E-Dergi

ürün ucuz lakin çevirileri çok beğenemedim, eh işte.

çeviri biraz ağdalı olmuş. genel olarak Hartmann ve Freudyen ekolden id ve egonun dışsal gerçekliğe ilişkin olarak çatışması üzerinden patolojiyi ele alırken ve bu kadar ilişkiselliğe, çatışmadan ziyade uyumun psikolojisine ve de toplumsal/kitlesel öğretilerin de aslında ne denli egonun uyum/uyumsuzluk becerisine ve sonuç olarak da patolojinin de bir yerde toplumsal/öğrenilen bir durum olduğuna kanaat getirmiş büyük üstad, çok beğendim. Freudyen gibi kişiyi ve patolojiyi bireyselliğinden çıkarıp aslında benliğin de ego gücünün de sosyal ve kolektif boyutta inşa edildiğini evrimsel temelli açıklamış.

lisedeyken okumuştum, biraz ağır ilerleyen bi eser ve de ilk psikolojik türk romanı olarak edebiyatımızda ayrı bir yeri var.

fena değil, boş zamanda bir çırpıda okunabilir ama ben pek sevemedim

benim hayatıma derinden etkide bulunmuş eserlerden biri, özellikle de geçiş ve arayış dönemlerindeyken kendinin kim olduğunu bilmez haldeyken, hayatta kendine yer edinmeye çalışıp da bulamazken, kendini gereksiz faydasız bir insan gibi görüp de o intihara en yaklaştığın anlarda, hayatın tüm anlamı yitip gittiği o müstesna anlarda sanki Atay bu kitabı yazmış. Tabi haliyle depresif bir kitap. Ama kendi öz saygı, sevgi, değerimizi yitirdiğimiz o anlarda bile bize inanan, bizi seven ve yokluğumuzun onları derinden yaralayacağı insanların varlığını fark etmek adına da çok güzel bir eser. Ben en çok da bu eserin sadeliğini, hayatın o sıradan akışı içinde Anadolu insanın ruhsal portresini çekebilmesi açısından çok kıymetli ve değerli buluyorum.