E-Dergi

Bence İhsan Oktay Anar'ın en iyi kitabı. Müthiş bir hayal gücünün sözcüklerle oluşturduğu olağanüstü uyumu göreceksiniz. Ancak yine de, sanki daha uzun bir kitap olması gerekiyorken, biraz kısa tutulmuş izlenimi veriyor.

Yazar hikayeyi yazarken kanatlarını kullanarak şov mu yapmalıdır, yoksa yazar halk için yazmalı mıdır? Orhan Kemal: halk için yazmalıdır diye cevap veriyor bu soruya. Hikayeler köşklerde değil, fabrikalarda, arka mahallelerde geçiyor. Hikayelerde aşk yok, sadece yaşama arzusu var, hayatın ta kendisi var.

İki ayrı hikaye var romanın içinde, birbirinden tamamen bağımsız. Yazar iki farklı hikaye arasında bir organik bağ kurmaya itiyor okuyucuyu. Birinde aşık olduğu insanın doğmamış çocuğunu öldüren bir adam, diğerinde hiç tanımadığı bir insanın doğmamış çocuğunu kurtarmaya çalışırken hayatını tehlikeye atan bir adam. Aslında ikisi de esir. Biri bir kadının, diğeri de sistemin esiri.

Kitap bilinçakışı şeklinde yazılmış, okuması yorucu ama farklı bir tat veriyor.Karakterler çok sahici aksettirilmiş. Belirli bir süre okuyunca alışıyor okuyucu. İlk 20 sayfayı baştan okudum.

İlk 2 kitapta büyülendim. Üçüncü kitapta beklentim daha çoktu ama aradığımı bulamadım. Serinin son kitabı her ne kadar beklentimi karşılasa da sonu çok aceleye getirilmiş gibi geldi bana. Yani bu kadar uzun anlatılan hikayelerden sonra böyle apar topar bitirilmiş bir son gördüm.