E-Dergi

Birinci kitaptaki tempoyu düşürmeden devam eden yazar burada da okuyuculara ''Yok artık!'' dedirtmeyi başarmış. Söyleyecek pek bir şey yok. Muhteşemdi..

Kesinlikle muhteşem!! Bu tarzı sevenler okumayarak çok şey kaybediyor. İlk başta kurgusu biraz basit gibi gelse de sonrasını düşünmeden edemiyorsunuz ve hikaye ilerledikçe o kadar derinleşiyor ki bir süre sonra Amy ve Çırak gibi siz de Godspeed'in sırlarla ve entrikalarla örülmüş duvarları arasında kaybolduğunuzu hissediyorsunuz. Okumadan önce birkaç kişiden Açlık Oyunları gibi bir seriye rakip olabileceğini duydum ve abarttıklarını düşündüm. Son kitabı da okumuş biri olarak söylüyorum kesinlikle haklılar. Tempo bir an olsun düşmedi ve soluk soluğa iki günde bitirdim. Yazar sizi asla sıkmadan sırları çözüyor ve hiçbir zaman tüm sırlar tam olarak çözülmüş olmuyor. Okuyun, beğeneceksiniz...

Yorumlara katılmıyorum. Çoğu kişi sıkıcı olduğunu söylemiş. Neye göre, kime göre? Buz ve Ateşin Şarkısı o kadar büyük bir seri ki herkesin sevdiği karakterler farklı olduğundan yeni alıp okuyacaklardan yorumlara aldırmamalarını rica ediyorum. Kargaların Ziyafeti'nde şimdiye kadar kendi bakış açısıyla karşımıza çıkmayan karakterlerin bakış açıları işleniyor ve onları da daha iyi tanıma, sevme fırsatı buluyorsunuz. Şimdiye kadar hep haksız bulduğumuz karakterlerin bakış açısıyla da olayları görmenin önemli olduğunu düşünüyorum ve sıkılmadan okuduğumu da ekliyorum. Sevdiği karakterlerle birlikte, sıkılmadan okumak isteyenlere tavsiyem: Kitabı Ejderhaların Dansı'yla birlikte alıp internetten bölümlerin zaman sıralamasını bularak birlikte okuyabilirler. Şahsen ben kitabı aldığımda 4. ve 5. kitabın aynı zaman aralığında geçtiğini bilseydim öyle yapardım.

Gerek sosyal medyada gerek kitapçılarda gerek arkadaşlarım tarafından çok abartılı bir şekilde anlatılan bir kitaptı. Haliyle bu denli bir abartıya karşı bende de 'Kesin abarttıkları kadar yoktur.' şeklinde bir ön yargı oluştu. Daha sonrasında arkadaşımla filmine gitmeye karar verdiğimizde hiç değilse kitabı okuyayım dedim ve okudum. Bana kalırsa sürükleyici bir kitap olmamakla birlikte her ne kadar sıradan bir aşk hikayesi gibi gözükse de kesinlikle öyle değil. Değindiği konular açısından gerçekten her insanın yüreğinde derin izler bırakacak cinsten bir kitap. Sayılı günleri olduğunu bile bile sayılı günlerinde sonsuzluğu yaşamaya çalışan gençlerin yürek burkan önce güldürüp sonra ağlatan hikayesi. Yazarın unutulmakla, sonsuzlukla ilgili değindiği noktalar insanı alıp götüren cinsten. Kitaptaki karakterlere bakıp da her şeye rağmen yaşama tutunabildikleri için imrenmemek elde değil. Gerek okuduktan gerek de izledikten sonra kendi dertlerinizin başkalarının dertlerinin yanında bir kum tanesi kadar küçük kaldığını fark ediyorsunuz ve hayatı dolu dolu yaşamanın önemini bir kez daha kavrıyorsunuz.

Yorumlara bakarak çok büyük beklentilerle aldığım ve okuduğum ilk King romanıydı. Açıkçası sürükleyicilik olarak beni pek tatmin etmedi. Pek çok karakter vardı ve bu karakterlerin hepsini olayın içine katarak kitabın sonlarına doğru ortaya çıkan kargaşaya zemin hazırlamak için yazar uzun uzun karakterleri tanıtmış. Ne yalan söyleyeyim kitap ancak son 100 sayfada beni içine çekebildi. Onun haricinde sırf tahmin edilebilir sonun nasıl gerçekleşeceğini merak ettiğim için devam ettim. çoğu kişinin söylediği gibi sonu bana da biraz havada kalmış bir son gibi geldi. Alan'ın sihir yapması falan garip kaçmış sanki. Hoşuma gitmeyen kısımlar bu kadar. Ama bunların yanında yazarın ustalığını gözler önüne serdiği bölümler de elbette yok değil. İnsanların Gerekli Şeyler'de yaşadıkları, karakterlerin duygularının betimlemesi oldukça başarılıydı ve sanki kendinizi o dükkanın içindeymiş gibi hissetmenize neden oluyordu. Bay Gaunt'a gelince oldukça güzel betimlenmiş bir kötü karakterdi fakat bana göre bakış açısı biraz daha fazla işlenseydi daha hoş olabilirdi. Son olarak aklıma takılan şey ise çevirmenin kitabın asıl adı olan Gerekli Şeyler'i neden Ruhlar Dükkanı olarak çevirdiği.