Onaylı Yorumlar

Bir maceranın daha sonuna geldim. Aslında bir değil birden çok macera vardı kitapta. Macera dediğime de bakmayın: Hani toplumun aksayan yönleri, insan olma ve kalma mücadeleleri; tek başına ayakta durmaya çalışan, yeşilin yok edilmesine karşı duran, cinsel istismara uğrayan ama daha ne olduğunu tam olarak anlayamayacak kadar küçük olan, yarım kalmış aşk hikâyelerini tamamlamaya çalışırken başka hikâyeleri yarım bırakan pek çok insanın pek çok hikâyenin sessiz kalmış sesi bu kitap… Hatta nabzı! Nabızla ne demek istediğimi kitabı okuyunca daha iyi anlayacaksınız. Birbiriyle alakası olmayan hikâyeleri hem anlatırken hem de kitabın sonuna doğru öyle güzel bağlamış ki yazar kesinlikle okunmaya değer. Kitapla kalın.

Herkesin okuması bilgi edinmesi gereken bir kitap. Yazar, bir evlilik danışmanı ve aşkın maksimum 2 yıl sürdüğünü, sonrasında ise genelde farklı sevgi dilleri olan çiftlerin bu sevgi dillerini bilmemelerinden ve doğru bildikleri şeyleri yaptıkları halde aralarındaki sevginin bitmesini konu alıyor. Fakat burada yazar devreye giriyor ve bize 5 tane sevgi dili hakkında bilgi veriyor. Bunlar: Onaylayıcı kelimeler, kaliteli zaman, hediye almak, hizmet eylemleri ve fiziksel temas. Burada önemli olan sevgisini kazanmak istediğimiz kişinin sevgi dilini doğru tespit edip ona göre harekete geçmek ve elbette kendimizin de sevgi dilimizi doğru tespit ederek ne istediğimizi bilmek. Yazar, kendi yaşantısından ve kendisine gelen danışanların yaşadıklarından hareketle bu kitabı ele almış. Gayet güzel ve bilgilendirici bir kitap. Ayrıca bu bilgiler bence yalnızca evlilikler için geçerli değil. Buna diğer insan ilişkileri de dahil. Eğer düzgün, sevgi dolu bir iletişim kurmak istiyorsanız faydalı.

Konusu kafa yakıcı: İnsan bilincinin doğası nedir? İnsan zihni başkalarının zihinleri ile doğrudan iletişim kurabilir mi? Makinalar yardımıyla bu yapılabilir mi? Uzak mesafelerden yapılabilir mi? Hatta belki diğer boyutlarla iletişim kurulabilir mi? Peki bu sorulara kimler cevap arıyor ve bu cevaplar hangi amaçlara hizmet ediyor; işte kurgu bunun üzerine inşa edilmiş. Bilinç çalışmaları merkezde. Bilinci anlamak için ölüm ve ölümötesi de anlaşılmaya çalışılmış. Gerilimi ve şüphe dozu yüksek. Akılla kalbin, dinle bilimin, teoriyle pratiğin, realpolitikle etik değerlerin çatışıp durduğu bir düşünce anaforuna, toplamda 2 günde çok şeyin yaşandığı yoğun bir olay örgüsü eşlik etmiş. Roman boyunca güzel Prag turu yapıyoruz. İnsan bu kitabın filmi ne güzel olur diye içinden geçiriyor. Sonu bile emin olduklarından emin olmama; normal, gerçek, doğru, güvenilir nitelemelerine temkinle yaklaşma hissiyatıyla bitiyor.

Milel ve Nihal bir eşari kelamcısı olan Şehristani'nin klasikleşmiş eserlerinden birisidir. Kitabın çok yönlü, zengin bir araştırma sonucunda yazıldığı açık ancak Şehristaninin felsefe alanında filozofların düşüncelerine dair verdiği bilgilere ihtiyatla yaklaşılmalıdır. Özellikle Platon ve Aristoteles hakkında verdiği bilgilerde yanlış ve eksik bilgiler var. Bu yanlış platon ve aristo portreleri ta Abbasiler dönemindeki çeviri hareketlerinden itibaren asırlarca devam etti ve İslamileştirilmiş bir portre içinde sunuldu. Platon felsefi paganizminden soyutlanarak okundu, Farabi ve İbn Sina da bu yanlış okuma biçimlerine dahildir. O yüzden Şehristaniyi suçlamak yersiz ve haksızlık olacaktır. Kitap eksiksiz tercüme edilmiş ve baskısı da güzel tavsiye ederim.

Bence bu kitap, Dan Brown’un en iddialı işlerinden biri – hem sürükleyici bir gerilim sunuyor hem de “Gelecek, geçmişi etkileyebilir mi?” gibi derin soruları masaya yatırıyor. Langdon serisini sevenler için tanıdık bir zevk: Şifreler, simgeler ve zamana karşı yarış var, ama bu sefer aşk unsuru (Langdon’ın yeni ilişkisi) ve bilimsel spekülasyonlar daha ön planda. Brown’un araştırmacı tarafı yine parlıyor; noetik bilim gibi niş bir alanı popüler kurguya yedirmesi etkileyici. Ancak, klasik eleştiriler geçerli: Karakterler biraz arka planda kalıyor, aksiyon odaklı ilerliyor ve bazı twist’ler tahmin edilebilir olabilir. Yine de, soluksuz okunacak bir başyapıt – özellikle bilim ile mistisizmin kesişimini sevenler için.

Bence bu kitap, Baykurt’un toplumcu gerçekçi üslubunun en samimi örneklerinden biri. Gurbetçi Türklerin Almanya’daki günlük mücadelelerini –işçi kamplarından aile dinamiklerine, Alman-Türk kültürel uyumsuzluğuna kadar– öyle doğal ve içten betimliyor ki, okuyanı hem güldürüyor hem hüzünlendiriyor. Adem’in Ren’e açılması metaforu, yalnızlığın ve dostluğun ne kadar evrensel olduğunu vurucu bir şekilde yansıtıyor; nehir, sanki bir sırdaş gibi, akıp gidiyor ve dinliyor. Baykurt’un mizahı da cabası –bazı sahnelerde Kemal Sunalvari bir absürtlük var, ki bu da kitabı daha akıcı kılıyor.
Eğer gurbet, göçmenlik veya 70-80’ler Türkiye’sinin Avrupa macerası ilginizi çekiyorsa, mutlaka okuyun. Benim için Baykurt’un en dokunaklı kitaplarından; insanı hem düşündürüyor hem de umutlandırıyor, çünkü iyiliğin her yerde meyve verdiğini hatırlatıyor.

2-3 yaş, en fazla 4 yaşta keyifle okunabilen, içinde hareketli parçaların olduğu, çok kalın mukavva bir kitap. Görseller hem detaylı hem de net çizilmiş. Çocuklarla konuşulabilecek konular (Kaç tekne var, mavi bisikleti görüyor musun?) için basit cümlelerle yönergeler mevcut. Ebeveyn için ufak bir yönlendirme yapılmış. Ayrıca yazılanlar dışında üzerine konuşulabilecek görsel öğelere (hayvanlar, tamir seti, piknik yapan insanlar) yer verilmiş. Böylece kitap hakkında daha uzun süre konuşulabilir. Kesinlikle tavsiye ederim.

Yazarımızın kitabını iki farklı bakışla okudum. İlki, üye ve kütüphane yetkilisi arasındaki tatlı atışmalara odaklanarak; kimi yerde güldüm kimi yerde ders niteliğindeki cevaplarla düşündüm. Bu, kitabın görünen yüzüydü. İkincisi ise, üyenin kitaba önce isteksizce sonra farkında olmadan nasıl bağlandığını ve bu sevgiyi çevresine yaydığını gözlemlemekti. Kitabın sadece kâğıtlardan değil bir ruhtan ibaret olduğunu fark ettim.

Üyenin gelişimi, yazarın verdiği kitap isimleri ve yazarlarla bize de ışık tuttu. Kendimi iyi bir okur sanırken aslında tanışmam gereken birçok yazar ve eser olduğunu anladım. Yazarımız, kitap içindeki yazarlar ve kitaplarla adeta bir kütüphane yaratmış. Bu sayede ben de o kütüphanenin korsanı olup kendi listemi oluşturdum. Üyelerimize, bazen zorla da olsa, kitap sevgisini aşılamaya devam edeceğiz. Okumalısınız, okutmalısınız.

ihsan oktay anarın kitabını okuduktan sonra zihnimde canlanan puslu kıtalar atlası sahnelerinin ilban ertemin kalemiyle çizilmiş hali çok hoşuma gitti. çizer, romanın aslına sadık kalarak ustaca hayata geçirdiği sahneleri yazarın felsefi diyaloglarıyla öyle güzel harmanlamış ki bir çizgi dahi sırıtmıyor. kitabın konusu rüya ağırlıklı olduğu için bunun gibi bir romanı çizgi roman haline getirmek de ancak ilban ertem gibi usta bir kalemin eseri olabilirdi. aksiyon, macera, gerilim, kovalamaca ve felsefi bir altmetin üstüne kitabın hayata geçirilmesi gibi bir çizgi roman. umarım bir gün filmi çekilir ve bu çizgi roman da filmin sahneleri için taslak görevi görür. hatta bu çizgi roman günümüz teknolojisi ile hareketlendirilip animasyon film haline bile dönüştürülebilir. ilban ertem kitabı okuyup çizerken felsefi altyapıyı korumak için elinden gelen bütün çabayı harcamış bize de okuyup büyülenmek düşüyor. umarım siz de benim gibi keyifle okursunuz.

1960 Darbesinden sonra Toprak Reformu bekleyen bir ağanın Güneydoğu’dan ayrılıp İstanbul’a geliş süreci anlatmaktadır. Alatlı, dönemin zorlu şartlarını ve Türkiye’nin o dönemde yaşadığı sıkıntıları anlatırken bir yandan ise roman karakterlerinin tahlillerini çok güzel bir şekilde yansıtıyor. Kitabın içinde çok iyi düşünülmüş ince görmeler de göze çarpıyor. Romanda dikkatimi çeken başka bir husus ise baştan sona kadar İşkencecinin isminin ifade edilmemesi.
Kitap sayfa sayısı olarak az görünse de okuyuş ve anlam bakımından yoğun ve üstünde düşünülerek okunulması gereken bir eser diye düşünüyorum.