E-Dergi

Eğer bu kitabı eline alıp bir kahve eşliğinde okumaya başlarsan, kendini bir dostun günlüğünü okuyormuşsun gibi hissetmen çok olası.

Bu kitap öyle bir çırpıda okunup rafa kaldırılacak türden değil de, sanki yanına bir kahve alıp her cümlesinde ‘Sahi, ben ne yapıyorum?’ diye düşündüren cinsten.Yazarın dili o kadar bizden ve samimi ki; hani bazen kendimizi dünyanın en güçlü insanı sanıp yoruluruz ya, Sefa Tunoğlu orada durup bir dakika, aslında acizsin ve bu acziyet senin huzurun olabilir diyerek resmen omuzlarımızdaki yükü alıyor. Özellikle dünyayı sabun gibi elden kayan bir hayata benzetmesi beni çok etkiledi; gerçekten de öyle değil mi? Koştururken neyi ıskaladığımızı çok naif bir şekilde yüzümüze çarpıyor.

Bence bu kitabın en etkileyici yanı, bağımlı ya da suçlu dediğimiz kişilere sadece birer etiket olarak bakmamızı engellemesi. Yazar, bizi o insanların hikayesinin başladığı yere, o metruk binaların karanlığına götürüyor ve bize şunu soruyor: Bu fırtınada alabora olmamak için kendi rotanı çizebilecek misin, yoksa başkalarının yazdığı rollere mi boyun eğeceksin?

Aceleyle değil, her masalın görsellerini de içine sindirerek, üzerine bir dakika düşünerek okunmalı. Tekrar tekrar açılıp, o anki ihtiyacımız olan “ışık noktasını” bulacağımız bir dost... Kesinlikle kitaplığımın en samimi köşesinde yerini almalı.

Alaycı bir dil ve mizahı bir üslupla bence günümüz evliliklerine de bir parça gönderme yapılmış güzel bir kurgu ve doğru tespitler beğenerek okudum.