E-Dergi

Hakan Günday ilk kitabından üç yıl sonra bu sefer bambaşka bir dünya ve üslupla çıktı karşımıza. İstismara uğramış ve kendi kendini büyütmüş bir çocuğun gözünden dünyayı ve kokuşmuş insanları tanıttı bize: Zargana.

İnsanların hayatına gelip yerleşmenin ve onları etkisi altına almanın en ince yollarını bilen Zargana, şehirdeki herkesi bir kukla gibi oynatacaktır. Ancak burada da hikayeyi bir aşk değiştirecektir.

Hakan Günday, romancılığından hiçbir şey yitirmeden, aynı kalite ve anlatım gücüyle Zargana’dan sonra Piç’i yazacak ve artık kendi okur kitlesini oluşturmaya başlayacaktır.

Zargana’yı yayımladıktan kısa bir süre sonra Piç’i okurla buluşturan Hakan Günday ile tanışmam da bu kitap sayesinde olmuştur. Ancak ben Hakan Günday’ın kitaplarını kronolojik olarak okumayı öneriyorum. Sebebini sıkı Hakan Günday okurları anlayacaktır.

Hayatları boyunca her doyuma ulaşmış ancak dayatılan düzeni reddetmiş dört arkadaşın, koşulsuzca birbirlerine kenetlenerek sürdürdükleri yaşamı konu edinen Piç, aynı zamanda bu dört arkadaşın da kendilerine verdikleri isimdir. Ailelerinin tüm ısrarlarına rağmen, eğitimleri ve yetenekleri olduğu halde çalışmayı, evlenmeyi ve “sıradan” bir yaşam sürmeyi reddeden bu dört dost, beklenmedik olaylarla karşılaşacak ve hikaye muhteşem bir ters köşe ile sonlanacaktır.

“Her piç bir kadının gelip kendisini kurtarmasını bekler. Oysa hiçbir kadın dünyaya bir piçi kurtarmak için gelmemiştir.”

Hakan Günday’ın yapmak istediği şeyi çok iyi anlamış ancak bunu yapamadığını da fark etmiştim okurken. Azil, yazarın kendi dünyası dışına çıktığı ve bu farklı dünya içerisinde öyküsünü ayakta tutmaya çalıştığı ve görece başarılı bulduğum bir roman.

Yaşamı boyunca karşılaştığı tüm zorlukları anne ve babasına mâl eden bir çocuğun, ebeveynlerini rehin almasıyla başlayan roman, ardından baş karakterin iç hesaplaşmalarına ve yaşamın üstesinden tek başına gelme çabalarına yer vermektedir.

Kitap, kötü bir insanı değil kötü olmaya mecbur olmuş bir insanı anlatmaktadır.

Çünkü “Asil yaşayan, adil ölmez.”

Erkekler askerde ne yapar?
Çalışır, eğitim görür, silah tutar, ölür ve öldürür.

Hakan Günday ise daha başka bir şey yapmış:
Kitap yazmış.

Ziyan, yazarın vatani görevini yaptığı esnada gelen ilhamla yazdığı harika bir roman olarak karşımıza çıkıyor.

Okurken romanın geçtiği arazinin şartlarını, soğuğu ve ölümü ensenizde hissedecek ve bu sürükleyicilikle kitabı bir oturuşta bitireceksiniz.

“Gazi Dikmen sırtlarında dinleniyor” notu ve Atatürk’ün o meşhur fotoğrafı ile başlayan bu kitap, askerliği, askerlik psikolojisini ve ölümü bir arada hissettirecek ve finaliyle yazarın hayal gücü karşısında saygıyla eğilmenizi sağlayacak.

Mimarlık, heykeltraşlık ve kuyumculuk gibi birçok meslekte tarih boyunca başarılı olan Ermeniler, bu meslekler içerisinde zamanla kendi argolarını oluşturmuş ve bu argo Ermeniceden gelen kelimeler ile birlikte günümüze dek ulaşmıştır. Malafa, bu argoyu yazıya aktarmış bir kitap olarak oldukça büyük ve kültürel bir öneme sahiptir.

Malafa, yüzüklerin genişletildiği demir çubuğun adıdır. Roman, bir kuyumcu çarşısında geçmekte ve kuyumcuların müşteriler üzerinde kurduğu manipülatif baskıyı detaylarıyla anlatmaktadır. Kitabı okurken arka sayfasında kendiniz için küçük bir argo sözlüğü hazırlayabilirsiniz.

Kitabın bir diğer özelliği ise sadece bir günü kapsamasıdır. Yazar, bu kitapta denediği farklılıkta bence başarılı olmuş ve özgün bir yapıtı okurla buluşturmuştur.