Onaylı Yorumlar

Okurken en çok hissettiğim şey rahatsız edici bir dürüstlüktü. Alıştığımız “engelli birey” anlatılarından çok farklı bir yerde duruyor. Acındıran, yücelten ya da ilham veren klişeler yok. Tam tersine; öfkeli, arzuları olan, bencil olabilen, hata yapan gerçek bir insan var karşımızda.
Ana karakterin iç dünyasına bu kadar yakından bakmak başta beni zorladı. Çünkü çoğu zaman toplumun görmek istemediği düşüncelerle karşılaşıyoruz. Engelli bir bireyin cinselliği, kıskançlığı, hırsı ya da manipülatif yanları edebiyatta genelde törpülenir. Burada ise hiçbir şey süslenmemiş. Bu cesur yaklaşımı çok kıymetli buldum.

Geçmiş sadece geride kalan değil, bugünümüzü sessizce yöneten bir gölge.
Anne–kız arasında aktarılan o görünmez yükler, uzun bir aşkın yorgunluğu ve insanın kendi hayatına dışarıdan bakma hâli. Hepsi çok tanıdık, çok gerçek. Ayfer Tunç yine bağırmadan, abartmadan kalbe dokunuyor. Bu roman bana göre Tunç’un en derin ve en sarsıcı metinlerinden biri. Çünkü sadece bir hikâye anlatmıyor; hafızanın insanın kaderine nasıl dönüştüğünü hissettiriyor. Şehnaz’ın unutamama hâli aslında hepimizin içinde taşıdığı, ama çoğu zaman üzerini örttüğü geçmişi temsil ediyor. Okurken şunu düşündüm: İnsan gerçekten hatırladıkları kadar mı, yoksa unutabildikleri kadar mı yaşayabiliyor? Dil çok sakin ama duygusu yoğun. Hızlı okunacak bir roman değil; bazı yerlerde durup kendi hayatını düşünüyorsun. Özellikle anne–kız ilişkisine dair bölümler içten içe acıtıyor. Bende bıraktığı duygu; çokça hüzün değil, ağır bir farkındalık. Kitabı kapattığında kendi ailene, annene ve geçmişine başka bir gözle bakıyorsun.

Kitabın kapak resmi ve arka kapak yazısı beni merakta bıraktı. Zira benim de çevremde böyle izolasyonlar yaşanıyor. Birbirlerinin varlığına sağır insanlar. Varlık ve işitme zaten Heidegger'ce de ilintili iki kavram. Ekranlar bizleri mahvediyor. Kitap iki farklı mizacı güzel anlatmış. Nostalji tutkunu bir erkek ile daha dışa ve dünyaya dönük kadının evliliğini konu almış Daha çok erkeğin perspektifinden. Kadın biraz da kasıtlı olabilir kısaca geçilmiş. Onun da hırçınlıklarının arkasındaki psikoloji daha detaylı anlatılabilirdi. Kazanan kadın ve modernlik oluyor. Kekremsi bir tat bırakıyor kitap. Yazar bunu özellikle seçmiş zannediyorum. Üzerine daha çok yazılmasını istediğim bir çatışma tipi bu ikili.

Eğer milenyumdan önce dünyaya geldiyseniz,bu kitapta anlatılan olayların büyük bölümüne bizzat şahit olmuş olmanız muhtemeldir. Ancak eser,yalnızca geçmişi hatırlatan sıradan bir nostalji kitabı değil.Her okuyucunun kendisinden mutlaka bir şeyler çıkarabileceği,yaşadığı dönemlere dair farklı bakış açıları kazanabileceği nitelikte bir çalışma.

Kitapta ele alınan konuların büyük çoğunluğunu yaşamış biri olarak, okuma sırasında birçok yerde not alma ihtiyacı hissettim.Çünkü yazar,tanıdık olayları bile farklı ayrıntılar ve değerlendirmelerle ele almayı başarmış.

Bu kitabı uzun yıllar kütüphanemde saklamayı düşünüyorum. İleride çocuklarımın,torunlarımın sayfalarını karıştırdığında,hem yakın geçmişe dair izler hem de benim aldığım küçük notlar sayesinde döneme ve aile hatıralarımıza ilişkin anlamlı anekdotlarla karşılaşabileceklerini düşünüyorum.Bu yönüyle kitap, benim için yalnızca bir okuma deneyimi değil,gelecek nesillere bırakılabilecek değerli bir hatıra niteliği de taşıyor.

Uzun zamandır beklediğim muhteşem kitabin ikincisi de geldi. Kitaptaki diyar tasvirlerinin canlılığı ile, hiç bitmeyen sürekli artan şekilde gerilimi, ters köşeleriyle, zekice kurgulanmış tarih ve mitolojinin müthiş bir incelikle harmanlanmasıyla, akıcılığıyla, ve belki de en önemlisi, Türk yurdundan, Türklerin başrol oynadığı bu denli özgün bir kitap serisini bizlere kazandırmasıyla, yazara bir Türk evladı olarak şükranlarımı sunuyor, başarılarının devamını diliyor, zamanla tüm dünyada en kıymetli fantastik romanlar arasında yerini alacağı, hak ettiği değeri göreceğine can-i gönülden inanıyorum.

Memleketimizin bağrından çıkmış, kalemi böylesine etkili bir yazarın bu güzide kitabını, okuyun, okutturun.

Bu kitabı bitirdiğimde bende bıraktığı en derin duygu sonsuz bir hüzün oldu. Maalesef sayfalar arasında mutluluğun zerresi yok. Hiçbir karakterin yolu bir kez bile mutlulukla kesişmiyor. Karşımızda acının, kederin, yalnızlığın ve trajik bir alınyazısının nesilden nesile aktarılan acı yazgısı var...

Çok beğendiğim, uzun süre etkisinde kalacağım bir kitap oldu. Hüzünlü fakat acıyı sömürmeden, demagoji yapmaya çalışmadan; doğal, akışında ve çok gerçekçi... Derin bir hüzün bırakıyor içinizde ama sizi aşırı hırpalamıyor. Kitabın anlayıştan en uzak karakteriyle (anne) bile empati yaptıracak karakter analizlerine çok müsait bir eser.

Tarık Tufan çok bilinen bir yazar olmasına rağmen ben maalesef ilk defa okudum. Çok akıcı ve şiirsel bir anlatımı var; hüzünlü bir hikayeyi bu denli estetik bir dille, tarihle harmanlayarak anlatması takdire şayan.

“Çünkü insan ölünce bedeni çürür, geriye yalnız hikâyesi kalır ve bütün hikâyeler gece anlatılır.”

Çocuklara okumayı öğrenmelerinin ardından alınabilecek en güzel kitap diyebilirim. Çünkü hem prof. İlber Ortaylı tarafından ele alınmış (her ne kadar soru cevap şeklinde ilerlese de) bir kitap olması hem de Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu olan Mustafa Kemal Atatürk'ün tarafsız bir şekilde kaleme alınabilmesinden dolayı çocuklara en güzel kitap hediyesi olabilir.

Zaten anlatım dilini demiyorum bile, İlber Ortaylı biz büyükler için de kitap yazdığında anlayalım diye sade bir dille yazıyordu kitaplarını, çocuklar için zaten anlatmama gerek yok. Çocuklar bu konuda çok rahat kitabı okuyabilir, bu ülkenin kurucusu hakkında bilgi edinebilir. Hatta çevrenizde çocuk varsa hediye edilebilir bir kitap. Tavsiyemdir.

Ahmed Hamdi Tanpınar'ın edebi dili, düşünce zenginliği için okunur. Hikaye ve özellikle Mümtaz karakteri benlik değildi. "Overthinker "
Diyaloglarında epeyce beylik laf, aforizma ve dönemin dikkat çekici analizleri vardı, bunlar etkiledi beni. Yazarın seçimi Proustvâri bir edebiyat. Bunu başarmış. Bugünden o güne bakınca da seçtiği dönem ve çevreyi de iyi tasvir ediyor. İlk Cumhuriyet dönemi İstanbul burjuva hayatı, sanat ve entelektüel çevre, kültür sentezi (Batı-Doğu'nun değerlerini görmek ve almak)

Bu serinin sadece bir üçleme olması gerçekten üzücü. Okurken yaşattığı muazzam merak yüzünden serinin her bir kitabını elinizden bırakamıyorsunuz. Ama Çan, yani serinin son kitabı, bence serinin evreni gibi gerçekten zekice kurgulanmış bir kitap.

Özellikle diğer iki kitaptan farklı olarak olayları her bir karakterin gözünden okumak, sanki kitap okuyor değil de final yapmış bir dizinin son sezonunu izliyormuşum hissiyatını yaşattı bende.

Bu evrene ister ütopya diyelim ister distopya; gerçekten ve gerçekten tamamen zekice kurgulanmış bir evren. Olayların akışı, birbiriyle bağlanışı ve yarattığı o muazzam merak duygusu gerçekten harika.

Bazı şikâyetlerim de yok değil. Öncelikle keşke Tırpan Lucifer kısımlarını biraz daha uzun okuyabilseydik. Ayrıca Rowen ve Citra o kadar az yan yana geldiler ki bu ikilinin arasındaki ilişkiyi biraz oldu bittiye gelmiş gibi hissediyorum.

Ölüm sahneleri hayli etkileyici, örgüt, gerçek hayattaki özellikle günümüzdeki benzer olaylardan ve topluluklardan esinlenmiş ve yazarın çok bariz bir toplum eleştirisi var, kusur olarak söyleyebileceğim nadir yönleri var, ilki, kitabın çok sade bir dille yazılması ve çok fazla açıklama yapması, diğeri de sonunun o şok ediciliğine rağmen bazı şeylerin mantık dışı olması, evet sonu çok şok ediciydi ama o kadar yıl olan iki insan birbirini nasıl tanımazlar diye sorguladım diyebilirim. Yine de yazarın ilk romanı olduğunu ve evren kurmaya hevesli oluşunu bu denli sağlam bir başlangıçla yaptığını düşünerek konuşmak gerekirse bu kitap, çok kaliteli bir kalemin attığı ilk sivri kurşun diye düşünüyorum. Emeğine ve kalemine sağlık.