E-Dergi

Pardon Osman…Sen kimsin?
Mağdur musun, yoksa zalim olmayı seçmiş bir mazeret mi?Katil misin, maktul mü;yoksa her ikisini de aynı bedende taşıyan biri mi?
Ölümün kaza mıydı,
yoksa uzun zamandır sürdüğün sessiz bir intiharın son perdesi mi?Acı veren misin,
yoksa acının içinde büyüyüp onu başkalarına sızdıran biri mi?
Korkak mısın,yoksa korkusunu erdem gibi taşıyan bir kahraman taklidi mi?
Çok kızgınım sanaOsman.Görmezden geldiğin her an için,para uğruna vazgeçebileceğin değerlerin için,bir asalak gibi seni saracak birilerini aradığın içinçok kızgınım.Çünkü sen sevilmek istemedin,taşınmak istedin.Öldün Osman.Bir kamyon ezdi geçti seni.İntihar mı diye şüpheli geçmişler ölümünü.Ama sen intihar etmezsin Osman.Sen bir anda değil,yavaş yavaş ölürdün kendini. Benim düşüncelerim böyle. Ayfer Tunç'un kalemi bambaşka.

Bu kaçıncı vedalaşmamız diye soracak olursan, sonuncusu derim. Bu mektupların da sonuna geldik anlayacağın. Gezegenin bir yerlerinde olduğunu bilmek benim için her zaman güzel. Lütfen soluk mavi noktamızda kalmaya ve tadını çıkara çıkara yaşamaya devam et, ben öyle yapacağım.

Gülmeyi ihmal etme, sağlığına özen göster, soranlara selam söyle.

Başka bir hayatta görüşmek üzere,

Astalavista Osman!

Her satırından keyif aldım, her cümlesinde insana dair izlerle karşılaştım. Sanırım ben, özellikle karakterlerin derinlemesine analiz edildiği romanlara ayrı bir yakınlık duyuyorum. Çünkü bu tür kitaplar, yalnızca başkalarının hikâyesini değil, aslında kendi içimizde sakladığımız hikâyeleri de okumamıza vesile oluyor.

Okuyacak olanlara şimdiden keyifli bir yolculuk diliyorum.

güzel hikaye dili sade keyifli okumalar dilerim

şifa niyetine okunmalı her bir başlığı yavaş yavaş sindirilmeli