Onaylı Yorumlar

Kitabı okuyalı biraz zaman oldu. Şunu fark ettim ki insanoğlu da yazarın dediği gibi bir değirmenden hallice. Hep iyi-olumlu veya aksine hep kötü-olumsuz değil. Aynı bir değirmen pervanesindeki kanatlar gibi arasından rüzgarın geçeceği olumsuzluk boşlukları, o rüzgarı değerlendirip harekete geçeceği olumlu ilham kanatları var. İnsan kalbi gibi bir atıp bir beklemekte. Yazara (yazılması vesile olmuş yaratılmışa) selam ve teşekkür ile. Küçük bir çocuğun koca bir adamı şekillendirdiği bu dünyada görün kendi değirmeninizi ve sağlıcakla kalın orada.

Kitap, şiir-roman türünün ilk örneği. Puşkin, bu kitabı 7 senede yazabilmiş. Başardığı iş son derece zor ve büyük bir saygıyı hak ediyor. Düzyazıyla kolaylıkla yazılabilecek bir romanı şiir formatıyla hem de kitaba özel Onegin kıtasıyla yazabilmiş olması bambaşka bir hüner.

Kitaba gelirsek, Rus edebiyatına biraz aşina olanlar için son derece bilindik bir hikaye. Şımarık toprak sahibimiz Yevgeniy Onegin ile genç şair Lenskiy ve onların aşkları Tatyana ile Olga kardeşler arasındaki ilişkinin anlatımı.

Hikaye çok sıradan olsa da Rus halkının hem köy hem şehir yaşamını başarıyla anlatması, Puşkin'in tanrı-yazar olarak araya girip hem bulunduğu topluma hem de edebiyatçılara yer yer dokundurmalarda bulunması enfesti. Ayrıca işin acı tarafı, Puşkin'in kendi ölümünü romanda çağırdığını görebiliyoruz (Puşkin, aşkı için giriştiği bir düelloda öldü). Şiir formatında yazılmış olmasına rağmen kitap son derece akıcı ve gayet de roman tadını okura verebiliyor.

Eğitim alanında ve mesleğinde uzman kişilerin kaleme aldığı eserlerin o donanımlı, içimizi dolduran ve sorularımıza yanıt olan niteliğini bu kitapta iliklerime kadar hissettim.
Yazarın hem mesleki derinliği hem de kaleminin o akıcı ve sade yapısı muazzam bir denge yakalamış. Yormadan, zorlamadan, adeta elimizden tutup nahif bir üslupla kendi içimizde derin bir yolculuğa çıkarıyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri kesinlikle tekdüze bir psikoloji ya da teori anlatımı olmaması.
Günlük hayattan içimizi ısıtan ve bazen de sızlatan insan hikayeleriyle başlıyor, ardından bu hikayelerin psikolojik çözümlemeleriyle devam ediyor.
Tüm bunların mitolojik anlatılarla ve sembollerle harmanlanmış olması ise kitaba bambaşka bir zenginlik ve katman katmış.
Her bölümde kendi hayatımızdan, çocukluğumuzdan ya da ilişkilerimizden bir parça buluyoruz.

Bu kitabı okurken fark ettim ki tam da okumam gereken zamanda karşıma çıkmış. İçinde bulunduğum durumu görmem, anlamam, yüzleşmem gerekiyordu ve Seyir bana bunu sağladı. Salt kişisel gelişim kitapları okumayı sevmiyorum ama Piraye bunu roman şeklinde ve roman kişileriyle verince etkisi başka olmuş. Yer yer didaktik ve tekrara düşen bölümleri var, özellikle son yani 3. kısım biraz daha kişisel gelişim diline kayarak beni zorladı. Ancak algıların açık şekilde anlamak için okunduğunda rehber gibi bir kitap. Arada bir çıkarıp altını çizdiğim yerleri okuyor ve unutmamam gerekenleri hatırlatıyorum kendime.

İnsan psikolojisini derinden inceleyen ve gözlemleyen büyük Usta Tolstoy bu eserinde aşk, evlilik, kıskançlık, ölüm üzerine derin tahliller yapıp bunları edebi yeteneği ile gözler önüne sermiş. Kimileri için aşk romanı kategorisinde yerini almışken bence özellikle Levin karakteri ve onun bize düşündürttükleri ile felsefik ve toplumun dönüşümünü anlatan sosyokültürel bir eser.
Bir karakterin birden fazla ismi var yazar bir önadıyla hitap ediyor bir soyadıyla bir kısaltmasıyla bu da okurken zorlayıcı bir etmen oldu benim için.  Sürekli kim bu şimdi diye olaydan kopmama neden olmadı desem yalan olur. Bir de isim benzerlikleri girince işin içine "ya şimdi bu hangisi?" diye tıkanıp kalıyorsun. Rus edebiyatının zorlayıcı kısmı diyelim. Benim açımdan bu olumsuzluğa rağmen iyi ki okumuşum dediğim hatta neden geç kaldım dediğim bir eser oldu.

İmam Gazali'nin en ünlü eserlerinden olan Dil Belası, kitabında dilin afetleri yirmi başlıkta ele alınmış, kimi hemen herkesin bildiği kimi de pek çoğumuzun farkında olmadan afete düştükleri konulara değinmiş, kitabın özetini şu hadiste özetlemek mümkün, nitekim kitapta da aynı hadis birçok kez hatırlatılmış "Konuşan ya hayır konuşsun ya da sussun" Bence kesinlikle okunması gereken kitaplardan biri çünkü bilgisizce yapılan hatalardan korunmak ancak öğrenmekle mümkün olur. Ketebe yayınlarının baskısı, kalitesi ve içeriği de güzel olmuş, gereksiz ayrıntılara girmeden doyurucu bir kitap hazırlanmış

İşitme engeli teması üzerinden ilerleyen bir gerilim romanı olarak beni en çok sessizlik kavramını tersyüz etmesiyle etkiledi. Hikâyede sessizlik, sadece duyulmayan sesler değil; saklanan sırlar, bastırılan korkular ve görünmeyen tehlikelerle birlikte büyüyen bir gerilim alanına dönüşüyor.
Kitabın en dikkat çekici yanı, işitme engelli bir karakterin perspektifinin hikâyeye yön vermesi. Yazar, bu noktayı sadece bir detay olarak bırakmamış; tam aksine olayların merkezine yerleştirmiş. Bu sayede okur olarak ben de dünyayı daha farklı bir algıyla okumaya başlıyorum. Duyamamak, burada bir eksiklikten çok, farklı bir tür farkındalık gibi hissettiriliyor.
Gerilim dozu yavaş yavaş yükseliyor. İlk sayfalarda daha sakin ilerleyen anlatım, ilerledikçe bir baskı hissine dönüşüyor. Özellikle “çıt yok” ifadesi, kitabı bitirdikten sonra bile akılda kalan bir tür tedirginlik yaratıyor.

Ayfer Tunç bir kitap değil de sanki uzun metrajlı bir film ortaya koymuş gibi okumaktan ziyade adeta izledim hissi yaratan bir eser ortaya koymuş. İnsanın geçmişinden gelen olayların kişiyi ister istemez nasıl etkilediğini, bireyin hayatında ne gibi etkiler yaratabileceğini anlatmış. Bunu yaparken de dönemin atmosferini de satır aralarında aktarmış. Her bir sayfayı okurken adeta içinde kaybolduğum bu kitabı okuduktan sonra hayata, insana karşı bakışım da ister istemez değişti. Halden anlamak gerektiğini, yargıladığımız insan ya da yaşantıların içinde kopan fırtınaları etkileyici biçimde aktaran yazara bir kez daha hayran kaldım.

Osmanlı-Alman ilişkilerine ezber bozan bir perspektiften yaklaşan, kaynak kullanımı güçlü bir çalışma.

Kitap, Osmanlı’nın Almanya ile ittifakının hangi şartlarda şekillendiğini başarılı şekilde ortaya koyuyor. Okuduktan sonra Osmanlı’nın Almanya dışında gerçekçi bir seçeneğinin bulunmadığı kanaatine varacaksınız.

Balkan Savaşları’nın ardından Enver Paşa döneminde Alman askeri disipliniyle yeniden yapılandırılan ordunun, Milli Mücadele’ye ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna uzanan süreçte önemli bir payı olduğu unutulmamalı.

“Aşırı Almancı” imajının aksine, Enver Paşa’yı Türk menfaatlerini önceleyen bir devlet adamı olarak değerlendirmek lazım.

Konuya ilgi duyanların mutlaka okuması gereken eserlerden biri. Görseller kitabı zenginleştirse de bazıları metinle tam örtüşmüyor.

Ahmet Murat’ın okuduğum ikinci deneme kitabı olan Belki de Üzülmeliyiz, üslûbuyla bende yine benzer ve derin hisler uyandırdı. Yazar; kültürden sanata, dinden siyasete kadar hayatın pek çok farklı alanını ince bir eleştiri süzgecinden geçirirken, biz okurları yüzeysel tespitlerin ötesinde derinlikli bir muhasebeye davet ediyor. Kitap boyunca araya serpiştirdiği şahsi yaşanmışlıkları ve samimi hatıraları ise anlatıya çok ayrı bir güzellik ve sahicilik katmış. Meselelere hem entelektüel bir mesafeden hem de kalbin içinden bakabildiği için yazarın tüm denemelerini büyük bir beğeniyle okudum/okuyorum ve okumaya devam edeceğim. Durup düşünmek, kalbi ve zihni aynı anda besleyen zarif bir üslûpla tanışmak isteyen her okurun kitaplığında bulunması gereken, ufuk açıcı ve çok kıymetli bir eser.