E-Dergi

Aynı sorunla büyümüş biri olarak, yaşadığım zorlukları Jamie'nin hayatında bir daha okuyarak hissetmek beni çok etkiledi. Şimdi birçok insan bunun bir özenti ve bahane üretme çabası olduğunu düşünse de ancak bu sorunlarla mücadele ederek yaşayanlar anlayabilir. Ve hiçbir hastalık ne özentiliktir ne de bahane için bir arayıştır. Zaten genel olarak insanların bir şeyleri kabul etmeyişleri ve alaycı yaklaşımları insanı en çok yoran şeyler. Bu kitapta da en etkili şekilde anlatılmış. Umarım bu kitabı, bu sorunları yaşamamış insanların daha çok okumasıyla birlikte başkalarının yaşadıklarına karşı hassasiyetleri gelişir ve ekstradan sorun olarak hayatlarında yer almaktan vazgeçerler.

Romanda ve yorumlarda her ne kadar Judit karakteri çok daha göz önünde tutulsa da bana göre romanın en güzel karakteri zengin bujuva adamın ilk eşiydi. Her şeye rağmen asaletini bozmadan yaşayan tek kişiydi. Ve evet Judit karakteri zengin kesimi çok iyi gözlemleyip anlatmış olsa da ve kendisini de objektif eleştirdiğini göstermeye çalışsa da, eski eşe yaptığı haksızlığı, yani hemcinsine yaptığı yanlışın üzerinde bir defa dahi durmamış ve önemsememiş olması bence çok can yakıcıydı. Kitap boyunca bir insan kendisi gibi bir kadına neden bunu yapar ve gerek duyar diye düşünerek okurken, Judit gibi karakterlerin günümüzde maalesef gün geçtikçe arttığını ve bu artışın sebebinin de hep çok doğal karşılandığına şahit olduğumuz bir yüzyıldayız ne yazık ki. Yazarın anlatımını çok sevdim ancak Judit'i muhteşemmiş gibi göstermesi de beni en çok rahatsız eden tek yönüydü.

Kitabı okuyanlar belki Saramago'nun inanca karşı saldırgan bir tavırla yaklaştığını ve aşağılamak adına, gerçekleri Kabil'in anlatımıyla yazdığını düşünebilir. Ancak bana göre Saramago'nun yaptığı şey, araştırmadan ve sorgulamadan inanan insanların ve yine bunu yapmayan bir topluluğun neye inandıklarını doğru düzgün anlayamadan bir sonraki nesile sadece "Tanrıya inanın" cümlesini bırakacaklarını ama neden inanmaları gerektiği konusunda ise hiçbir şeyi anlamamış olduklarından, inançlarının da sadece bir cümleden ibaret olacağını anlatmak istemiş. Çünkü tarih boyunca birçok savaşı "Tanrı adına" yapan topluluklar, yaratıcının adını kötü düşüncelere sebebiyet verecek şekilde kullanıp kendi isteklerini maskelediklerinden, Saramago'nun üzerinde durduğu şey de bu olmalı diye düşünüyorum. Kitabı ön yargı ile okumamak gerek.

Bu kitap"aşk romanı"olarak görülebilir ancak bu roman aslında bir kadının hayatta kalma mücadelesini,en önemlisi; acımasızca aşağılanma,dışlanma ve baskıya rağmen"kendi olma"savaşını anlatıyor.Kitap boyunca Jane'in herkes gibi olmayı seçerek kolay bir yaşamı elde etmek yerine,kendi benliğini ve kimliğini korumak adına zorlu yolu seçen küçük bir kızın kadın olana dek geçirdiği mücadeleyi okuyorsunuz.Hiçbir zaman başkalarının duyması gereken,söylediğinde de daha değerli olacağını sandığı cümleleri seçmeden,dürüstçe,duygularını en saf haliyle anlatan;bu dürüstlüğü ve açıksözlülüğüyle çok farklı,zeki ve etkileyici bir güzelliği olmamasına rağmen hiçbir zaman bu konuda kendisini eksik hissetmeyen çok güçlü bir kadının hikâyesi bu.Kitabı hızlı değil,hazmederek okumak gerek çünkü herkesin Jane Eyre'den öğreneceği değerli dersler var.Romantik duyguların ağırlıklı olduğu bir kitap olmadığını,aksine güçlü bir kadın profilini okuduğunuzun bilinciyle okursanız kitabın büyüsünü fark edebilirsiniz.

Okurken içinizi sımsıcak edecek ve yumuşacık bir kediyle kucaklaştığınızı hissettirecek bir romandı. Hikâyelerin her biri ve her birinin birbirleriyle olan bağlantısı o kadar güzeldi ki; yaz akşamlarında hafif esen bir rüzgarda yıldızları izlerken ve cırcır böceklerinin seslerini dinlerken nasıl kendinizi huzurlu hissederseniz, bu kitapta içinizi umutlandıracak ve yüzünüzü gülümsetecek bir romandı. Mutlaka okunmalı çünkü her hikâye birer hayat dersi. Ama nasihat tadında olmadan sizi keyiflendirecek dersler..