E-Dergi

Bilindiği üzere Ayşe Şasa, Türk sinemasında senaristliğiyle önemli bir yere sahip bir hanımefendi. Burada kendi hayatının bir panoramasını bize sunuş. Zengin bir aileye mensup ama o aidiyet duygusunu taşıyamayan karakter. Çocukluğu yabancı bakıcılar elinde yanlış birtakım uygulamalar neticesinde geçmiş ve bu süfli pedagojik eğitim bütün hayatına sirayet etmiş. Kuşkusuz bunu sağlayan o muhitte yer alan köksüz bir avrupailik merakı. Sonrasında –burayı kısa geçeceğim- psikolojik travmalarla geçen bir hayat ve sonunda kurtuluş reçetesi: Fususu’l Hikem ve Müslüman bir dünyaya bağlanış.

Muhsin başkanın yüreğinden kopan bu şiirleri okumak bizim için büyük bir şereftir. Merhum en kalbi duygularla Allah inancını, vatan inancını bu şiirleriyle dile getirmiştir. Kütüphanemin bir köşesini-en güzel köşesini- onun için ayrımış bulunmaktayım. Onu anlamak bizim boynumuzun borcu diye düşünmekteyim.

Yavuz Bülent Bâkiler çok kıymetli bir ağabeyimiz. Kendisi burada gönlünün herkesin gezip dolaşabileceği bir panayır alanı olmadığı ve haliyle bu fani alemde sevip ve sevmediği kişilerin olabileceğini ifade ediyor. Bu bakımdan Bâkiler gibi değerli bir kişinin yakınında bulunan ve bulunmayan kişileri öğrenmek, onları yakından tanımak çok hoş bir duygu. Serinin 3. kitabını da merakla bu nedenle beklemekteyiz.

Kitabı büyük bir heyecanla okumaya başladım, akıcı bir biçimde ilerledim de. Fakat Ahmet Ümit İstanbul Hatırası'ndan sonra yazmış olduğu iki kitapta da beni hayal kırıklığına uğrattı. Sultanı Öldürmek romanının sıkıcı ve gereksiz tarih anlatımları bunlardan ilkiydi. İkinci kitapta ise gezi parkı olaylarının fazlaca yer alması ve diğer olay örgüsünün ise kısır olması beni hayal kırıklığına itti. Acele yazılmış bir kitap hüviyetine büründü gözlerimin önünde. Ayrıca yazar kendine de roman içinde yer vermesi belki farklı bir anlatım arayışıydı fakat eğreti duruyordu. Umarım bir sonraki romanda İstanbul Hatırası ve önceki romanlarının lezzetini bulabiririz.

Çok eleştirilen fakat gayet iyi bir roman. Her kesimden tepki alan yazar, roman sanatının yazarın kendisi gibi düşünmeyenleri bir anlama çabası olarak görür. Ayrıca siyasi bir roman taraf tutmamalıdır der. Bu bakımdan sonsöz yazarın gelen eleştirilere yanıtıdır. Roman tam olarak da bu değil midir? Bir kurgu ile başkalarını anlama çabası fakat bu çabayı gösterirken bir taraf tutmamak ve muğlak bir izlek sunmaktır okuyucuya. Bu bakımdan yazarın sonsöz de yazdıklarını bir roman okuyucusu olarak doğru bulmaktayım. Bu romanı okurken tıpkı benim gibi Kars şehrine gidip şâir Ka'nın geçtiği sokaktan geçmek isteyenler olmuştur ve olacaktır.