E-Dergi

çerisinde 4 hikayeden oluşan Mürebbiye, bana Zweig'in diğer kitapları kadar tat vermedi. Daha doğrusu ilk hikaye olan 'mürebbiye' yine harikaydı ama geri kalan 3 hikaye beni çok boğdu.. İlk hikayede iki çocuğun kaygısız dünyasının, yetişkinler dünyasının gerçek yüzü ve yalanlarıyla ilk karşılaşmalarını anlatıyor.

Öyle güzel vermiş ki duyguları, okurken hem baron oldum, hem kadın hem de o çocuk.Tabi en çok çocuğun gözünden baktım yaşanana.Kitap boyunca düşündüklerimi şöyle söyleyeyim; bir çocuk ne olduğunu bilemese de kötü giden bir şeyleri hissedebilir ve tavrını koyar.Hele hele artık çocuk olmak istemeyen, yetişkinlerin önünde annesinin ona çocuk muamelesi yapmasından bunalan bir çocuk ise koyduğu tavır dikkate değerdir.Ve en dikkate değer olan yerlerden biri annesinin kısa bir süre de olsa oğlunu yetişkin bir erkek yerine koyması, onun uyarısını kendi içinde uyaran seste bulmuş olması, korku yaşamasıydı.

Sürpriz sonlu kitapları çok severim ve bu kitap da onlardan biri;" vay be" diyerek bitirdim,hoş bir gülümseme,hoş bir tat bıraktı bende.

Dedem hep anlatırdı: "Yaşam, şaşkınlık verecek denli kısa. Belleğimi zorluyorum, örneğin bir ata atlayan bir delikanlının, kötü rastlantıları hiç hesaba katmazsak da, mutlu bir akışla ilerleyecek sıradan bir yaşamın yetersiz kalabileceğinden korkmadan, en yakın köye gitme kararını nasıl alabildiğine şaşıyorum şimdi." Ne güzel bir kitaptı.

Yanına sokulup kaşlarını çatarak devam etti Ain, "Fakat bundan sonra bu konuyla ilişkili en küçük bir ayrıntıyı bile benden gizlemeyeceksin, oldu mu?"