E-Dergi

Ömrümün son üç ayını yaşarken, takvimde günleri karalayarak geri sayım yapabilir miydim diye kendime sadece bir kez sorabildim? Öleceğimi bilerek hangi sakinlikle ya da panikle yaşayabilirdim bunu sorgulayamadım bile. Cevabını bilmediğim bu soruyu kitabın Fransızca adı ve sarımtırak kapağını gözlerimin önünden geçirerek öteledim. Kitabı nerden hatırladığımı anımsayamadım. Ama okumam bittiğinde kütüphanemde Fransızca kitaplarımın arasında elimle koymuş gibi buldum
"Le Chat et La Mort" 1965-Albin Michel Yayınevi. Neşecan' a adanmış. İç sayfada babama hitaben Erhan Bener’ in -Sevgi ile- 30 Kas.1965 imzalı el yazısını parmaklarımla okşadım. Kitabı kokladım. Yazımından 64 yıl sonra, -O ve babam için- geri kalan günleri saymaktan daha farklı bir ölüm ve -kitabım için- ölümsüzlük hissiyatı. Kitabın baskı yılı 1965, benim yaş 65, sene 2025. Kitapların kokusunu, onlara dokunmasını sevene muhtemelen bu heyecanım tanıdık gelecektir. Bazen geri sayım anlık küçük mutluluklar da getirebilir.

Aslında evlilik, doğurmak fiziksel ve ruhsal olarak bir kadının başlı başına bir "dönüşümü", sonrasında yaftalanan ya da üstlenilen eş, annelik sıfatı -imkanları dahilinde- çocuğuna rağmen hala çalışabilen veya ona bakmak için işini bırakmak zorunda kalan bir anne arasında -bu biraz da kişilik ile bağlantılı olsa da- hissettiği, yaşadığı endişe, duygusal, fiziksel karmaşa ve yalnızlık hissi anlamında büyük bir fark yok. Bunu hangisi olursanız olun size yaşatıyor.
Okunası biri kitap mı evet. İster doğurmadan önce ister doğurduktan sonra, ister eş olarak. Benzeş hislerinizi değiştirmeden, tıpatıp aynı canavar düşüncelerle olmasa da tüm yükünüz ile o çayırlarda birlikte koşacak ve kuyruk sallayacaksınız.
Hikaye de tercüme de çok başarılı. Altını çizerek, kitabın sağına soluna notlar alarak okumasını severim. Bir süre sonra -dizim ya da kontrol- hatalı kelimelerin çoğalması okuduğumu anlamak sindirmekten öte hata aramaya yönlendiriyor ve akıcılığından kısa süre için de olsa koparıyor.