Onaylı Yorumlar

Kitap öncelikle çocukları analitik düşünmeye yönlendiriyor. Dedektif Zebra ve yardımcısı Nokta kurabiyelerin ortadan nasıl kaybolduğunu, ipuçlarını takip ederek bulmaya çalışıyorlar. Sonunda bir sürprizle karşılaşıyorlar. Yazar yapılan yanlış karşısında alınan tavrın ne kadar önemli olduğunu, yanlış yapanlara doğruyu öğretmenin çok farklı yollarının olduğunu anlatmak istiyor. Yanlışın neden yapıldığının anlaşılması ve yanlışın sorumluluğunun üzerine almanın önemini anlatılıyor. Bunları yaparken merak uyandırıyor, güldürüyor. Sonunda okuyucuları bekleyen güzel bir sürpriz daha var. Bence çok güzel bir kitap tavsiye ederim.

Macera, doğa ve gerçeklik türünde kitapla Yorumum: Bir hayvanın yaşamının anlatıldığı bir dizi olaylar zinciri etrafında şekillenen romanda Beyaz Diş kurt köpeğidir ve okudukça onun yaşadığı her deneyimin tıpkı biz insanlardaki gibi onu nasıl sertleştirdiğini gördüm. Özellikle insanların elinde gördüğü zulüm, doğada karşılaştığı tehlikelerden çok daha iz bırakıcıydı ve Beyaz Diş’in kötüleşmesi kendi seçimi değil, maruz kaldığı vahşetin sonucuydu. Kitap bir hayvanın hayatta kalma mücadelesini anlatan bir roman değil; insan doğasının, şiddetin ve sevginin dönüştürücü gücünün çok güçlü bir alegorisi bence. Nitekim kitabın sonunda Beyaz Diş uysallaşarak bunu gösterdi. Yazar, doğanın acımasızlığı ile insanın yarattığı acımasızlığı yan yana koyarak hangisinin daha yıkıcı olabileceğini üzücü bir şekilde sorgulatıyor bize. Son bölümde Beyaz Diş’in yavaş yavaş güvenmeyi öğrenmesi, bana güvenin ne kadar kırılgan ama aynı zamanda ne kadar güçlü bir duygu olduğunu hissettirdi. Kitapla kalın.

Kitaba belli bir beklentiyle başlamıştım, beklentimi bu kadar karşılayacağını ise açıkçası beklemiyordum.
Kadın ve erkek perspektifinden bu kadar gerçekçi bakabilen, adeta onların ayakkabılarıyla yürüyen çok büyük bir kalemle karşılaştım. Tabii burada çevirmenin de hakkını teslim etmek lazım, bağlamın içinde o kadar yerli yerinde kelimeler kullanmış ki okurken bu kelime yerine başkasını kullansa olmazmış diyerek onun da büyüklüğünü anlıyorsun.
Cinsiyet rollerinin farklılığının yanı sıra, burjuva ve yoksul zihninin işleyişini de çarpıcı şekilde kaleme almış Marai. O “son Macar burjuva efendilerinin” buruk ve trajik hallerini çok iyi yansıtmış. Ve tabii ilişkiler… Kaygan zeminde, gerçekliği ve samimiyetini sorgulanan kadın-erkek, arkadaş ilişkileri… Satırlar arasında sosyoloji ve psikolojiyi örtük veren çok lezzetli bir okuma vadediyor Marai. Artık sen benim en sevdiğim Macar yazarsın.

En son söylemem gerekeni başta söyleyeceğim ama ilk kitabın (Denklanşör) biraz gölgesinde kalmış.

Gizemle psikolojik gerilimi ustaca birleştiren romanda yazarımız fotoğraf metaforu üzerinden geçmişin sabitlenemeyen doğasını ve gerçeğin tek bir açıdan görülemeyeceğini sorguluyor. Hikâye, bir anın dondurulmasının aslında gerçeği korumak değil, onu yeniden inşa etmek anlamına gelebileceğini gösteriyor.

Roman boyunca karakterler, hem kendi geçmişleriyle hem de başkalarının sakladığı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalıyor. Görülenle saklanan arasındaki gerilim, okuyucuyu sürekli tetikte tutuyor.

Poz, sadece bir gizemin peşinden gitmekle kalmıyor; insan zihninin travmalar karşısında nasıl savunma mekanizmaları geliştirdiğini ve hafızanın ne kadar kırılgan olduğunu da derinlemesine işliyor.

İnsanın Kendinden Kaçamadığı Bir Gece

Yeşil Peri Gecesini okurken şunu hissettim:Bu kitap okuru rahatlatmak için yazılmamış.Ayfer Tunç, insanın karanlık yanlarını saklamıyor,süslemiyor.Okurken sık sık durup kendime sordum: “Ben olsaydım, gerçekten daha farklı mı olurdum?”
Roman,karakterlerin iç dünyasındaki sessiz çatışmaları anlatıyor. Söylenmeyenler,ertelenen yüzleşmeler ve bastırılan duygular metnin merkezinde.Her şey olduğu gibi duruyor ve tam da bu yüzden sarsıcı.

Merkezdeki karakterle bağ kurmak kolay değil.Ama onu zorlayan da bu.Yargılamakla anlamaya çalışmak arasında gidip geldim.Kitap bana şunu düşündürdü:İnsan, kendinden kaçtığını sandığı yerde aslında kendisiyle yüzleşiyor.

Kolay bir okuma olmadı. Yer yer ağırdı ama bittiğinde bıraktığı etki uzun süre geçmedi. Çünkü bazı kitaplar iyi hissettirmek için değil, insanı kendisiyle baş başa bırakmak için yazılır. Psikolojik derinliği olan, karakter odaklı romanları sevenler için Yeşil Peri Gecesi kesinlikle okunmalı.

Böyle incecik bir kitapta; acındırma olmadan hastalığı, en derinden aşkı ve onun ellerinden kayışını adım adım okudum. Bıraktığı izlekten geriye bakınca böyle cümleler nasıl kuruluyor dedim. Duru, keskin, içten, kelimelerin kavga etmeden yan yana durduğu cümleler olayları uzakta değil insanın içinde başlatıp bitiriyor. Ara ara okunursa farklı güzellikler bulunacak edebi bir eser. Peyami Safa'nın tarzı neden sevilmeli sorusunun bu kitaptaki karşılığı diğer kitaplarındakiler gibi olmayabilir. Onun için herkesi bu kitabı okumaya davet ediyorum.

Melike Koçak'ın ilk kitabı Hiçkuşu hakkında ne dediysem, onun ikinci öykü kitabı Çıplak Kalabiliriz için de benzerlerini söyleyebilirim. Öykülerinde ritmin hiç eksilmediği, meselesini yekten ifade eden, sesini şairlerden alan, biçime kafa yormuş bir yazar var karşımızda. Bu sefer küçürekleri de eklemiş kitabına. En sevdiklerim de sanırım bunlar oldu. Özellikle, tek sayfalık "Velhasıl" ile son öykü "Uydurukçuluk"u ayrıca sevdim. Bu sefer beş bölüm ve sadece 86 sayfada pek çok öykü görüyoruz. "Düş/Üm/Müş" adlı son bölümde yazar iyice deneyselliğe kaymış. Doğaya, hayvanlara ve bilcümle ezilenlere yapılanları kendi bakış açısı ve yer yer şiir diliyle nefis anlatmış Melike Koçak. Dilin ritmine yine hayran kaldım.

Okuyucu için faydalı bir çalışma olmuş bence. Genel olarak Türkiye'de sürekli bir argüman olarak sunulan Batı'nın orta çağ bataklığında savrulduğu yıllarda İslam coğrafyasında yaşanan bilimsel ve sosyo-kültürel gelişimlerin hat safhada olduğu bilinir. Çalışmayı bu bağlamdan ayıran özgünlük ise Arap yarımadası veya İberya dışındaki gelişmelere, isimlere ve tartışmalara Orta Asya özelinde yer veriyor olması. Bu açıdan kitap Türkler için ayrıca bir önem kazandığı söylenebilir. Dil olarak anlaşılabilir ve akıcı olduğunu da söyleyebilirim

Öncelikle çok derin ve kıymetli bilgiler barındırması açısından Atatürk dönemini merak edenler için eşsiz bir kaynak genel anlamda mektuplaşmalar ve anekdotlar içeren bu anlatı
Atatürk ve yakın arkadaşları arasındaki özel meselelerde ki tutumları, Enver paşa-Atatürk çekişmesini, Kurtuluş savaşının ilerleyeşini, Zübeyde Annemizin son günlerini, Latife hanım ile olan münasebetleri ve tek partili dönemdeki vekil mücadelelerini ele alan aynı zamanda Atatürk-İnönü arası münasebetleri ve son olarak Halaskarımızın bu dünyaya gözlerini yummasını derin ve duygulu bir biçimde gözler önüne seriyor.
Akıcı bir dili olmasına karşın dönemin Türkçe lügatına göre kullanılan çok kelime olması altta açıklaması olmasına rağmen bazen akışı bölebiliyor ancak size yeni kelimeler öğretme açısından da bir fırsat sunuyor. Çok severek okudum tam bir dönem anlatısı kesinlikle tavsiye ederim.

Bu eser bilinmeyi ve okunmayı, çok okunan pek çok kitaptan daha fazla hak ediyor. Niye bu kadar geri planda kalmış anlamakta zorlandım oysa bir başyapıt niteliğini fazlasıyla taşıyan bir eser bence.
yazar, olayları dramatize etmeden, duyguya boğmadan günlük akış içerisinde sanki yaşananlar o kadar sıradanmışçasına sessizce işliyor konuları. Yazarın bu üslubu kıtlığı ve o insanların yaşadığı acınası sert tabloyu iliklerinize kadar hissetmenize neden oluyor. Anlatmaktan ziyade yüzünüze çarpıyor gerçekleri.
Bir dönem İrlanda'da yaşanan kıtlık zamanlarını bir köy ve bir aile üzerinden anlatıyor. Ailenin geçmişine, geleneklerine bağlılığı ve ortaya çıkan kıtlık ile mücadelesi anlatılırken bir taraftan da din adamlarının, devletin, hükümetin olaylara ilişkin tavırları yer yer eleştiriliyor. Bütün bunların yanında ahlaki çöküş de gözler önüne seriliyor.
Olay ve duyguyu abartmadan gerçekçi, toplumsal gerçeklik gibi konuları yavaş yavaş günlük hayatı işlermiş gibi aktarıyor.