E-Dergi

"Bazen olduğumuz kişi olmadığımız, rol yaptığımız, kendi hayatımızın kıyısında kaldığımız, hayata dahil olamadığımız, sanki dünyayla aramızda daimi bir hava akımı varmış, bir sis perdesi dünyayı bulanıklaştırıp onu tatsız, yavan kılıyormuş gibi bir hisse kapılırız. Bu dünya bizim için değildir, bir türlü memnun olamayız. Nedenini söyleyemesek de yalnızca öyle hissederiz, bu hayatla kaynaşma fikrinden bir rahatsızlık, bir utanç duyarız. Huzursuz, dengesiz, endişeliyizdir. Bir yoksunluk, bir tatminsizlik, bir iç gerilim hissi o kadar baskı yapar ki olduğumuz kişiden kopmak bir zorunluluk haline gelir.
Gerçek kimliğimizin burada, bu ortamlarda, bu insanlarla, bizi boğan bu gerçeklikte ortaya çıkmayacağına kani bir şekilde, henüz kim bilmesek de başka biri olmak isteriz. "

"Tüm yaşamları birkaç metre karelik ağaçlıkta ya da çalılıkta geçer ve orada bulunan en küçük dalı, en ufak yaprağın kımıltısını tanırlar. Peki ama yaşamını kendi isteğiyle bir yere kapanarak geçirecek olduktan sonra neye yarar kuş olmak ve de kanatlara sahip olmak? Bu kanatlarla dünyayı gezebilecekleri yerde, niye kendilerini ufacık bir alanla sınırlıyorlar acaba?"

"Görüyorsunuz, değil mi? Kendisi için hiç kimse değildi o. Herkes için biri olmanın yolu buydu belki de."

"Peki, ya ötekiler? Ötekiler benim içimde değil. Dışarıdan bakan başkaları için benim düşüncelerimin, duygularımın bir burnu var. Benim burnum. Bir çift gözü var, benim gözlerim, benim görmediğim, ama başkalarının gördükleri. Düşüncelerimle burnum arasında ne gibi bir bağ var? Bana göre, hiçbir bağ yok. Peki ya ötekilere göre? İçimdeki düşüncelerimi göremeyen, dışarıdan bakınca burnumu gören başkalarına göre?"

"Ve doğrusu dünya haklıysa kafeteryalardaki bu müzik, bu kitlesel eğlenmeler, az şeyle yetinen bu Amerikalılaşmış insanlar haklıysalar o zaman ben haksızım demektir. O zaman kaçık biriyim ben, o zaman sık sık kendime verdiğim isimle bir bozkırkurduyum, yolunu şaşırıp yabancı ve anlaşılmaz bir dünyada."