E-Dergi

Bölüm bölüm o denli güzel tasvirler ile anlatılmış ki karakterlerin hayatları, okuduğumda gerçekten kendi varlığım siliniyordu, konuşmuyor, yiyip içmiyordum.Bir pencere önü saksında ki çiçek gibi kimsesizlikten kuruduğumu fark ettim. Kitaptan en sevdiğim cümlelerden biri ise '''sen kendine bir payda bul en iyisi ben kendi kendime bölüneyim." Parcalandım ve dağıldım dünyanın her bir yerine; nefes oldum, can aldım..''
Tek merak ettiğim şey ise neden bu denki acı içinde karakterler ? Öyle acılı geldi ki sanki ben gökyüzüsü olmayan bir dünya da yaşıyordum.