E-Dergi

sade ve durumu en iyi anlatan kelimeleri kullanan yazarın kitabı iki bölümden oluşuyor. ilk bölümde insanı ele alan yazar ikinci bölümde tabiata değiniyor.
konusu genel itibariyle EMEK olan kitapta marangoz, tezgahtar, inşaat işçisi ve çırak gibi toplumun farklı kesimlerindeki insanlara değiniyor. Bir babanın karla mücadele ederek hasta kızını sırtında taşımasını da tabiatla mücadele olarak anlatıyor kitap.

Kitapta yaşadığı çevreyi sezgileriyle kavramaya çalışan bir çocuğun, ailesinden bağımsız kendi doğrularıyla yalanlarını ayırt edebilmek için verdiği mücadeleye şahit oluyoruz. Hikayenin anlatıcısı olan çocuk, iç sesiyle inancı keşfedişini ve bunun gündelik hayat ile çatışan yanlarını gösteriyor okura. Anlatıcı çocuk evde çalışan hizmetkar Sizidike’den ve aslında yabancılaştığı bütün dünyadan şüphe ediyor. Hikayeyi okuyup ilerledikçe adeta çocukken benliğimizi kemiren korkuların yaşantımızı ve duygularımızı nasıl şekillendirdiğini de görmemize vesile oluyor

kitap okuruna "Aslında tarih bildiğiniz gibi değil" diyor. Osmanlı’nın Batılılaşmasını yaşlı Müslümanların sarığıyla genç kuşakların -istanbulininin- buluşması boyutuna değinen yazar geleneklerin ve yeniliklerin iç içe geçiş öyküsünü anlatıyor. iki zıt kutbun birbirlerine duyulan korku ve merakını önce kin ve nefretle anlatıyor sonra ise yavaş yavaş farklı yönlere kayıyor.

ulusal bir gazetede yazan yazarı elimden geldiğince takip etmeye çalışıyorum.
Esti tüfek kitapta kendini ve hüznünü oluşturan insanları, mekanları, yaşantıları hatırlıyor ve geçip geldiği kederli yolları seriyor önümüze
deneme insana keyif vermeli, insanı hüzünden alıp sevince bırakmalı.
deneme türünde olan kitap insanı ciddi anlamda farklı mekanlarda daha önce hiç hissetmediği yolculuklara çıkarıyor.

Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerini hakkıyla,yaşantısıyla, yaşadıklarıyla düşüncesinin bütün genişliği ve derinliğiyle anlatma bakımından beklentileri karşılayamayan Son Süvari açıkça "vefa imandandır." diyecek biçimde niçin yazıldığını anlatıyor bir bakıma.