Onaylı Yorumlar

Bu kitap karanlığın içinde nefes alan, öfke, acı, kardeşlik ve inancı aynı potada eriten çok güçlü bir yolculuktu.
Başta bir mahalle ve intikam hikâyesi gibi başlayan olaylar bölüm bölüm büyüyerek mistik bir kıyamet anlatısına dönüşüyor. Mustafa karakteri ise kitabın unutulmaz ruhu olmuş. Ölse bile yaptığı icatlar, kurduğu düzenekler ve fedakârlığıyla hikâyenin içinde yaşamaya devam ediyor.
Yeraltı dehlizleri, gizli atölyeler, kâğıt kameralar, tuzaklar ve finaldeki tekne sahnesi inanılmaz sinematikti. Özellikle kardeşlik bağı ve fedakârlık hissi çok güçlü geçmiş.
Karanlık, sert, mistik ama aynı zamanda çok duygulu bir hikâyeydi. Finali bittiğinde insanda hem büyük bir boşluk hem de devamını öğrenme isteği bırakıyor.

İspanya Esintileri haftasında neredeyse tüm yazarlardan birer kitap aldım ve romanla bu vesileyle tanıştım. Uzun zamandır okuyucuyu böylesine içine çekebilen bir roman okumamıştım. 20. yy başlarında Londra, Paris, Madrid üçgeninde geçen ilginç bir yaşam; dostluklar, aşklar ve döneme dair her ayrıntı. Duygulu, derin, insana özgü her şey. Roman içinde roman ve yaşamın nasıl sürprizlerle dolu olduğunu anlatan bir kahraman. Hiç sıkılmadan, elinizden bırakamadan bir solukta okumak isteyeceksiniz. Kitabı şimdi bitirdim, hemen yorum yazmaya oturdum: ben bu romanı çok sevdim.

Elmas Tunç'un ilk öykü kitabı Zincirleme Günah Tamlaması on iki öyküden oluşuyor. Yazarın profiline baktığımızdaysa çeşitli öykü ödüllerini kazandığını görüyoruz. Tunç'un acil tıp teknisyeni olmasının da etkisiyle kadavranın öykü karakterine dönüşmesi gibi orijinal fikirler de var kimi metinlerde. Bir ilk kitap için dili yerinde, derli toplu öyküleri barındırıyor Zincirleme Günah Tamlaması.

Esere dair eleştirilerime gelirsek, "Kurmacayı Metinlerarasılıkla İnşa Etmek" başlıklı bir yazıyı kaleme alan, metinlerarasılığa özel ilgisi olan benim gibi biri için bile öykülerde fazla kullanım mevcut. Öykülerin çoğunun başında uzunca epigraflar bulunuyor, hatta bir metnin hem başında hem de sonunda var. Epigrafların haricinde ayrıca metinlerarası ilişki de kurulmuş ve özellikle mitolojik bağlantı kimi öykülerde çok yoğun kullanılmış. Elbette tüm bu söylediklerimi bir ilk kitapta yapılabilecek fazlalıklar olarak görebiliriz.

Son zamanlarda okuduğum en iyi kitaplardan biri oldu. Kemal Tahir, işgal altındaki İstanbul’u ve dönemin insan psikolojisini karakterler üzerinden inanılmaz gerçekçi şekilde anlatmış. Kitaptaki hiçbir karakter tamamen iyi ya da kötü değil; herkes korkuları, çıkarları ve vicdanı arasında sıkışmış durumda. Bu da romanı çok gerçek kılıyor.
Belki o döneme duyduğum kişisel ilgiden dolayı da kitap beni ayrıca etkiledi ama sadece tarihsel yönüyle değil, alt metinleriyle de düşündüren bir romandı. Özellikle okurken insan ister istemez kendini sorguluyor: Bugün bizler de birçok konuda konuşuyoruz ama gerçekten elimizi taşın altına koymamız gerektiğinde ne kadar sorumluluk alıyoruz?
Hem dönem anlatımı hem karakter derinliği açısından çok güçlü bulduğum bir kitap oldu. Seri üç kitaptan oluşuyor ve ben hiç ara vermeden ikinci kitaba geçeceğim.

Şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında tarz olarak en farklı olanlardan biriydi ve bu farklılığı gerçekten çok sevdim.Yazarın çok güçlü,süslü ya da yoğun betimlemelerle dolu bir anlatımı olmamasına rağmen,olayları sade bir şekilde aktarması kitabın etkisini azaltmamış.Aksine, okurken yormayan ama her sayfasında merak duygusunu canlı tutan bir kurgu ortaya çıkmış.Hikayelerin birbiriyle bağlantılı olması kitabı sürükleyici hale getirirken,olaylarla ilişkili çizimlerin kullanılması kitabı çok daha keyifli bir deneyime dönüştürmüş.Okuyucu yalnızca olayları takip etmiyor,aynı zamanda çizimleri inceleyip ipuçlarını çözmeye çalışıyor.Bu da kitabı pasif bir okuma deneyiminden çıkarıp okuyucuyu doğrudan hikayenin içine dahil ediyor.Özellikle bu yönünü çok eğlenceli ve başarılı buldum.Bir diğer ilgi çekici detay ise yazarın kimliğinin bilinmemesi ve maske takarak videolar çekmesi.Bu gizemli tarafı,kitabın atmosferiyle de çok uyumlu hissettirdi.Kesinlikle diğer kitabını da okumak istiyorum.

kitabın başında ve anlatımında insanı kendisine çeken ve kendinden izler bulacağın ya da anlayacağın bir üslup mevcut. kendini ailesinden soyutlayan ve istismara uğrayan kişinin sancılarını güzel bir şekilde ele almış. ancak kitabın sonunun bu kadar söyleme rağmen elektra sendromunu savunarak bitmesi ve istismarı bir nevi savunması durumu çok kötüydü. kitabın başında istismara alkol etkisinde iken maruz kaldığını ve babasının hatırlamadığını düşündüğünü söylüyor ancak sonra bu istismarın farklı zaman ve mekanlarda sarhoş olmadan olması durumu dehşet vericiydi.

İçinde 3 tane kısa öykü var. Tabi bunlar yine Başkomiser Nevzat ile alakalı ve her ne kadar kısa da olsalar bence tadında bırakılmış öyküler. Evet uzun olsalarmış kaldırırmış fakat detaylı bir cinayet soruşturması olmadıkları için hatta ve hatta günlük hayatta da bazı dosyaların kapanması kısa süre içerisinde oluyor, gerek deliller gerek cinayeti işleyen kişinin teslim olması vb şeylerden ötürü. Açıkçası bu kitaptaki öykülerinde buna benzer olabileceklerini düşündüğüm için kısa tutulduklarını düşünüyorum.

Neyse, Ahmet Ümit'in kalemi birçok okuru tarafından bilinen bir durum ve okuması bir o kadar kolay kitapları var ve bu kitapta öyle bir kitap. gerek anlatım olarak akıcı kurguların seçilmesi gerekse sade dil kullanılması kitabı okumayı zorlaştırmayan durumlardan. severek okuyabileceğiniz bir kitap.

Öncelikle bu kitabı okuyorsanız klasik bir king okuyorsunuz diyebilirim. Bu kitapta da yazarın kendisine hayranlık uyandıran hayal gücünün başka bir kanıtı olmasıyla birlikte yeteneğinin uzun soluklu romanlarla kısıtlı olmadığının bir göstergesi denilebilir.

Kitapta 20 öykü bulunuyor, hatta kuşku mevsimini biraz andırıyor fakat buradaki öykülerinde hakkını yiyemem. Hem gerilim hem korku arasında rahatlıkla duyguyu veriyor. Hatta bazı öykülerin filmi bile yapıldı bu kitaptan. Canavar, Kamyonlar, Mısırın Çocukları, Gece Vardiyası...

Yalnız korku türünde okuma yapmayı sevmeyen biriyseniz hiç alıp okumayın ama seven biriyseniz rahatlıkla okuyabileceğiniz bir kitap. Birde malum Stephen King, artık yazım stilini birçok kişi, daha doğrusu daha önceden kitaplarını okumuş kişiler bilir, kalemine aşinalığınız vardır. severek okuyabileceğiniz bir kitap.

Daha ilk sayfadan sizi içine çeken cümleleriyle şimdilerde kimsenin önemsemediği, artık rafa kalktığını düşündüğümüz çok önemli bir konuyu işliyor. Aibileen, Minny ve Skeeter'ın arkadaşlıklarını okumak harikaydı. Sahip oldukları şey sıradan bir dostluktan daha fazlası. Her biri kendi hikayesiyle dünyaya meydan okuyor. Hem bir kadın olmanın hem de 60'ların Mississippi'sinde siyahi bir hizmetçi olmanın en acı gerçekleriyle yüzleşiyorsunuz. Yazarın hikayenin kurgusunda geçmişte ailesi için çalışmış Demetrie'den esinlenmiş olması, son sayfalarda kalbimin bir kez daha kırılmasına sebep oldu. Baştan sona çoğunlukla gözlerim dolarak okudum. Belki de bu cesur karakterlerde, hikayelerimiz ve yaşadığımız yerler çok farklı olsa da kendi hayatımdan izler buldum. Duyguların Rengi, bu dünyada kendi mücadelesini veren tüm kadınların okuması gereken bir hikaye.

Ekranda 'Harf lütfen!' deyişiyle hafızalarımıza kazınan Ali İhsan Varol, 'Kelimenin Ham Anlamıyla' eserinde o samimi üslubunu satırlara harika taşımış. Kitabı okurken sanki özenle demlenmiş kahvemi yudumluyor ve yazarla karşılıklı laflıyormuşum gibi hissettim. Etimolojiyi tarih ve mizahla harmanlaması muazzam. Eserde özellikle geçmişten günümüze hastalık ve sağlık terminolojisinin incelendiği bölümler, acil servisteki koşturmaca içinde her gün duyduğum kelimelerin kökenine dair bana yepyeni bir perspektif sundu. Çocuklar için kullanılan sevgi sözcüklerinin kökenlerine inilen kısımları okurken ise Zeynep ve Eymen'e seslenişlerimi tebessümle yeniden düşündüm. İsimlerden lakaplara, argodan otomobil sektörüne uzanan bu eğlenceli kelime cümbüşü, dilin ardındaki ruhu arayan okurlar için enfes bir kaynak. Kelimelerle bağı olan, okurken hem gülümsemek hem de öğrenmek isteyen herkese içtenlikle tavsiye ederim.