Onaylı Yorumlar

Zweig’ın psikolojik derinliğine saygım sonsuz ancak bu hikaye benim için edebi başarı ile gerçeklik dışı bir melankoli arasında gidip geldi.

"Sana, beni asla tanımamış olan sana..." hitabıyla başlayan mektup muazzam bir akıcılığa sahip olsa da, kadının bir ömür süren sessiz sadakati aşkın sınırlarını zorlayıp marazi bir saplantıya dönüşüyor.

Bir yanda her şeyi unutan vurdumduymaz bir adam, diğer yanda tek bir bakıştan koca bir hayat inşa eden bir kadın... Bu duygusal uçurum ve karakterin kendi varlığını hiçe sayışı, hikayeyle arama mesafe koymama neden oldu. Zweig’ın ustalığı sizi bu çaresizliğe ikna etse de duygulardaki bu aşırılık yer yer zorlama bir abartı hissi yaratıyor.

Özetle; psikolojik tahlilleri güçlü ama duygusal anlamda fazla "abartılı" bulduğum bir klasik. Edebi lezzeti için okunmalı ancak karakterle bağ kurmak herkes için mümkün olmayabilir.

Tanrı Küçük Günahları Affeder, sadece olay örgüsüyle değil bakış açısıyla da beni etkileyen bir kitap oldu. John Hart’ın anlatımı hem akıcı hem de karakterlerin iç dünyasını hissettirecek kadar güçlüydü. Polisiye tarafı merak uyandırsa da bence kitabın en başarılı yanı insanların suç, vicdan ve geçmişle olan ilişkisini anlatış biçimiydi.
Özellikle olayların tek düze ilerlememesi ve karakterlerin farklı yönlerini göstermesi kitabı daha gerçekçi hissettirdi. Kurgu zaten sürükleyiciydi ama benim en sevdiğim şey yazarın olaylara yaklaşımı oldu. İyi-kötü ayrımını net çizgilerle vermemesi ve herkesin kendi yükünü taşıması hikâyeye derinlik katmış.
Yer yer ağırlaşan bölümler olsa da genel olarak düşündüren, atmosferi güçlü ve karakter odaklı başarılı bir polisiye roman olduğunu düşünüyorum.

Kırk bir yıl sonra gerçekleşen bir yüzleşme… Márai, neredeyse tek bir gecede geçen bu romanda dostluk, ihanet ve zamanın insan ruhunda bıraktığı izleri büyük bir incelikle anlatıyor. General Henrik’in eski dostu Konrad’ı şatosuna davet etmesiyle başlayan gece, geçmişin kapanmamış hesaplarını yavaş yavaş ortaya çıkarıyor. Söylenmeyenler, söylenenlerden daha ağır hissediliyor.

Romanın gücü olaylardan değil, duyguların sessiz yoğunluğundan geliyor. Márai’nin dili zarif, sakin ve düşünsel. Uzun monologlar aracılığıyla sadakat, tutku, kıskançlık ve insan doğası üzerine derin sorgulamalar yapıyor. Her cümlede geçmişin gölgesi hissediliyor.

Mumlar Sonuna Kadar Yanar, zamanın hiçbir şeyi tamamen silemediğini anlatan melankolik bir roman. İnsan gerçekten bir başkasını anlayabilir mi, yoksa yıllar geçtikçe geriye sadece suskunluk mu kalır? Uzun süre zihinde kalan, ağır ama etkileyici bir okuma deneyimi. Kesinlikle okuyunuz efendim...

İsrail askerlerini kahramanlaştıran yazılar kaleme alan ve kariyerinin zirvesindeki başarılı bir gazeteci olan Dinah, yeni bir haber için girdiği enkazda kırık camlı bir gözlük bulur. O gözlüğü taktığında ise bugüne dek gördüğü ve inandığı her şeyin büyük bir yalandan ibaret olduğunu fark eder. Filistin halkına ve Filistin’i savunan herkese uygulanan acımasız zulme tanıklık ettikçe, artık yalanların değil vicdanının peşinden gitmeye karar verir. Tek amacı, insanların da gerçekleri görmesini sağlamaktır.

Gözyaşları içinde okuyacağınız, etkileyici ve sarsıcı bir roman. Yazarın da dediği gibi, keşke bu zulüm hiç yaşanmasaydı da bu kitap hiç yazılmak zorunda kalmasaydı. Ama ne yazık ki yaşandı ve bu kitap ortaya çıktı. Bize düşen ise böylesine güçlü bir anlatıma sahip bu eseri okumak oldu.

Glenn Meade’in Sakkara’nın Kumları kitabı, tarih ve macerayı bir araya getiren sürükleyici romanlardan biriydi benim için.Özellikle Antik Mısır atmosferini bu kadar canlı hissettirmesi kitabın en güçlü yanlarından biri olmuş. Daha ilk sayfalardan itibaren kendimi çölün ortasında, gizemli mezarların ve saklı sırların peşindeymiş gibi hissettim.Tarihle harmanlanan gizem duygusu kitabın temposunu sürekli canlı tutuyor.
Romanın en sevdiğim tarafı, arkeoloji ve tarih unsurlarını kuru bilgiye boğmadan anlatabilmesi oldu.Antik mezarlar,eski lanetler, keşifler ve geçmişin sırları zaten ilgimi çeken konular ama Glenn Meade bunları aksiyonla birleştirince ortaya oldukça akıcı bir hikâye çıkmış.Özellikle Sakkara’daki keşif sahneleri gerçekten heyecanlıydı.Okurken sürekli “Bir sonraki sayfada ne çıkacak?” hissi oluşuyor.
Kitapta sadece tarihî gizem yok,aynı zamanda insan hırsı,güç arzusu ve geçmişin bugünü nasıl etkileyebileceği de işleniyor.

İkbal Vurucu’nun kaleme aldığı bu eser, akıcı dili sayesinde kendini rahat okutuyor. Kitap, farklı makalelerin bir araya getirilmiş hâli gibi ilerlediği için tempo hiç düşmüyor ve okuyucu sıkılmadan devam edebiliyor.

“Kürt sorunu” gibi cesur ve hassas bir konunun Türk milliyetçiliği perspektifinden ele alınması dikkat çekici olmuş. Yazar, meseleye yalnızca yüzeysel yaklaşmıyor; tarihî ve siyasi arka planı da detaylı şekilde incelemeye çalışıyor. Bunun yanında kitapta yer alan bazı bakış açıları, okuyucuya farklı değerlendirmeler yapma imkânı sunuyor.

Konuya ilgi duyanlar için okunabilecek, düşündüren bir çalışma.

Muhteşem. Bilimkurgu ağacının alt türlerinden oluşan dallarına tutuna tutuna ( askeri bilimkurgu, cyberpunk, bilimkurgu korku vb.) bilimkurgu konularının meyvelerini toplaya toplaya ( zaman yolculuğu, ışınlanma, uzak gezegenler vb.) bu edebiyat türünün zirvesine uzanan bir başyapıt.
Edebiyat tarihinden, bir şairin bir şiirinden ilhamla bir bilimkurgu eseri yazma fikrine ve ortaya çıkan bu müthiş, dopdolu romana şapka çıkarıyorum. Bilimkurgu severlerin mutlaka okuması gerekiyor bence.
Not: İthaki baskısında belirtilmemiş ama romanın merkezindeki Shrike karakteri adını, İngilizcesi shrike olan örümcek kuşundan alıyor. Bu kuş türü, avlarını ağaç dikenlerine ya da dikenli çalılara saplayarak depoluyormuş. Dikenlerle dolu vücudu nedeniyle romandaki o korkunç varlığa Shrike adı verilmiş muhtemelen Hyperion sakinleri tarafından.

Büyük bir merakla aldığım, okurken hayretler içinde kaldığım ters köşe bir kitap.
Yazar hayvanlardan bulaşan bir hastalık sonrası et ihtiyacını gidermek için insan çiftliklerinin kurulduğu bir dünya düzenini anlatıyor. Bunu anlatırken de sağ olsun hiçbir çekince göstermiyor.
Okurken ara ara kitabı kapatma ihtiyacı duydum. Başlangıçta kahramanımız sistemin içinde mecburen dönen bir çark. Ancak kitap ilerlerken o da sisteme uyuyor.
İnsanoğlunun istekleri söz konusu olduğunda ne kadar ileri gidebileceğini merak edenler için ilginç bir deneyim.

Merhaba. Son zamanlarda okuduğum en özgün eserlerden biri. İnsan ile gezegenlerin benzerliklerini ve etkileşimlerini şaşırtıcı bir kurguyla bize sunuyor. Sürükleyici ve merak uyandırıcı bir konusu var. Kendine has ve özgün. Sonu oldukça şaşırttı. Kitap bittiğinde bile zihni kurcalamaya devam ediyor. Gayet başarılı. Ayrıca kusursuz bir metin olduğunu söylemeliyim. Zihnin oluşturduğu karmaşayı hissetmek ve yağmurla toprağın kokusunu duyumsamak isteyenler için şahane bir tercih.

Bir çırpıda bitirdiğim güzel bir kitaptı. İlişkilerde dopamini artıran şeyin hedeften ziyade hedefe ulaşma çabası olduğunu öğrenince bir aydınlanma yaşadım. Ne yazık ki günümüzde "idealleştirilerek" karşımızdaki insan tarafından bir hedef, başarı, madalya (kısacası nesne) olarak görülebiliyoruz. İlişkinin, tanışmanın ilk aşamalarında insanı özne değil de nesne olarak hissettiren bu şeyin fizyolojisini anlamak güzeldi. Bunun dışında ilişkilerin zamanla durağanlaşmasının bir kayıptan ziyade bir dinlenme olduğunu öğrenmek çok rahatlatıcı geldi. Emeği geçen herkese teşekkürler