E-Dergi

Yıl, 1887… Gazetecinin biri, Victor Hugo’ya soruyor: “Eserleriniz ve siz bugüne de çok olumlu eleştiriler aldınız, çok övüldünüz. Bunlar arasında sizi en çok hangisi hoşnut etti?”
Hugo anlatıyor: “Karlı bir kış gecesiydi. Eş dostla yiyip içmiştik. Mesafe kısa diye, evime yaya olarak dönüyordum. Fena halde sıkışmıştım. Hızlı adımlarla, malikanemin bahçe kapısına vardım. Kapı kilitliydi. Var gücümle uşağıma seslendim: ‘İgooooooor!’ Defalarca haykırmama karşın İgor’un beni duyduğu yoktu. Sidik torbam Atlas Okyanusu büyüklüğüne ulaşmıştı. Altıma kaçırmak üzereydim. Yaşlılık işte. Çaresiz, bahçe duvarına yanaştım, etrafa bakındım, görünürde kimse yoktu, pantolonumu indirdim ve su dökmeye başladım. Tam o sırada arkamda bir at arabası durdu. Hiç kıpırdamadan, sessizce işiyordum. Arabacı nefret dolu bir sesle ‘Seni haddini bilmez, buruşuk o… çocuğu! O işediğin, Sefiller’in yazarı Victor Hugo’nun duvarıdır!’ dedi. İşte, hayatımda duyduğum en iltifat dolu söz buydu.”
bu yaşanmış olay sefillerin hem kendi zamanında hem de günümüze değin nasıl muhteşem bir kitap olduğunu anlatıyor olsa gerek.

içerisinde hikayeler barındıran bazı hikayelerin kahramanlarını çok sevdiğim bir kitap.beyaz montolu adam ve korkuyu beklerken hikayeleri çok güzel.oğuz atay herkesin kitaplığında bulunmalı

anlatılanlar çok fazla gerçeği yansıtmasa da hikaye kurgusu olarak güzel işlenmiş.

her yaştan insanın okuması gereken bir baş yapıt.

tek kelime ile muhteşem bir kitap.okuyun okutun.