E-Dergi

Hatice Karaoğlan, hayallerden inşa ettiği dünyada insanı düşündüren, umudunu perçinleyen, düştüğünde onu ayağa kaldıracak gücün içinde olduğunu fısıldayan hikayeler kaleme alıyor. "Balık adamlar suyla temas ettiğinde sertleşen salyalarıyla deniz altında bir fanus yapmışlardı."

Dünyanın en güzel ölülerini yazıyor; gözümüz üzerlerinde olsun, insanlığımız bari ölmesin. "Herkesi görüyorum geriye kalan gözümle."

Korkmak değildi insanı aciz gösteren. Bunu koz olarak kullanılmaya hazır, görünür kılmaktı. "Güzel tüyleri diken diken oldu; dokunsam elleri parçalardı. Göz bebekleri altın sarısı birer boşluktu artık. Ölümün kenarındaydım."

İnanmak için tahta bacakla da olsa bir adım atmalıydı insan. "Varlığına inanmadığımız surlar yıkılıyordu."

Gerçekler buz gibi suratımıza çarpardı kimi zaman. "Sadece ateşbuz istiyorum. Ne annemi ne abimi görüyor gözüm. Kıvranıyorum."

Ve herkes bütün umudunu bir oymalı kapıya bağlardı. "Kaybettiklerini buldular oymalarında."

"Kolay şey değil ağaç olmak. Sokaktan geçenlerin çoğu fark etmiyor beni. Köklerimin üstünde gezinen solucanları ilk hissettiğimde, ayaklarımı sallayarak göndermek istemiştim. Yeni halime alışamamıştım, kendimi arada insan sanıyordum böyle..."

Leyla Hanım'ın, Lütfü'nün, Cevdet'in, Aylin'in hikayesi değil yazdıkları. Hepimizin hikayesini yazmış Firdevs Tan Dikmen. Ailede başlar hikayemiz, biraz eksik çokça fazla ailemizdir yine bizi bu hayattan uğurlayan. Yıllarca okunacak, tazeliği hiç kaybolmayacak canlılıkta üslubuyla aileyi ve ilişkileri dert edinen yazara kaleminin bereketli olmasını dilerim.

"Kalemi tutuşundan belli bir dağı çizeceğin
bir ırmağı sileceğin oturuşundan
yenilgiler, boğazı kurumuş atlar
bilmeden sarıp sarmaladığın o ayakkabıydı
yarı yolda bırakan"

Kalemi tutuşundan ve ilk şiirlerinden belli oluyor şairin bu yolların tozunu atmaya devam edeceği. Bir şiir daha, bir şiir daha diyerek okuyorsunuz kitabı. Su içmeye kanamamak gibi. Hayret Ustası şiir yazıyor.

"Ama önemli değil, en azından korkmuyorum onlardan, bu nedenle varlıkları, bedenimi terk etmek için can atan ruhumu bir çatal iğneyle omuzuma tutturuyordu."

"Alnımdaki çizgilere gelecek olursam onlar başka. Kendimi kendimle kandırmaya başladığımda çıktı hepsi, insanın bildiği bir yalana inanması ne zormuş."

"Bazı şeyler bitince başlar diyorsun, doğru lakin kırılan taş eski halini alır mı? Ona yeni bir yontucu gerekmez mi sahi? Gözlerimi nasıl temizleyeceğim mesela senden?"

"Her yarışın elbet bir birincisi, her ümidin elbet bir heveslisi vardı."

Bunun gibi enfes satırların sahibi ilk kitabı olmasına rağmen üslup sahibi olduğunu ve hayatın içinde bir bakıp geçtiğimiz olayları hikaye etmedeki başarısını ortaya koyuyor. İkinci kitabını okumayı dört gözle bekliyorum.

7 yaşında oğlum beğenerek okudu, tavsiye ediyor herkese:)