Onaylı Yorumlar

Tılsım, Bolaño’nun okuru yavaş yavaş içine çeken, tekinsiz ama şiirsel bir metin. Hikayeden çok bir bilinç akışı gibi ilerliyor; zaman, hafıza ve kaybolmuşluk hissi iç içe geçiyor. Okurken neyin “gerçek”, neyin hatırlanan ya da uydurulan olduğunu ayırt etmek zor, ama tam da bu belirsizlik kitabın gücü.
Bolaño’nun kitapları arasında ilk okunması gereken eser mi, emin değilim. Ama benim için başlangıç noktası Tılsım oldu ve yazarın dünyasına girerken doğru bir eşik sundu. Daha büyük ve zor metinlerine geçmeden önce, anlatı dilini ve atmosferini tanımak için iyi bir başlangıç hissi veriyor. Diğer kitaplarına devam etme isteği bırakması da bunun en güçlü kanıtı.
"..ruhum o kadar kırılgan hale gelmişti ki vaktiyle en belirgin özelliklerinden biri olan meraka içimde yer kalmamıştı."
"..sıfata benzemeyen bir sıfattır ilginç, sıkıcı bulduğunuz ama öyle olduğunu itiraf etmek istemediğiniz bir filmi anlatmaktan, bir kadının hamileliğini değerlendirmeye kadar sayısız amaçla kullanılabilir."

Enteresan bir şekilde kitabın seveni de çok sevmeyeni de. Ben ikinci kısımda yerimi aldım. Dostluk hikayesi olarak geçiyor ama, dostluk dediğimiz bir ilişki tek taraflı hislerle, uğraşlarla olmaz. Çift taraflı bir emek gerekir...
Hikaye orijinalinde belki daha akıcı ilerliyordur, bilmiyorum. Şahsen çevirmenin dili bana bir tık ağdalı geldi. Okumakta biraz zorlandım diyebilirim.
Benim için bir vakit kaybıydı da diyemiyorum tam anlamda çünkü garip bir tadı vardı. Yine de başka bir eser okumayı tercih ederdim.

17 kısa metin öykü hikaye ve masal türündeki kitapla Yorumum: Kitap sade bir dille yazılmış.İktidar ilişkileri, toplumsal düzen ve insanın rahatlık karşısındaki sessizliğini eleştiren alegorik bir metin.Olaylar masalmış gibi anlatılsa da aslında gerçek olanın yansıtılmasını gösteriyor.Ayrıca 17 hikayenin her biri ayrı bir konunun ders niteliğindeki eleştiri olarak karşımıza çıkıyor.“Sırça” iktidarın gösterişli yüzünün ardındaki zayıflığı simgeliyor.Uzaktan kusursuz görünen düzen, halkın gerçek ihtiyaçlarından kopuk olduğu anda sarsılıyor. Yazar gücün halktan bağımsız olamayacağını, aksi halde yok olmaya mahkûm olduğunu çok net bir şekilde hissettiriyor.Etkilendiğim kısım “halkın yaşadığı rahatsızlığı dile getirememesi” Köşk artık bir yük hâline geldiğinde bile insanlar susmayı tercih ediyor.İnsan, alıştığı bir düzene zarar verdiğini bilse bile karşı duramıyor.Bu da eseri yalnızca bir iktidar eleştirisi olmaktan çıkarıp, insan doğasına dair evrensel bir sorgulamaya dönüştürüyor.

Yazar kitabın başlarında buna benzer bir cümle kuruyor: "Sevmek de bir sanattır, hatta bir resim çizmek, şiir yazmak gibi bir sanattır. "
Aslında şiir gibi bir sanata birçok yerde ana malzeme olmuş bir duygu değil midir, sevmek?

Sevgi kavramına daha önce bu açıdan bakmamıştım. Fromm'a katıldığım ve elbette kati anlamda katılmadığım yerler olsa da, kitabı tekrar okuyacağımı sanıyorum. Okurken o kadar altını çizdiğim cümle oldu ki...

Sevme'ye dair yazılan ilk vurucu eseri kesinlikle okumanız gerek.

İncecik bir kitaba ne kadar duygu sığar derseniz, işte tahmin ettiğinizden kat be kat fazla duygu seli barındırıyor kitap içinde. Öykülerle bezenmiş bir psikolojik analiz kitabı resmen. İnsan kendinden bir şeyler buluyor, bir cümleyle bile işte bu benim duygularım diyerek okuyabiliyor. Zaten öyküleri anlamlı kılan da o öykünün içinde kendimizi bulmamız değil midir?
Dili akıcı ve sade, öyküler kısacık ama içe işleyen cinsten. Çok çok sevdim, o kadar güzel ki, kendinizi, çevrenizi, kısacası insana dair duygu ve düşünceleri okuyabileceğiniz güzel bir kitap.

Kadın hakları ve bu yolda yapılan mücadelenin destansı bir hikayesi olduğuna şüphe yoktur. Feminist literatürün her geçen gün etkisini arttırdığı da inkar edilemez. Ama mesele sadece bunlardan ibaret değildir. Kadını güçlü yapan dişilliğin de gösterilmesi şarttır. Bir annenin, bir sevgilinin, bir iş kadınının kendi ayakları üzerinde durma becerisi de çok şey anlatır. Bir kere coğrafyanın kader olduğu gerçeğinin, toplumsal tabuların ve genel kabullerin de kadının dişil enerjisiyle nasıl kırıldığının ispatlanması gerekir. Colombani farklı mekanlarda var olma mücadelesi veren kadınların gücünü bir kurgu içinde kaynaştırırken kimileri için sadece zorunluluk olan var olma edimini efsaneye dönüştürür. Aslında kadın olsun erkek olsun başarma azmi ve kararlılığı insanın güçlü bir dinamiğidir. Bu iç potansiyeli göstermek bile Colombani’nin eserinin başarısını kanıtlamak için yeterlidir. Ama Colombani’nin fazlasını okuruna vermekte kararlı olduğunu da eklemekte fayda var.

Deneme türünün edebi açıdan her okuru etkilemesi beklenir. Ama bu tek başına yeterli değildir. Zira her edebi yazının okurda beklenen etkiyi yapması için belirli bir yetkinliğe erişmesi beklenti dahilindedir. Fakat denemedeki bilgi içeriği ve felsefi doygunluk bazen okuru o kadar iyi doyurur ki düşüncenin peşine takılan okur hem bilgi açısından donanımını arttırır hem de zihni manada fikri bir genişleme yaşar. Mitoloji, tarih, felsefe gibi genel disiplinlerin Alper Çeker’in metinlerinde olduğu gibi fazla kaynatılmadan okurun dimağını yakmadan servis edilmesi birçok problemi çözdüğü gibi çetrefilli olanın katman katman açılmasını sağlar. En nihayetinde insanı düşünceye iten de tarih boyunca atılan düğümlerin çözülmesinde yatar. Her metnin bin yıllık düğümleri çözmesini beklemek iyimserlik olsa da bu yolda düşünce ufkunu genişletmenin kötü olduğu söylenemez. Çeker, güzel üslubuyla bazı kavramların düşünüldüğü kadar anlamsız olmadığını elindeki delilleri ustaca birleştirerek kanıtlar.

Öncelikle bu eserin hazırlanmasında emeği geçen herkesi canıgönülden tebrik ediyorum. Kitabı almayı düşünenlere kesinlikle tavsiye ederim. Kitabın hem sarf hem de nahiv konularını bir arada barındırması, bütüncül bir öğrenme süreci sunuyor.
​Eseri öne çıkaran en önemli özelliklerden biri; yazarın konuları youtube üzerinden anlatarak okuyucuya büyük bir kolaylık sağlamasıdır. Konular oldukça pratik bir yöntemle ele alınmış ve akılda kalıcı, nitelikli örneklerle desteklenmiş. Ayrıca, anlatım dilinin sadeliği ve pedagojik yaklaşımı, karmaşık konuların bile kısa sürede kavranmasını sağlıyor. Modern ve klasik yöntemi harmanlayan bu çalışma, Arapça öğrenmek isteyenler için tam bir rehber niteliğinde. Emeği geçenlerin ellerine sağlık.

Meltem, annesiz ve babasız büyüyen bir çocuk; yalnızlığa itilmiş, sonra onu kendi seçmiş. Selimiye Teyze ise hayatın zorluklarıyla sınanmış, sevgiyi yakalasa da kayıplar içinde sessizce yaşlanan bir kadın.
İki yalnız kadın, farklı kuşaklar… Biri kalabalık şehirde kaybolmuş, diğeri sessizliğin içinde. Yazar olayları dramatize etmiyor; hüzün sessiz ama derin. Sayfa sayısı az olsa da okuma ağır ilerliyor ve okuyucuda damakta buruk bir tat bırakıyor.
Herkesin yaraları var; bu kitap, sessizce dokunan, insanın içindeki eksiklikleri fark ettiren bir hikâye. Sevdiklerimizle, kaybettiklerimizle ve kendi yalnızlıklarımızla yüzleşmek isteyen herkes için.
Bir kitaptan çok, içimize dokunan bir sessizlik…

Beklentimin biraz altında kaldığını belirtmek istiyorum. Kitabın geçtiği Meksika atmosferi ve yaşanılanlar oldukça ilgi çekici olsa da anlatımında kopukluklar olduğunu düşünüyorum. Çok daha çarpıcı ve etkileyici bir anlatım tarzıyla bir başyapıt oluşturulabilirdi kesinlikle.
Ben karakterimizin o ormanın getirdiği savaşçı ruhunu biraz daha hissetsek daha iyi olacağına inanıyorum. Özellikle başlarda yaşanılan çarpıcı olayların aktarımı çok güzeldi. Ama yaşları büyüdükçe yaşanılan olaylarda bu niye oldu şu niye oldu sorgulaması benim için çok arttı maalesef.
Her şeye rağmen bir şans vermenizi öneririm.