E-Dergi

'Sınırlı hayatımızın son anları her geçen gün daha da yaklaşıyordu. Dünyanın herhangi bir gecesine sadece dayanarak yaşamak mümkün değildi. '

Sanırım kitabın ortalarında geçen bu cümle beni kitabı bitirmeye heveslendirdi. İyi hisset serisinden bir kitap. Bu bağlamda elbette ki roman acının da olduğu ama mutlu anların, tarçın kokularının, ateş böceklerinin ve umudun küçük pencerelerini aralıyor. Yılbaşı yaklaşırken biraz nefes almak isteyenlere, yeni başlangıçlar listenizi oluştururken ufak bir molaya ihtiyaç duyanlara gelsin.

Bir kere projenin baskısını, projeyle ilgili detayları çok alamadım hikayede.Bana herhangi bir yerdeki bir apartman ve içindeki aile dinamiklerini verdi sadece.Aile dinamikleri,çiftler ve komşular arasındaki anlaşmazlıklar ve evli çiftler arasındaki dinamikler, çocuk bakımı ve çocuk büyütme konusundaki kaygılar çok iyi işlenmiş.Fakat çevirmennin önsözünde isimler konusunda bir uyarı var.Aileleri kısaca tanıtıyor ki okuma zorlaşmasın ama yazarın anlatımından kaynaklı şimdi nerdeyim,kimin öyküsünü dinliyorum ben kısmı ben de karıştı ve son bölümde netleşebildi ki arada birinci tekil şahısa geçişler var anlatıcının kim olduğunu çözemediğim bölümler oldu. Çeviri hatası olduğunu düşünmüyorum yazarın bu geçişleri iyi yapamadığı kanaatindeyim. Spesifik olarak bir aileye çok odaklanması da yordu diyebilirim.
Tanıtımdada bahsi geçen masa iyi işlenememiş bir metafor olarak kaldı bende. Kötü bir roman kesinlikle değil bir şans tanımalısınız.

Yazar son sözünde diyorki;
"Bu kitabı son bölümüne kadar okuduğunuzda, sevdiğiniz bir yiyeceğin tadını almış gibi 'Bu kitap hiç de fena değilmiş.'derseniz ne mutlu bana. Son bölümü de bitirip kitabı kapattıktan sonra her şeyi unutsanız bile hoş duygular hissetmeniz tek dileğimdir. "
O zaman söyleyeyim, bu kitap hiç de fena değilmiş. Hatta ilk defa uzun soluklu bir roman yazan birine göre gayet başarılı. Kripto para, para kazanmak, iş dünyası dediğimizde genellikle erkek karakterlerle karşılaşıyoruz. Fakat yazar üstünlükleriyle, zayıflıklarıyla, zaaflarıyla, şekerleme şirketinde farklı pozisyonlarda çalışan üç genç kadının serüvenini çok keyifli anlatmış. Parayla, paranın daha fazlası veya daha azıyla sınanmanın, iş yaşamının doğası ve zorluklarının portresini çizerken okuyucuyu kendi hayatını düşünmeye itiyor. Başyapıt diyemem ama fazlasıyla empati kurduğum, düşündüğüm bir okuma oldu ki bu bence daha kıymetli.

Masal masal içinde dedikleri bu olsa gerek. Uzun zaman tadını çıkara çıkara okudum. Bir kapı başka bir kapıyı açtı. Yeri geldi hüzünlendim, yeri geldi güldüm. Kitapta pişen tuğlalar gibi, kitabın başında hamdım, piştim, oldum.
İlk sayfadan itibaren Tom Robbins esintisi aldım yazardan. Tom Robbins için kelimelere takla attıran yazar derler aynısını Cheon Myeong -Kwan için düşünmekteyim. Yeraltı edebiyatı esintileriyle dolu modern bir efsane. Absürtlükleriyle hayatın küçük ama önemli anlarını çok iyi vurgulamış. Ölüm üzerine, içte kalan hevesler üzerine, anlaşılmamak ya da anlaşıldığını zannetmek üzerine hala düşünüyorum. Hayatla bir derdi olan, mücadele eden insanları seviyorum. Bu kitapta da fazlasıyla böyle insanlar buldum. Tayfun Kartav yine inanılmaz bir emekle çıkmış karşımıza. Lotus kitaba sonsuz teşekkürler.

Ruhsal olarak kendinizi iyi hissetmediğiniz dönemlerde bu tür kitapları okumamakta faysa var. Açık bir veda mektubu.
Fakat ben çok kişinin aksine aman Allahım bu nasıl bir anlatım, gözyaşlarım sel oldu aktı denecek bir şey bulamadım. Bu depresif durumları çocukken yaşadığı tacize yoranlar, baba baskısına vuranlar var ama ben ortada bir, baba baskısı göremedim ;iki, her travma yaşayanı her tacize uğrayanı, başına kötü iş geleni kalan hayatında darmaduman bir hayat yaşayacak, yaşıyorlar ya da ne yapsın nasıl toparlasın garibim e tabi kendine zarar verir tabi içer tabi delirir bakış açısını bırakalım artık.Kimsenin travması bunu bahane ederek başkasının hayatının içine etmesine sebep değildir. Zorlu yaşantılardan geçen herkes kafayı yiyebilir, herkes kötü alışkanlıklar edinir, başkasına ya da kendisine zarar verir napsın bakış açısından çıksak mı artık...