E-Dergi

Bir çocuğun gözünden dört duvar içinde yaşayan kadınların hayatını görmek...

Çocukla çocuk oluyoruz ama parkta oyun oynamıyoruz, kırlarda koşmuyoruz, arkadaşlarımızla şımarmıyoruz, bir cezaevindeyiz.

Adı Barış. Yaşıtı arkadaşı yok, hiç olmamış. Bütün arkadaşları bir sebepten suçlu kadınlar. Niye içeride olduğunu bilmiyor, neden ve ne zaman çıkacağını da bilmiyor. "Hiç çiçekli bir dal görmedim" diyor, daha ne desin?

Kitap bittiğinden beri aklıma takılan sorular var. Mesela, İncinin burnu uzadı mı?, Güneş neden zararlı?, Vefa ne demek?, Kader çok anahtarlı amcanın adı mı?, iftira ne demek?, Piç ne demek?...

Uçurtmayı vurmasınlar çünkü o gökyüzü, o özgürlük, o Barış'ın umudu. Vurmayın diyor çünkü görüyor ki bu düzen güzel olan herşeyi vuruyor, insanların umutlarını vuruyor, özgürlüklerini vuruyor, hayallerini vuruyor...

Su gibi akıp giden ama sel gibi izler bırakan bir kitap.

Öncelikle Körlük romanını okumanız gerekiyor. Kitap başlarda çok ağır ilerliyor.

Kitabı okuduktan sonra ''Bülbülü öldürmek günahtır.'' cümlesi ile ne anlatılmak istendiğini anlayacaksınız. Yazarın ırkçılığı bir çocuk gözünden anlatması da manidar bence. Sonuçta insanlar ırkçı doğmuyor, onları ırkçı yapan cehalet ve toplumun kendisidir.

Yakıyorlar. Çünkü kitaplardan ve okuyan insanlardan korkuyorlar! 1984, Hayvan Çiftliği, Cesur Yeni Dünya, Damızlık Kızın Öyküsü ve Fahrenheit 451. bu kitapları okuyanlara soruyorum; Bu kitaplarda kendi toplumumuzu görmüyor msunuz?

Roman olarak değilde kısa bir hikaye olarak yazılsaymış sanki daha hoş olurmuş.