Onaylı Yorumlar

Lütfi Bergen takdir ettiğim bir düşünce işçisi. Fikir macerasını izlemekten de heyecan duyuyorum. Bu kısa kitabı vesile ederek ve kitabın 126. sayfasından da cesaret alarak (Lütfi Bey'i rencide edecek olursam şimdiden helallik diyorum) bir iki şeye değinmek istiyorum. Değerlendirmelerinde felsefi ve metafizik perspektifin zayıflığının etkilerini görüyorum. Nisbeten geniş ve fakat derinlik açısından malul düşünceleri. Yeni ama temelleri güçlü değil. Kimi zaman arzusu fikir suretine giriyor ve ona da çok kuvvetli tutunuyor. Psikolojik saikler saf tefekkürü bulandırıyor. Tradsiyonalist Ekol'ü ve Yalçın Koç'u az da olsa okuduğu açık. Ama işin özüne inemediğini görüyorum. Ödevini tam yapmadığı halde keskin ve bence yanlış hükümler veriyor. Halbuki orijinal bir düşünür olan Lütfi Bey, metafizik ve felsefi eksikliğinin üzerine gider, yetkinleşir ve bu konuda daha mütevazi olabilirse gelecek nesillere dönüştürücü eserler verebileceği kanaatindeyim.

"Deyimler hiç bu kadar eğlenceli olmamıştı!"
Deyimlerin gerçek olduğunu düşünün. Ağzınızdan çıkıyor ve ona dönüşüyorsunuz yani "ağaç oldum" diyen, bir ağaca dönüşüp kök salıyor ya da dilinde tüy bitiyor
"dilimde tüy bitti" diyenin, üstelik daha neler neler... Sorunu çözmek için heyecanlı bir maceranın içinde yer alırken Ahmet, Mehmet ve tüm mahalleli ile sorun kadar çözümünde parçası olmak için ben olsam ne yapardım, diye de düşünüyorsunuz. Kitabın sonundaki sözlük güzel olmuş. Dikkatimi çeken bir diğer nokta deyimler kadar kelimeler de özenle seçilmiş, günlük hayatta biraz kenara itilmiş kelimeler de güzelliğiyle parlamış. Farklı puntolar, koyu yazılmış bölümler dikkat çekici olmuş. Çizimler de bence yakışmış. Kısacası deyimleri ve iyiliği yaymak amaçlı güzel kitap olmuş. Değişelim ve dönüşelim yine yeniden sevelim, sevilelim. Dilimize sahip çıkalım. Peki, kitabı 6.baskıda ancak keşfedebilmiş olmama ne diyelim? Bu da benim ayıbım olsun.

Okuduğum ilk Holly konulu kitaptı. İlk söyleyebileceğim sıradan basit gibi görülebilecek bir polisiye kurguyu hele de kitabın başından beri Katil /lerin kim olduğunun baştan bilinmesi, gizemden ziyade gerilimi ve psikolojik korkuyu (Misery tarzı bir klostrofobiyi) zirveye taşımış, öyle bir güzel işlemiş ki (kovit detayı zaman zaman hikayenin büyüsünü bozsa dahi) heyecan dozu kararında.
Bence psikolojik sınırların zorlandığı ve tamamen karakter odaklı, sert bir hayatta kalma finali sunmuş. Bence King külliyatı içinde son dönemde yazılmış en ayakları yere basan, sürükleyici finallerden birini yapmış kanaatindeyim.

Özellikle eski dönem Türk edebiyatını okumayı seviyorsanız Anasının Kızı ilginizi çekebilecek eserlerden biri olabilir. Kitaba sadece "aşk mı para mı?" sorusunun peşinden giden bir hikâye olarak bakmadım. Asıl dikkatimi çeken, 1930'lu yılların toplumsal yapısını, insanların hayata ve evliliğe bakışını satır aralarında çok iyi yansıtması oldu.
Gülseven karakteri üzerinden Batı ile Doğu arasındaki bakış açısı, modernleşme arzusu ve geleneklerin çatışması başarılı bir şekilde işlenmiş. İsviçre'de yaşamış, Avrupa'yı görmüş bir Türk kadınının ülkesine döndüğünde yaşadığı düşünsel çatışmaları okumak oldukça ilgi çekiciydi. O dönemin İstanbul'unu, Avrupa şehirlerini ve insanların yaşam tarzını anlatan bölümler de romana ayrı bir zenginlik katmış.
Romanın dili günümüz okuruna zaman zaman eski gelebilir ve bu yüzden okuması biraz sabır istiyor.

Şiirler, şiir sanatının imkânları çerçevesinde anlaşılır ve eklentisi olmayan bir formdadır. Böylelikle ses, içtenlik ve sezindirme şairin ayrı bir sofrası olarak da okurun önünde duruyor. Şiirler adeta okurun zihnini düzene sokacak bir raf sisteminde düşünülmüş gibi. Şairin mürekkebine pek su karışmamış olduğunu pekâlâ söyleyebiliriz. Başka bir ifade ile şair, şiirlerini kasmadan yazar. Şiirlerin doğallığı ile oynamaz ve yapaylıklara yer vermez. Şiirlerde söyleyiş yalınlığının yanında anlam derinliği ve duygu aktarımı da bulunmaktadır. Okuduğum diğer şiir kitaplarında, -“Borges Berges” gibi- şairine özgü bir dizgisinin kurulmuş olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Şair, kendi içine doğru yürüyüşüyle beraber odacıklarına da uğratıyor okurlarını. Şair, şiire giden nedret bir damar bulmuş da bu minvalde bir yolculuğa çıkmış gözüküyor. Son olarak, 2026 yılı Necip Fazıl Şiir ödülünü alan Adem Turan Bey’i gönülden kutluyorum. İyi okumalar dilerim.

Kitap bir çocuğun hayatındaki en temel bağlardan biri olan aileye bile ne kadar yabancı hissedebileceğini anlatıyor. Kitabı okurken bir kız çocuğunun yaşadıklarına, değişen hayatına ve ait olmaya çalıştığı dünyalara tanıklık ediyoruz. Ancak kitabı bitirdiğimde hikayenin bende tamamlanmamış bir iz bıraktığını hissettim. Sanki bir hikayenin sonuna değil, birinin hayatından alınmış anıların son sayfasına gelmiştim. Karakterin yaşadıklarını okumak etkileyici olsa da olayların bir noktada bütünlük kazanmasını ve anlatının beni bir sonuca ulaştırmasını bekledim. Belki de yazarın amacı bir hayatın yalnızca belirli bir dönemini olduğu gibi aktarmaktı. Ancak bu anlatım biçimi benim için kitabın biraz yarım kalmış hissiyle sona ermesine neden oldu.

Yazarın hemen hemen tüm kitaplarını okumuş biri olarak bu kitabının da çok değerli olduğunu belirtmeliyim. Tarıma verilmesi gereken değerin, organik ürün yetiştirmenin öneminin ve insanın kendisine ve insanlığa yapabileceği tüm güzelliklerin yazarın deyimiyle 'Organize İyilik' kavramının anlatılması takdire şayan. Yazarın çiftlik kurulurken yaşadığı zorlukları yer yer üzülerek, ama gördüğü desteği de bir o kadar gurur duyarak okudum.

Aslında kitabın son kısmı ülke ekonomisi için harika bir özet niteliğinde: 'Ekonomik krizden çıkış ancak tarıma yapılacak destek, katkı ve doğru yönlendirmelerle mümkündür.' Bence devlet bu ekipten mutlaka danışmanlık almalı.

Nihan Kaya'nın kalemini ilk kez okudum ve daha ilk sayfalardan bunun klasik bir roman olmadığını anladım. Gizli Özne, okuru elinden tutup doğrusal bir hikâyeye götürmüyor; aksine parça parça ilerleyen anlatısıyla sürekli düşündürüyor, "Acaba bütün bunlar nasıl birleşecek?" diye merak ettiriyor.
Kitabın başındaki gelinliğiyle İETT otobüsüne binen genç kadın sahnesi uzun süre aklımdan çıkmadı. İlk bakışta çok sıradan gibi görünen bu görüntünün arkasında aslında ne kadar büyük bir yük olduğunu sayfalar ilerledikçe anlıyoruz. Revnâ ve Bihter'in hikâyeleri birbirine yaklaşırken, travmaların insanın hayatını nasıl şekillendirdiğini de derinden hissediyoruz.
Yazarın psikolojik çözümlemeleri gerçekten güçlüydü. Özellikle çocuklukta yaşanan olayların yetişkinlikte bıraktığı izleri anlatırken oldukça başarılıydı. Ancak bu kitap kolay okunan bir roman değil. Dikkatle okunması gerekiyor çünkü küçük gibi görünen ayrıntılar finalde büyük anlam kazanıyor.

Her kitapta olduğu gibi, Bülbül’de de sona geldiğimde yazarın kurgusunun kaba taslağını çıkarıp irdelemek ilginçti. Başlangıç ve son aslında birbirine çok benziyor ama başlangıçta parçalar biraz daha dağınık verilmiş. Bir savaştan çıkan aile bireyleri farklı yönlere savrulmuşlar. İkinci bir savaşta kısmen bir araya gelmeleri, hiç abartmıyorum, duygulandırdı beni.

Bülbül, çok rahat okunan bir kitap oldu benim için. Olaylar, heyecan, gerilim ve bir umut ışığının peşinden sayfaları hızlıca çevirdim ve sona geldiğimi fark ettim.

İnsan ve güç kavramı, tarih sürekli tekerrür etse bile değişmiyor.

"...İkisi de ilk kez Zeyd'e sadece bir 'çocuk' olarak değil, kalbi olan bir 'insan' olarak bakıyorlardı."

Özelde çocukların onurunu, genelde de tüm insanların onurunu korumayı ve bunu hem yaşayıp hem de yaşatmak için gayret gösteren Tuğba Akbey İnan hocamın 'Dijital Vicdan' konusunu kuş ve taş metaforu üzerinden çok başka pencerelerden kaleme almış. Kitabı sadece çocukların değil, yetişkinlerin de okumasını hatta çocuklarla beraber okunmasını tavsiye ederim. Belki bu vesile ile "Dijital vicdana değil dijitalde de vicdana ihtiyacımız(ın) var. " olduğunu daha iyi hissetmiş oluruz.