Onaylı Yorumlar

Çocuklarımız için güzel bir kitap tavsiye ederim. Özellikle matematik gibi soyut olan bir dersin böyle somutlaştırarak anlatmak güzel olduğunu söyleyebilirim. Çünkü insan soyut bir dersi en iyi anlaması onu somutlaştırarak öğrenir. Bunu biliyorum. Ağaç yaş iken eğilir. Bizde Çocuklarımızı küçük yaşta hem derslere hem de hayata hazırlamak bizim görevimiz olduğunu söyleyebilirim. Çocuklarımızı bizim zamanın şartlarına değil onların bulunduğu zamana göre yetiştirmeliyiz. Bu kitap beğendim tavsiye ederim.

Aynadaki Muamma, okurken insanı “neden varız, hayat bizim için ne ifade ediyor ve ölüm karşısında nasıl düşünmeliyiz?” gibi soruların üzerine düşünmeye iten bir roman. Konusu oldukça hüzünlü olmasına rağmen yalnızca üzüntü hissettirmiyor, aksine yaşama bakışımızı değiştirmeye ve günlük hayatın içinde fark edemediğimiz şeyleri görmemizi sağlıyor. Cecilie ile Ariel arasındaki konuşmalar üzerinden insan olmayı, yaşamı, ölümü, ruhu ve varoluşu sorgularken, bildiğimiz dünyaya başka bir pencereden bakmamızı sağlıyor. Gaarder’in kitaplarında sevdiğim bir başka nokta da bu, her kitabında okuyucuya farklı bir pencere açıyor ve daha önce üzerinde düşünmediğimiz soruların peşinden gitmemizi sağlıyor. Aynadaki Muamma da hüznün içinden yaşamın değerini göstermeye çalışan, düşündürücü ve farklı bir roman. Çok etkileyiciydi...

türkiyeden gözüken neredeyse tüm takım yıldızlar var gökyüzüne bakınca neyin nerede olduğunu kuzeyin aşağı yukarı nerede olduğunu bilmek insana huzur veriyor otobüs beklerken ve metroda beklerken takımyıldızları rahatlıkla öğrenilebiliyor. otobüse 15 dk falan olduğunda şehrin elverdiği ölçüde karanlık bir yere geçip gökyüzünün keyfini çıkarabiliyorum. eleştiri olarak özellikle arapça kökenli yıldızların adları ingiliz transkripsiyonunda kalmış mesela Algedi yıldızı aslında alcedi diye okunuyor ama alfabelerimizdeki telaffuz farkını bilmeyen birisi kolaylıkla yıldızın isminde hata yapabilir ona dikkat etmek lazım.

Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın anlatımını sevdiğim için bu kitabı da severek okudum. Özellikle Meyhanede Kadınlar hikâyesinde, Cumhuriyet’in ilk dönemlerindeki toplumsal değişime ve kadınların özgürlük anlayışına yönelik ince eleştirileri dikkatimi çekti. Kadınların özgürleşmesini değil, özgürlüğün örf, adet, gelenek ve toplumun değerleri tamamen göz ardı edilerek anlaşılmasını sorgulayan bir yaklaşım hissettim.

Yazarın bunu okuyucuya doğrudan anlatmak yerine olayların ve karakterlerin üzerinden, yer yer mizahla ve ince göndermelerle vermesini çok sevdim. Diğer hikâyeleri de benim için keyifliydi; kitabın genelindeki anlatım dili ve düşündüren tarafı hoşuma gitti. Güzel bir Hüseyin Rahmi okuması oldu.

Çınar’ın basketbola olan tutkusu nedeniyle derslerini ikinci plana atmasıyla başlayan hikâye, zamanla başarıdan çok daha önemli bir noktaya uzanıyor:

Kendini tanımak, yeteneklerinin farkına varmak ve doğru yöntemleri keşfetmek.

Kitapta özellikle ders çalışma alışkanlıkları ve öğrenme yöntemleri üzerine verilen mesajları çok değerli buldum.

Matematik, Fen Bilimleri ve Sosyal Bilgiler gibi derslerde nasıl daha verimli çalışılabileceğinin anlatılması, kitabı sıradan bir çocuk romanından ayırıyor.

Üstelik yalnızca “daha çok çalış” demek yerine, nasıl çalışılması gerektiği üzerine düşündürüyor.

Tenefüslerde bile sürekli ders çalışmanın doğru olup olmadığı, hareket etmenin ve biraz nefes almanın öğrenme sürecindeki yeri gibi ayrıntıların işlenmesi de hoşuma gitti.

Çocuklara başarıyı baskıyla değil, doğru alışkanlıklar ve kendini keşfetme yoluyla anlatması bence kitabın en güçlü taraflarından biri.

Kendi hayatını seçmekle, toplumun ve ailenin senden beklediği hayatı yaşamak arasındaki çatışma hiç de kolay değil. Kitap da işte tam burada insanı düşündürüyor: Gerçekten kendi istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa başkalarının bizim için çizdiği yolda mı ilerliyoruz?
Bence Ölü Ozanlar Derneği sadece gençlerin hikâyesini anlatan bir kitap değil. Yaşımız kaç olursa olsun, kendi hayallerimizi ne kadar ertelediğimizi ve başkalarının beklentilerinin hayatımızda ne kadar yer kapladığını sorgulatıyor ve zaman zaman durup, insana kendi hayatına dışarıdan bakma isteği uyandırıyor.
Düşündüren, iz bırakan ve bitirdikten sonra da etkisi devam eden bu kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.

Kısacık bir kitap ama bıraktığı etki hiç de kısa değil. Steinbeck’in bu kadar az sayfada bu kadar çok şey anlatabilmesine gerçekten hayran kaldım. Kino’nun yaşadıklarını okurken hem umutlandım hem de içim acıdı. Başta bir umut, bir kurtuluş gibi görünen inci zamanla her şeyi nasıl da değiştirdi… İnsanların açgözlülüğünü ve hiçbir şeyin göründüğü kadar masum olmadığını çok güzel anlatmış yazar. Çok sade bir anlatımı var ama okurken insanı içine çekiyor. Yazar ile tanışmak için çok uygun bir seçim.

Bir Afgan vatanından ayrı kalma duygusunu, “Yeryüzünde sadece nefes alıp veriyorsun, geriye kalan hiçbir şey sana ait değil.” diyerek dile getiriyor. Savaşlar, ekonomik sorunlar, doğal afetler, işsizlik gibi meseleler olmasa insan kendi vatanından neden göç etsin ki ?Ötekileştirmenin tavan yaptığı günümüzde göçmen olmak çok zor. Yazar hikayeler üzerinden anlatımını yaparken genel göç ile alakalı bilgiler de veriyor. Kitabın sonunda kaynakça da mevcut. Göç olgusuna ve göçmenlere bakış açımızı değiştireceğine inandığım bu eseri okumanızı tavsiye ederim.

Kitap bir adamın eşine göndermek istediği mesajı yanlışlıkla iş arkadaşına göndermesiyle başlayan ve ardından gelen olaylar hakkında. Tek bir mesajla adamın hayatında daha önce fark etmediği bir kapı açılıyor ve sonrasında davranışlarını açıklamaya, anlamlandırmaya ve hatta romantikleştirmeye çalışıyor.

Kitabı dümdüz okursanız konu klasik bir aldatma macerası. Ancak kitabın sonuna geldiğinizde karakterlerin olaylara bakış açısı, yorumlayışı, hissedilenler ve geçmişten kopup gelen anılara dikkat ederseniz sizi başka derinliklere sürüklüyor. Bazen birileri çıkar karşımıza ve bize hayatımıza, evliliğimize, arzularımıza ve geçmişimize bakmamıza vesile olur. Ve yazar bunu usulca ve zorlamadan yapmayı başarıyor.

Ayrıca kitabın sonu bizi asla öğrenemeyeceğimiz bir şüpheyle baş başa bırakıyor. Çıtır çıtır, yormadan ve keyifle okumalar dilerim.

Bu tarzda bir kitabı daha önce okumamıştım, benim için farklı bir okuma oldu. Hikâyenin kardeşlik ve dostluk üzerine kurduğu bağları sevdim. Kan bağı olmadan da insanların birbirine nasıl kardeş olabileceğini güzel ve sade bir hikâyeyle anlatmış.

Akıcı, yormayan ve sıkmadan ilerleyen bir kitap. Özellikle sonlara doğru kurgu açıldıkça hikâye daha da merak uyandırıcı bir hâl aldı. Gençlik romanlarını sevenlerin ve samimi bir dostluk-kardeşlik hikâyesi okumak isteyenlerin keyif alabileceğini düşünüyorum.