E-Dergi

Yazar öyle bir anlatmış ki bana olayı yaşatıyor.Bir insanın böyle keskin bir burunla nasıl bir avcı olabileceğini gösteriyor.Adam robot gibi parfüm yapıp güzel kokulu kadınları öldürüp kokusunu alıyor.Finali ama gerçek bir final olmuş. Kısacası tavsiye ederim.

Ayşe Kulin hayatının 20 senelik kısmını (1941-1964) “Hayat” isimli bu kitapta anlatmış. Biyografisini yazmış. Ilk önce “Bana ne Ayşe Kulin’in hayatından” ön yargısıyla düşünürek kitabı incelemeye başladım. Ne arkadaşıyım ne de akrabası, hayatımda yeri yok.Kitaba baktıkça, cesaretle kendi hayatını yazabilmiş, arkadaşlarının ve ailesinin resimlerini çekinmeden yayımlamış bu yazarı merak etmeye başladım. Ayrıca çok satanlar bölümündeki kitap, sağ alt köşesinde yer alan “ 1. baskı 100.000 ” logosuyla daha da ilgi çekici hale geldi ve kitabı aldım. Ayşe Kulin ile tanışmış oldum.

Son zamanlarda yorumlamakta zorlandığım böyle bir kitap okumamıştım. Konu iyi düşünülmüş; büyük mimar Sinan ve padişah kızı Mihrimah’ın aşkı.
Kitabın başından sonuna kadar çaresizlik içinde kıvranan bir Sinan portresi var. Ilk sayfada anlatılan aşk son sayfaya kadar devam ediyor. Bir sonraki sayfada yeni birşey yok. Sanki bir yere yetişecekmiş gibi hızlı kurulan cümleler. Kitabın anlatmaya çalıştığı; “Sinan bütün eserlerini Mihrimah’a duyduğu büyük aşk ve çektiği ızdıraplar vesilesiyle yaptı”. Peki, bu kadar büyük bir aşkı, bu kadar kuru tekrarlarla ve kısa tasvirlerle anlatmak haksızlık olmamış mı?

Umberto Eco ilk romanı Gülün Adı ’nı 1980 yılında yayımlamış.1978 yılının başlarında bu romanı nasıl yazmaya başladığını bu kitabında şöyle anlatıyor; “…masamın çekmecelerini karıştırdım ve bir önceki yıl çalakalem yazmış olduğum bir şeyi bulup çıkardım: Üzerine birtakım keşişlerin adlarını not ettiğim bir kağıt parçasıydı bu. Demek ki ruhumun en kuytu köşesinde bir roman fikri çoktan yeşermişti, ne var ki ben, bunun farkında değildim. O notları alırken, bir keşişi gizemli bir kitap okurken zehirlemenin güzel olacağını anlamıştım, hepsi bu. Böylece Gülün Adı ‘nı yazmaya başladım.”

Kitap, Auster in günlüğü. Bu günlükte belirli bir zaman akışı yok. Sürekli bağlantılar kurarak kah 10 yaşına kah 50 yaşına dönüyor. Özellikle oturduğu evleri anlatan bölümü atlamak zorunda kaldığımı itiraf ediyorum. Ev 4 katlı, mutfagı büyük, diğer evden şusu iyi busu kötü ve uzayıp giden ev tasvirleri beni yordu;
“Ömrün boyunca ne kadar sık taşındığını düşünürsek daimi sözcüğü her ne kadar uygun düşmese de , doğduğundan bugüne kadar yirmi bir daimi adresin oldu”