E-Dergi

Bir günde onlarca yılı irdeleyen iki kadının bir günde okunabilen hikayesi. Cesur denebilir ancak sonu hayal kırıklığı yarattı bende. Ayşe Kulin kitabın sonunda çeşitli derneklerin reklamını yapmaktan ziyade bu iki kadının ve dolayısı ile çatıştıkları sorunların devamını iç savaşın bitip artık ölümlerin yaşanmadığı bir sonla süsleseydi özellikle bugünlerde herkes için belki bir umut ışığı olabilirdi.

Bir solukta okunan, insanı sıkmayan bir hayalet hikayesiydi. Evde yaşananlar belki biraz daha abartılabilirdi diye düşünsem de sonu gayet etkileyici olduğu için bir nebze o eksiklik tamamlanmış. Umarım filmi hayal kırıklığı yaratmaz. Tavsiye ederim.

italya kısmını beğenmedim. çok akıcı değildi. ancak hindistan ve bali kısımları güzeldi. başını çok sevmediğim için kolay bitiremeyeceğimi düşünüyodum ama öyle olmadı. yine de çok etkilendiğimi söyleyemem. 2. kitabı olan ye dua et evleni okuyup okumama konusunda kararsızım.

Elif Şafak'la tanıştığım kitap. İlk izlenim her zaman önemlidir bence ilk karşılaşma ve ilk okunan kitap arasında bir fark yoktur. İlk karşılaştığınızda hoşlanmazsanız birinden daha sonra da kolay kolay ısınamazsınız. Bence kitapta aynı şekildedir. Bir yazarın ilk okuduğunuz kitabı hoşunuza gitmezse ikincisine kolay kolay eliniz gitmez. İyi ki ilk Baba ve Piç'i okumuşum. İlk Mahrem'i okumuş olsaydım bir daha Elif Şafak okumazdım. İlk Aşk'ı okumuş olsaydım Baba ve Piç'i bu kadar ayrı bir yere koymazdım. Neyse tavsiye ederim.

İçeriğe diğer yorumlarda çok rastladım fakat şaşırdım ki dil ve anlatımla ilgili pek bir eleştiri göremedim. Halbuki ben o bitmek tükenmek bilmeyen cümlelerden o kadar yorulmuştum ki okurken Gülsarı öl artık dediğimi bile hatırlıyorum. Anlatmak istediğini sıradışı bir şekilde vermesine sözüm elbetteki yok hele ki söz konusu Cengiz Aytmatov iken. Fakat dil ve anlatım çok ağır, sıkıcı malesef.