E-Dergi

Okul öykülerinin usta yazarından, dilin yaşayan ve gelişen özelliği üzerine hınzır bir hikâye.
Dünya çocuk edebiyatında önemli bir yere sahip olan Andrew Clements, özellikle okul yaşamına ilişkin temalar ve öğrenci-öğretmen iletişimi üzerine kurguladığı romanlarıyla tanınıyor. Yazarın tüm dünyada çok okunan bu ödüllü romanı, yaşayan, değişen ve gelişen bir olgu olan dillerin yeni kavramları tanımlamak için yeni sözcüklerle nasıl zenginleşebileceğini zekice bir kurguyla anlatıyor; kuralların anlamını gerçekçi bir gözle sorguluyor. Çocukta dil konusuna farkındalık yaratacak, onu araştırma yapmaya, proje geliştirmeye ve öğrendiği her yeni şeye eleştirel gözle bakmaya özendirecek bir başyapıt.

Dünyaya gözlerimi bir savaşın ortasında açtım. Savaşın ortasının tam olarak neresi olduğunu bilmiyordum ama annem hep “Savaşın ortasında doğurdum ben seni,” derdi.

Tarih 23 Nisan 1920. Büyük Millet Meclisi binasının önünde adım atacak yer yok. Kalabalığın gerisinde bir tezgâh göze çarpıyor. Önünde bir çocuk, kimbilir belki bir seyyar satıcı. Annesi var mı, babası sağ mı? Vatan yorgun, halk yoksul, umutlar yitip gitmişken bir çocuk nasıl yaşar hayatı?


"Atatürk Türkiyesi bozkırın ortasındaki bir ışıltıdır."

Ben Mertcan Hiçyılmaz!
Soyadım Hiçyılmaz olabilir ama ben çoktan yıldım! Peki, neden mi yıldım?
Evde azıcık top oynasam “BİZDEKİ DE KAFA YANİ SONUÇTA!” diye homurdanan Fikret amcadan…
“Ne o, tamirat mı var? PAT PAT PAT sabahtan beri!” diye çıkışan Handan teyzeden…

Okura teknolojiyle kurduğu ilişkiyi sorgulama fırsatı sunar. Hareketin ve oyunun ruh sağlığına katkısını öne çıkarır. Aile içi iletişimi ve kuşaklar arası çatışmayı gerçekçi biçimde işler. Arkadaşlık, dışlanmışlık ve kabul görme gibi temel sosyal meseleleri işler. İroni ve anlatıcının iç sesiyle eleştirel düşünmeyi teşvik eder. “Anormal” algısının toplumsal ve göreli olduğunu sorgulatır.

Herkes ona "Külüstür" diyordu. Eski kıyafetleri, eski eşyaları ve eski mahallesiyle tam da öyle görünüyordu... Ta ki en yakın arkadaşı Zarga'yla tuhaf bir lamba bulana kadar!

"Bak şöyle düşün. Birine en güzel oyuncakları verirsin, en tatlı yiyecekleri yedirirsin, hatta bütün dileklerini yerine getirirsin... Ama kalbinin içi boşsa yine de mutlu olmayabilir. Çünkü mutluluk dışarıdan verilen bir şey değil. İçten doğan bir ışık gibi. Sen gülerken, şükrederken, sevdiklerinle vakit geçirirken o ışık parlar. Kimi zaman küçücük bir şey bile seni kocaman mutlu eder, kimi zaman da büyük şeyler bile işe yaramaz. İşte bu yüzden, mutluluğu ben getiremem. Mutluluğu bulmak için insanın kendi içine bakması gerekir."

Şehre uzak bir köyde yatılı olarak okuyan Fatih, bir günlüğüne belediye başkanı olur. Başkanlığı bir gün sürecektir sürmesine ama o gün diğer günleri gibi sıradan değildir.

"Gemici düğümlerini bilir misiniz? Gemici düğümlerinin en büyük özelliği halatı istenilen yere kolayca ve sağlam bağlamak ve yine istenildiğinde bağlı bulunduğu yerden kolayca çözmektir. Arabalar da şehirde yapılan tüm yeniliklerin düğüm noktasıydı, hem de gemici düğümü noktası. Oldukça sağlam bir düğümdü, ta ki birisi yanlış ipi çekinceye kadar."