Onaylı Yorumlar

Eskiyi bilmeden günümüzün önemini ve anlamını kavramak zordur kanımca. Yazar " Önce ekmekler bozuldu, sonra herşey! " derken ne kadar haklı. Ayrı ayrı her hikayesinde kendi özyaşamından kesitler sunuyor gibi geldi bana. Eski İstanbul sokaklarında, semtlerinde ki yaşanmışlıklar o kadar güzel anlatılıyor ki, mutlaka okumalısınız. "Berber Aynası"nı okurken birden kendinizi büyük boy bir aynanın karşısında buluyor ve geçmişinizi düşünüyorsunuz. İllaki İstanbul'un kaldırım taşı döşeli sokaklarında yürümeniz gerekmiyor. Benim gibi Anadolunun tozlu köy yollarında da benzer duygu ve düşüncelerle ilerlemiş olabiliyorsunuz.

İyi okumalar!

Mayıs 2025'te Kalp Lambası ile 2025 Uluslararası Booker Ödülünü kazanan dünya çapında büyük bir başarıya ve tanınmışlığa imza atan Banu Mushtaq'ın Türkçeye çevrilen ilk eseri. Bu konuda da özgün çevirileri ve farklı kültürlere ait kitapları dilimize kazandıran Budala Yayınevine teşekkür ederim. Okumak istediğiniz kitabın her bir öyküsünün kadın odaklı olmasını ve Hint kültürüyle tanışmak istiyorsanız tavsiye edebileceğim kitaplar arasında yer almaktadır. Ayrıca; yazarımız iki kültür arasındaki aşinalığı da çok güzel betimlemiş: "Sizin toprağınızla benimki arasında bir aşinalık var. Farklı diller konuşuyor, hakikatlerimizi farklı metaforlara sarıyor, aşka ve kedere başka isimler veriyor olabiliriz fakat içimizdeki kalp atışları aynıdır. İnsanlık halinin sesi tektir, sadece melodileri çeşitlidir."

Edgü'nün şiiri bir yara gibi kullandığı ilk şiir kitabı.Yine kendine has üslubu ile sessizliğin içini oyup, bizi düşünceler ile baş başa bırakmayı başarmış.

Kitabın Semiha Hanım'ın desenleriyle birlikte düşünülmesi şart. Bu resimler şiirin karanlığını cesaretle genişletiyor. Şiirle çizgi arasında kurulan ilişki, bir uyumdan çok bir gerilim gibi. Ve bence bu yüzden çok güçlü bir birliktelik olmuş.

Bence kitabın en çarpıcı yanlarından biri, Ferit Edgü'nün Semiha Berksoy'a gösterdiği bu sessiz saygı. Resimleri düzeltme, yumuşatma ya da okura uygun hale getirme ihtiyacı duymaması, aksine olduğu gibi, yargılamadan kabul etmesi sanata duyduğu gerçek güveni gösteriyor. Belki de kitabın bu kadar sahici olmasının nedeni budur: Müdahale edilmemiş bir duygu, filtrelenmemiş bir ifade.

İki ayrı ifade biçimi birbirini düzeltmeden yan yana durabiliyorsa, orada saygı vardır.

Kitap genel olarak okunabilir bir içerik sunuyor ve konuya giriş açısından faydalı. Ancak en büyük eksikliği kronolojik bir sıraya tam olarak uymaması; belli bir noktaya kadar kronolojik ilerlese de bazı önemli atlamalar yapılıyor.

Ayrıca, kitabın giriş kısmında Ortaçağ’ın bitişine dair sıraladığı birçok önemli olayın çoğu kitaba yansıtılmamış. Örneğin Amerika’nın keşfi, Reform Hareketleri ve Rönesans gibi temel gelişmeler yeterince işlenmemiş. Bu durum, konuyu bütüncül bir şekilde takip etmek isteyenler için kitabı eksik bir kaynak hâline getiriyor.

Çok hoş, akıcı ve yer yer gülümseten bir dili var; okurken hiç sıkılmadım. Hüseyin Rahmi’nin o tanıdık üslubu, insanı yormadan içine çekiyor.

Hikâye, yaklaşık 115 yıl önce, Halley Kuyruklu Yıldızı’nın dünyaya çarpacağına inanılan bir dönemde geçiyor. O günlerin korkuları, söylentileri ve batıl inanışları üzerinden kurgulanan olaylar, bugünden bakınca hem ironik hem de düşündürücü geliyor.

Asıl güzel olan ise şu: Zaman değişse de insanın panik hâli, söylentiye kapılması ve akıl–hurafe arasında gidip gelmesi pek değişmiyor. Keyifli, hafif ama altı dolu bir okuma arayanlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

“Soğuk Deri” ister distopik, ister fantastik, isterseniz gerçeküstü bir roman sınıfında değerlendirilsin, çok farklı ve etkileyici bir roman. İrlanda’nın İngiltereye karşı verdiği özgürlük mücadelesi ile hikayesine başlayan Katalan Pinol, kısa ve abartısız cümlelerle çok çarpıcı bir anlatımı seçmiş. Dili gibi mizahi yönü de okuru heyecan ve gerilim yönünden kitapta boşluğa düşürmüyor. İnsanların hayvanlara bakışı, kadın erkek ilişkisi, toplumdan yalnızlığa kaçış gibi genelleşmiş konularda sorgulamalar yaparken, şartların bir insanın en eleştirdiği hatta düşmanı bile olan kişiye dönüştürmesini nefis bir kurguyla ortaya koyuyor. Karel Capek’in “Semenderlerle Savaş” adlı distopik romanı ile ortak yönü uyarıda bulunmaktır. Capek gelmekte olan Hitler faşizmine karşı uyarıda bulunurken Pinol mevcut “ötekileştirme” tehlikesine karşı uyarıda bulunmuştur. Oldukça beğendim, gerçekçi romanları sevenlerin bile okumasını öneririm.

Doğan Cüceloğlu’nun bu eseri, benim için sadece bir eğitim kitabı değil; bir insanın, başka bir insanın hayatında nasıl "iz bırakabileceğine" dair yazılmış en naif rehberlerden biri. Kitabı okurken şunu fark ediyorsunuz: Öğretmenlik, sadece müfredatın soğuk sayfalarını öğrencilerin zihnine nakşetmek değil, bir canın filizlenmesine tanıklık etme sanatıdır. Cüceloğlu, o eşsiz üslubuyla bizi sınıfın dört duvarından çıkarıp vicdanımızın koridorlarında bir yolculuğa çıkarıyor. Kitap boyunca vurgulanan "Can" ve "Mış Gibi" kavramları, bugün eğitim sistemimizin en çok ihtiyaç duyduğu ilaç niteliğinde. Eğer bir öğretmen sadece bilgi aktarıyorsa, bir hoparlörden farkı yoktur; ancak öğrencinin gözündeki ışığı görebiliyor ve ona "sen değerlisin" mesajını verebiliyorsa, o zaman gerçek bir rehber, bir hayat mimarıdır. Cüceloğlu, tebeşir tozunun içine gizlenmiş bir uyanış çağrısı yaparak bizlere şunu fısıldıyor: "Bir insanın en büyük mirası, başka bir insanın yüreğine bıraktığı huzurdur."

Cumhuriyetin ilanından günümüzde değin ülkemizin yaşadığı sosyal sorunlara bakıldığında, köyden şehre göçün ve çarpık şehirleşmenin çok önemli bir basamak olduğu görülür. Hatta dönemimizde yaşanılan sosyal travmaların birçoğunun kökeninde bu dönemin izlerini görmek mümkündür. Bir dönem derme çatma evlerde yaşam mücadelesi veren insanların kendine has tavırları ise adeta şehirle köy arasında kalmış bir kimliğin var olma çabasıdır. Sosyologların tahlile zorlandığı bu dönem insanının en iyi tasviri ise romanlarda ve hikayelerde görülür. Bu dönemde yazılan eserler güçlü edebi kimlikleriyle yerine göre sosyopsikolojik raporlara dönüşebilir. Kemal Ateş, zamana ses veren öyküleriyle şehre göçün son duraklarını anlatısının merkezine alır. Yani arıdan ziyade kovana yönelen bu anlatım fikir edinmeyi kolaylaştırdığı gibi umut ekmeğini çiğneyenlerin hayatını çok iyi yansıtır. İnsan edebiyatla kendini izah ederken habitatına da renk verir. Ateş’in öykülerinde farklı sosyal renkleri görmek olasıdır.

Bu yazarın bu serisi zaten güzel. Bu kitap çok daha güzel olmuş. Mafalda bir yandan yeni "en iyi arkadaşı" Moony ile vakit geçirirken bir yandan da erkek arkadaşı Filippo'nun kıskançlığıyla uğraşmak zorunda. Diğer yandan ise kitabını bitirmek ve "Yapmak İstediğim Şeyler" listesini tamamlamak istiyor. Bunların hepsini aynı anda yapmak tabi ki zor ama Mafalda zorlukların üstesinden gelmeyi öğrenmiş. Serinin devam etmesini çok istiyorduk ve bu kitabı görür görmez aldık. Keşke devamı gelse. Herkese öneririm.

Ülkemizde; Hristiyanlık konusunda yapılan bilimsel çalışmalar oldukça sınırlı. Bu kadar fazla ilahiyat fakültesi olmasına rağmen dinler tarihi bölümünden pek bir çalışma çıkmıyor maalesef. Türkiye de bu işle ilgilenenlerin sayısı oldukça az. Bir elin parmağını geçmiyor maalesef. Şinasi Gündüz hoca, Zafer Duygu, Mahmut Aydın ve Mehmet Bayraktar gibi isimler mevcut. Tabi rahmetli Aytunç Altındal’ı unutmamak gerekir. Konu ile alakalı bilimsel çalışmalar oldukça sınırlı olduğu için kaynak bulup konuyu dört başı mamur bir şekilde öğrenemiyoruz.
Aynı şey tercüme ve yayın faaliyetleri açısından da bu şekilde. Çevrilmeyi ve yayınlanmayı bekleyen bir çok dilde yazılmış binlerce eser var ama maalesef bu da yok. Eğer İngilizce okuyabiliyorsanız o zaman sorun yok tabi.
Kitabı okudum ve çok istifade ettim. Benim için Pavlus konusuna bir giriş oldu diyebilirim. Tabi sadece Pavlus değil, kitaptan ilk dönem Hristiyanlık hakkında da bir çok şey öğreniyorsunuz.