Onaylı Yorumlar

Ağaç ve Yolculuk isimli bu kitap bir ustalık eseri. Bu bir yolculuk kitabı... Bu yolculuğun her durağında farklı bir ağaç ile karşılaşıyorsunuz!.

Yol(culuk) "yalnız bir ağacın" duygusal, içten ve samimi seslenişi ile başlıyor, daha sonra Kur'an'da ve tarihte kendilerine gerçek veya metaforik anlamlarıyla yer verilen çeşitli ağaçlarla yolculuk devam ediyor...

Yasak ağaçtan, secde eden ağaçlara, dalları gökte olan ağaçlardan köksüz ağaçlara, yanan ağaçtan yeşil ağaca, zakkum ağacından gövdesi olmayan ağaca ve daha fazlasına bu kitapta ulaşmak mümkün...

Sembolik/alegorik mesajları/ayetleri farklı bir perspektiften açıklayan bu eser irfânî/işarî yaklaşımları ve ufuk açıcı izahları ile çok değerli bir başucu kitabı. Yazarını; Necmettin Bey'i tebrik ederim...

Batman: Kazandıran Kart, Batman ile Joker'in ilk karşılaşmasına yeni bir soluk getirmiş; daha karanlık bir karşılaşma.
Daha önce bu konuyu işleyen Gülen Adam'ı okumuştum ve güzeldi ama bunu daha çok sevdim çünkü karşımızda çok daha psikopat bir Joker var. Batman'in ilk yıllarında geçen bu hikayede, Joker hedef aldığı insanları belirli saatlerde suikast kurarak öldürüyor, Batman ve Gotham emniyeti çaresiz; Batman dedektif yeteneklerini sergiliyor ancak ona pek güvenmeyen bir Gotham yönetimi var.
Çizimlerini de çok beğendim, böyle sert ve karanlık bir hikayeye böyle melankolik çizimler yakışırdı.
Batman'i seven herkese tavsiye ederim.

İyi yazar daha ilk kitabından belli olur, sözünün kanıtıdır bu roman. Benim için nefis bir okuma deneyimiydi. Geçmişle geleceğin aynı metin içerisinde buluşması, dozunda mizahı, yer yer duygulu anlatımı, evrensel mesajları, real maravilloso'ya (harikulade gerçeklik) göz kırpan anlatımı, yapboza benzer kurmaca yapısının harikulade bir araya gelişi ve zekice finali üzerine söylenebilecek pek çok sözün olduğu bir ilk roman Beşerbazın Marifeti. Elbette kusursuz olduğunu iddia etmiyorum. Betül Onaran - Edward Said diyaloğu / iç monoloğu örneğinde olduğu gibi anlatma iştahının fazla olduğu yerler de mevcut romanda. Yine de muhteşem bir eser. Bu kitabı çok zevk alarak okudum ve ödüllü yazar Arlin Çiçekçi'nin romancı zihnini alabildiğine kıskandım.

Son yıllarda okuduğum yeni nesil Türk polisiye romanlarından en kalitelilerinden biri diyebilirim. Bunu söylememdeki nedenlere gelince; yazar gerçekten bu kitap için epey Emek sarf etmiş. Yazar konu olarak Türkiye'nin en güncel konusunu son derece gerçekçi bir şekilde okuyucuya anlatıyor ve okuyucunun kendisini sorgulamasına yol açıyor. Bu bir polisiye kitapta nadir görülen sosyopolitik bir özellik. Ayrıca kitap son sayfasına kadar merak içinde okunuyor, olayların İstanbul'un semtlerinde geçmesi genel olarak İstanbul'un sosyokültürel yapısını anlatması İstanbul'u bilen biri için romana daha bir anlam katıyor. Sonuç olarak yazarın konu hakkında epey bir araştırma yaptığı anlaşılıyor. Yazarı böyle güzel ve kaliteli bir kitap yazdığı için tebrik ederim. Serinin devamını sabırsızlıkla bekliyorum. Bence Türk polisiye sevenler gönül rahatlığı içinde kitabı alabilirler.

Kalp Lambası, Güney Hindistan’ın mahrem avlularından yükselen, hem çok tanıdık hem de sarsıcı bir kadın öyküleri seçkisi. Yazar, ataerkilliğin sadece erkekler tarafından dayatılan bir iktidar değil, kadınlarca da sessizce taşınan ve aktarılan bir yük olduğunu "Dakhni" kültürünün çok katmanlı yapısıyla işler. Öykülerde ev içi hiyerarşi ve dinî ritüellerin ardına gizlenen ikiyüzlülükler ustaca sergilenir. "Kefen" öyküsünde, zengin Shaziya’nın yerine getiremediği bir söz yüzünden yaşadığı manevi çöküş, "Topuklu Ayakkabı"da bir kocanın estetik fantezisinin, hamile bir kadının bedensel gerçekliğiyle çarpışması ve kadının o topukları parçalayarak direnişi, aslında bir özgürleşme ânı sunar. Kitabın zirvesi ise "Ya Rabbi, Bir Kerecik de Kadın Ol!" adını taşıyan öykü. Bu bir yakarıştan öte, bir başkaldırıdır. Eser, Doğu'nun kaderciliğini değil, o kaderin içinde filizlenen direnişi hiç sönmeyen bir "kalp lambası" metaforuyla aydınlatır. Tam not aldı benden.

Seçkide bir tanesi hariç (La Bella Lingua) hepsi Amerikan banliyösünde geçen 19 öykü var. Orjinali 1978’de basılmış, hikayeler de sanırım 1942 ile 1959 yılları arasında çoğunlukla New Yorker dergisinde yayınlanmış. O zamanların tipik Amerikan dünyası; bolca içki içiliyor, sadakatsizlik diz boyu. Adından da anlaşılacağı gibi evlilik ve boşanma (boşanamama demek daha doğru) öykülerin bazen merkezinde bazen de etrafında yer alıyor. En sevdiğim öyküler;
Umutsuz Aşk Şarkısı
Cinin Kederleri
Kırmızı Eşya Kamyonu
Müzik Öğretmeni
Sonuç olarak 50lerin Amerikan banliyösünden kesitler veren kurgusu güzel, dili yalın, çevirisi mükemmel (Roza Hakmen) bu öyküleri tavsiye ederim.

Öncelikle muazzam bir kitaptı. İçeriği çok zengin, okudukça şaşırtan, temposu yüksek, çok öğretici bir kitaptı. Tarihi konu olarak zaman aralığı çok geniş bir kitap. Nuh peygamberin gemisinin nerede durduğu,Hz. Elyasa ve Zülkif as.mın mezarlarının nerede olduğu, ashabı kehf, Hz İsa döneminden kalan mendilin hikayesi ve daha birçok konu... kitapta anlatılan her bir konu zamanındaki devletlerin, milletlerin coğrafi konumları ve inançlarıyla öyle güzel bütünleşmiş bir şekilde anlatılıyor ki hiçbir boşluk bırakmadan aktarılıyor. Kitaptaki anlatılan her bir değerli şehri gezmek gerekiyor. Şırnak, Şanlıurfa, Kahramanmaraş daha birçok şehrimizde çok önemli yaşanmışlıklar anlatılıyor. Bu kitabı okuduktan sonra oraları gezmekten ayrı bir lezzet alacağımı düşünüyorum. Bilerek hissederek o şehirlerin havasını solumak herkese iyi gelecektir.

Coşkun Aral’ın 70lerin sonlarından 90ların ortalarına dek bir savaş foto muhabiri olarak mesleğini icra ederken, dünyanın birbirinden farklı sorunlu köşelerinde başından geçen çarpıcı olayları ve insanları anlattığı anıları. Çarpıcı kısmının altını özellikle çiziyorum. Çok akıcı bir dille ve adeta bir sohbet havasında yazılmış, sanki Coşkun Aral anlatıyor ve siz de yanı başında dinliyorsunuz. Bahsi geçen kişi ve yerlerin fotoğraflarının olması da okuyucuyu anında o diyarlara götürüyor. Okudukça, savaş muhabirliğinin çok zor ve riskli bir meslek olduğunu da fark ettiriyor. Umarım yazmayı sürdürür.

2025’te okuduğum kitaplar arasında en çok etkilendiğim, en geç okuduğum ama en uzun süre içimde kalacak olan kitabın, yılın sonunda karşıma çıkacağını gerçekten bilmiyordum. Masumlar Mezatı benim için bir okumadan ziyade acıya tanıklık etme deneyimi oldu. Cevdet karakteri üzerinden anlatılan hikaye, bireysel bir yaşamdan ziyade Kıbrıs’ta yaşananların insan ruhunda bıraktığı derin ve onarılmaz izlerini gösteriyor. Kanlı Noel olayları ve Binbaşı Nihat İlhan’ın eşiyle çocuklarının banyoda katledilişi, kitapta okuduğum bir sahne olmaktan çıkıp vicdanıma dokunan gerçeklere dönüştü. Arda Karani, yaşanan vahşeti ajitasyona kaçmadan, sade ama çok sarsıcı bir dille aktarmış. Cevdet’in akıl ile hayatta kalma arasında sıkışıp kalışı, okurken beni de aynı çaresizliğin içine çekti. Masumlar Mezatı, masumiyetin, insanlığın ve hafızanın nasıl acımasızca örselendiğini anlatan çok güçlü bir roman olarak bende yerini aldı.

Ve masumiyet, burada hayatta kalanların vicdanına bırakıldı...

Kırıldığını, üzüldüğünü, hayallerini kaybettiğinde gelen yıkımı hissetmemek için sevgiyi, heyecanı, mutluluğu feda eder miydiniz. Bu eseri okurken arkadaşlarıma sordum bir tanesi beni ben yapan duygularım dedi, bir tanesi hayat hem acı hem tatlı olduğu için güzel. Fantastik bir içeriğe sahip olan eser kalbini aldırsan bile yaşayabileceğin bir dünyada bir bilginin keşfettiği bir ameliyat tipi ile başlıyor. Kahramanımız ise herşeye direniyor ve bunun yanlış olduğunu söylüyor. Hayat onu zor bir maceranın içine soksa da bilginin bozduğunu düzeltme gücüne sahip olduğu inancı ile heyecanlı ve düşündüren bir hikayeye girmemizi sağlıyor.