E-Dergi

Jean - Louis Fournier ile tanıştığım ilk kitap oldu. Yazarın yarı kurgu yarı gerçek kısa hikayelerle oluşturduğu otobiyografik mizahi bir roman. Ölüm temasına mizahi bir yaklaşım olan bu kitapta bir kadavra olarak halinde kendi otopsisinden bahsediyor. Normalden daha fazla ben merkezli, kendini övdüğü kadar kendini eleştirebilen bir yazıydı. ( Yazar kitapta Francis Facabia'nın bir alıntısıyla şöyle diyor: ''Başkalarında beni en fazla ilgilendiren şey, benim.'' -Bu cümle bana cuk oturuyor.) Okuması keyifli, eğlenceliydi. Yazarın diğer kitaplarını da fragmanlar halinde tadımlık reklamlarla öğreniyorsunuz. Özellikle Son Siyah Saçım ve Nereye Gidiyoruz Baba kitaplarını da okuma listeme ekleyeceğim.

George Saunders inanılmaz bir anlatıcı fakat bu kitabı Arafta romanının üzerine okuduğumda yavan geldi. Politik olarak vermek istediği mesajları ileten bazı yerlerde mantık sınırlarını zorlayan bir kitap oldu benim için. Kitapta en sevdiğim cümleyi de sizlerle paylaşmak isterim:
Biz kimiz? Biz belagat sanatında usta ama aynı zamanda ketum bir halkız.

Olağanüstü, okuduğum hiç bir romana benzemeyen bir anlatımdı, kitabın hiçbir sayfasında sıkılmadan okudum. Gerçeklik ve kurgu çok iyi bir biçimde harmanlanmış ve iki tarafıda yaşatan bir romandı. Kitap her ne kadar roman olarak tanımlansada bence yepyeni bir yazım dili oluşmuş. 2017 de booker ödülünü kapmış üzerine birde son 50 yılın en iyi beş romanı arasında golden man booker a aday olarak gösterilmiş. Kesinlikle hakediyor. Yeni bir yazım dili görmek istiyorsanız mutlaka okuyun. Yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve diğer kitaplarını mutlaka okuyacağım. İçerik bakımından tutulan yası, hüznü her duyguyu hissettirirken asla boğmuyor, zaman zaman yüzünüzde küçük tebessümler bile oluşturan hayaletlerin ilginç anıları bütün bu duyguların güzel bir karışımını ve birleşimini oluşturmuş. Melikşah Altuntaş'ın önerisiyle aldım 10/10 teşekkürler bize bu kitabı tanıttığı için