Onaylı Yorumlar

Afife, sessiz ama derin bir hikâye anlatıyor. Eyüphan Erkul, bu romanda okuru büyük olayların gürültüsüne değil; bastırılmış duyguların, iç hesaplaşmaların ve kadın olmanın yüküne davet ediyor. Afife karakteri üzerinden anlatılanlar, aslında tek bir hayatla sınırlı kalmıyor; tanıdık birçok kırgınlığa, suskunluğa ve kabullenişe dokunuyor.
Romanın en güçlü yanı dili. Abartıya kaçmadan, sade ama etkileyici bir anlatım var. Afife’nin iç dünyası yavaş yavaş açılıyor; geçmişi, hayal kırıklıkları ve hayata karşı geliştirdiği savunma mekanizmaları okura adım adım geçiyor. Erkul, karakterini dramatize etmeden anlatmayı başarıyor; bu da hikâyeyi daha gerçek ve sahici kılıyor.
Afife, hızlı akan bir roman değil. Daha çok durup düşündüren, satır aralarında okuru kendi hayatına baktıran bir kitap. Kadınlık, yalnızlık, kader ve seçimler gibi temalar ince bir çizgide işleniyor. Büyük laflar etmiyor ama etkisi uzun sürüyor.

Bir hayat hikâyesi okudum. Bu kadarla bitmiyor,birçok hayatın zorluklarının toplandığı bir hayat hikâyesi okudum gibi hissediyorum. Zorluklar, bir hayatın içinde ne kadar yer alabilir ki...
Zaten şaşırmaya burada başlıyoruz. Zorluk, çaba, umut ve üzerine düşünülmesi gereken bir eser.
Zorluk varsa kolaylık da vardır. Yazar buna inanıyor.Eserinde zaman zaman da dile getiriyor.Sonbaharda ağaç yapraklarını döküyor, ilkbahar geldiğinde tekrar yeşillenecek ve dallarında çiçekler açacaktır.Bir kez daha herkesi, kendine,hayran bırakacaktır. Çiçeklerin rengi ve kokusuyla kelebekler misafiri olacak,arılar ağacı evi olarak bilecektir. Sonbahardan sonra sabırla beklemiş ve ilkbahara kavuşmuştur. Yazar da hayatın zorluklarına bu pencereden bakıyor.
Söğüt ağacının gölgesinde; dinlenen, soluklanan, düşünen ve önemlisi çabalayan ve umut etmeyi bir an olsun bırakmayan yazarın hikâyesini okudum.

Keyif kaçıran bir inceleme yazmamak çok zor bu kitap için :) Kitabı başından sonuna kadar garip bir ürperti ve merak duygusuyla, neredeyse tek oturuşta okudum. Okurken sürekli bir şeyleri çözmeye çalıştım.

İlk başta birbirinden bağımsız gibi duran hikayeler ve o tuhaf çizimler, sayfalar ilerledikçe yavaş yavaş anlam kazanmaya başlıyor. Her şeyin en sonunda bir yapboz gibi kusursuz şekilde birleşmesi gerçekten hayranlık uyandırıcı. Okurken hem zihinsel olarak aktif kalıyorsun hem de sürekli şaşırıyorsun. Bu dengeyi kurabilen kitap sayısı çok az bence.

Bulmaca çözmeyi, detay yakalamayı, küçük ipuçlarından büyük sonuçlara gitmeyi seviyorsanız bu kitap tam o hissi veriyor. Sadece okunan değil, aynı zamanda çözülen bir kitap gibi. Ben okurken hem keyif aldım hem de zaman zaman kendimi deniyormuş gibi hissettim. Biraz tuhaf, yer yer rahatsız edici ama kesinlikle çok keyifli ve akılda kalan bir okuma deneyimiydi. Gizem ve gerilim sevenlerin kolay kolay unutamayacağı bir kitap bence.

Son zamanlara okuduğum en rahatsız edici, en çarpıcı kitap işte karşınızda.
Kitabı gece 2 de bitirdim ve sabaha kadar uyuyamadım.

Katil annesi'nin' portresi.
Çok uzun zaman sonra hayret, dehşet ve şok içerisinde bir kitabın sonuna ulaşmanın derin tatmin duygusu içindeyim.
Bitirdim ama uzun süre çantamda taşımak istiyorum.

Daha dünyaya bile gelmeden felaketi haber veren Kevin, ebeveynlik kavramı üzerinde insanı silkeleye silkeleye düşündürüyor.
Yazarın güçlü betimlemesi kitabın tüm anlarının bir film gibi canlanmasına sebep oluyor.

Seriye bir parça tereddütle başlamıştım ancak bu cilde kadar gayet güzeldi. Tek sorun ciltlerin çok hızlı bitmesi oldu.

Yalnızca burada şunu belirtmek lazım: Tanıtım yazısında da göremedim ancak bu seri yetişkinlere hitap ediyor. (Cildin üzerinde uygun sembolle belirtilmiş.) Çocuğunuz için almayı düşünüyorsanız buna dikkat etmelisiniz. Sadece herkesin her yerde görmeye alıştığı kan revan, şiddet sahnelerinden ötürü değil, travmatik temaları işlediği için de çocuklar ve belki erken yaşlardaki gençler için uygun olmayacaktır.

Bazı kitaplar yalnızca bilgi vermez, uzun süre görünmez kılınmış bir hafızayı görünür hale getirir.
Hokkaido coğrafyasında binlerce yıl boyunca varlığını sürdüren Ainu toplumunun tarihini, kültürünü ve modern dönemde karşı karşıya kaldığı kimlik mücadelesini son derece etkileyici bir şekilde ele alıyor. Özellikle Japon modernleşmesi ve imparatorluk politikalarının yerli kültürler üzerindeki baskısını göstermesi bakımından oldukça düşündürücü.
Kitabın en güçlü yanı, Ainu halkını folklorik bir unsur olarak değil, yaşayan bir kültürel özne olarak sunması. Şamanistik inanç dünyaları, ritüelleri, sanat ve müzik gelenekleri, dilsel kimlikleri ve geleneksel toplumsal düzenleri çok katmanlı biçimde aktarılmış.
“Ainu” kelimesinin kendi dillerinde “insan” anlamına gelmesi de kitabın bıraktığı en güçlü izlerden biri oldu. Bu ifade yalnızca bir etnonim değil; tarih boyunca bastırılmış bir kimliğin, hafızanın ve aidiyetin sembolü gibi.

Mine Söğüt’ün Başkalarının Tanrısı kitabı, birkaç karakterin hikâyesi üzerinden toplumun görmezden geldiği insanların karanlık ama gerçek dünyasını açıyor. Sokakta yaşayan, hayata tutunmaya çalışan insanların arasına bırakılmış bir bebeğin etrafında şekillenen bu atmosfer hem sarsıcı hem düşündürücü. Evsizlik, yoksulluk, aidiyet, tanrı ve tanrısızlık gibi ağır konular sert bir dille işleniyor. Okurken bazı satırlar içime oturdu; rahatsız oldum ama gözümü de alamadım. Söğüt’ün dili karanlık, çarpıcı ve acımasız derecede gerçek. Bana en çok şu duyguyu bıraktı: En büyük hikâyeler çoğu zaman görmezden geldiklerimizin arasında saklı. Kolay okunan ama kolay sindirilen bir roman değil; bittiğinde uzun süre etkisini sürdüren, insanı kendi karanlığıyla yüzleştiren güçlü bir eser.

Freud’un bilimsel / kuramsal (akademik) türündeki kitabıyla Yorumum: Kitap toplam 5 bölüm olup Psikanalizin temel kavramlarını oldukça sade ve öğretici bir şekilde ortaya koyan kısa ama yoğun bir metin. Freud’un anlatım tarzı ise oldukça akıcı ve öğretici. Ayrıca Akademik bir metin olmasına rağmen ağır bir dil kullanmıyor; sanki birine birebir ders veriyormuş gibi ilerliyor. Özellikle çocukluk deneyimlerine ve bastırılmış cinselliğe verdiği merkezi rol, bana yer yer indirgemeci geliyor. Kitabın en etkileyici tarafı, insan zihnine farklı bir bakış açısı kazandırması. Bir diğer dikkat çekici nokta, Freud’un vakalar üzerinden ilerlemesi. Teoriyi doğrudan anlatmak yerine gerçek örneklerle desteklemesi, anlatıyı daha ikna edici hale getiriyor. Kitap “kesin doğrular kitabı” olarak değil, bir düşünce sistemiyle tanışma metni olarak görmek daha doğru. Katılmasan bile, Freud’un düşünce biçimi zihnini açıyor ve psikolojiye bakışını derinleştiriyor. Benim gibi psikolojiyi sevenlere tavsiyemdir.

Yeni doğum yapmış dünyaya getirdiği canlıya uyum sağlamaya çalışan; yorgun, şaşırmış tükenmiş ama bir o kadar sevgi dolu, yeni bir düzene alışmaya çalışan her annenin gözleri dolarak kendinden bir şeyler bulacağına emin olduğum bir kitap oldu. Bu kadar gerçekçi, bu kadar samimi itirafların olması hele hele ruh geçişlerini, tükenmişliği, eskiye özlem ama çocuklu hayatın vazgeçilmezliğini anlatmadaki başarısı beni çok etkiledi. Tüm lohusalık travmalarımı hatırlayarak gözlerimi silerek devam ettim okumaya. Annelere ama sanırım en çok baba ve baba adaylarına tavsiyemdir...

Hakan Kağan Cem Esir Şehzade beni içine çeken, sade ama derinliği olan bir hikâyeydi. Okurken en çok hissettiğim şey; gücün ardındaki yalnızlık ve insanın kendi içindeki görünmez esareti oldu.

Akıcı dili sayesinde hiç kopmadan ilerledim; bazı cümlelerde durup düşünmek, satır aralarına saklanan duyguları hissetmek ayrı bir etki bıraktı. Şehzadenin yaşadığı içsel çatışma, hikâyeyi sadece bir olay örgüsünden çıkarıp daha anlamlı bir yere taşıyor.

Kısa ama etkisi uzun süren, bende iz bırakan bir kitap oldu.