Onaylı Yorumlar

“Elimizde en azından anne babamızın ölümünü yalnızca bir kez yaşadığımıza dair tesellimiz kalıyor.”

Bahçıvan ve Ölüm, yazarın kanserden kaybettiği bahçıvan babası için kaleme aldığı bir yas kitabı olmanın çok ötesinde. Bu kitapta yalnızca bir babanın ölümü değil; bütün ölümler, bütün ayrılıklar ve bütün hayatlar için hüzünlü ama son derece içten bir bakış var. İnsanın içine işleyen cümlelerle ölüme ve yaşama dair sarsıcı farkındalıklar yaşatıyor. Bu kadar yasın, bu kadar acının böylesine akıcı ve sahici bir dille anlatılabilmesi kitabı neredeyse nefessiz okutuyor. İki akşamda biten ama etkisi çok daha uzun sürecek bir kitap.

Seyahatname okuyor gibi değil de sanki bir Youtube de gezginin ya da Tv den bir gezi programcısını izliyormuşcasına okudum. Yazıldığı dönemde Mısır' a gidecek olsam mutlaka yanımda bu kitabı da götürürdüm. Yazar gezisini sonradan yazmaya karar vermiş fakat verdiği ayrıntıları şu an on kez gitsem yine veremem belki mesleğinden belki de dikkatli bir gözlemci olmasından kaynaklanıyordur. Mısır da gezilecek yerler, yollar, tramvaylar, müze, saraylar, elektrik vs. diyerek bayağı yol rehberi gibi bilgi veriyor..
Fotoğraflarla kitap desteklenmiş.
Üslup ise muhteşem diyemem çünkü anlatımı başka eserlerle kıyas edince bir tık düz geldi. Seyahatname evet ama daha çok bilgi veren bir anlatımla gezince göreceksiniz havasında.
Eserin okumasını tavsiye ediyorum. Bilgi veren türden, yazarın bahsettiği yerleri internetten bakıp durup durmadığını bile inceledim ki asla zor da okunmuyor. Mısır'ın (1909 yılında) haline bir de biz göz gezdiriyoruz.
.

Nevzat Tarhan'dan okuduğum ilk kitap. Öyle bir kitap ki okudum bitti denilemeyecek cinsten. Ben bir ön okuma olarak kabul ettim bu okumamı. Zira tam bir başucu kitabı, her an ihtiyaç duyulabilecek formüller barındırıyor içerisinde.

Ruh halimizin inişleri çıkışları için, kendimize, ailemize ve çevremize kısacası tüm topluma faydalı olmak adına nörobilimsel tekniklerle dolu dolu bir kitap. Kitabın sonundaki teknik kelimelerin anlamları da çok faydalı oldu. Birçok yeni tıbbi terimi öğrenmiş olmanın mutluluğunu yaşıyorum.

Beynin kimyasını, sadece psikolojik olarak değil, nöropsikolojik olarak da ele alan. Pozitif düşünme telkinleri ile dolu; olumsuzluklarla mücadeleyi bambaşka açıdan, beden dilinden zihine yapılan yolculuklarla kolaylaştıran çok faydalı bir eser...

Ayşenur Demirci’nin kaleminden çıkan "Düşlerime Tüneyen Kuşlar", çocuk edebiyatına hem kalbi hem de aklı besleyen naif bir dokunuş sunuyor. Düşevarım Ormanı’nın büyülü atmosferinde geçen bu hikâyeler, kuşların biyolojik gerçekliklerini masalsı bir dille harmanlayarak çocuklara doğanın kapılarını aralıyor. Yazar; birlik olma, farklılıklara saygı duyma ve doğayı koruma gibi evrensel değerleri karakterlerin gündelik maceraları üzerinden işleyerek, didaktiklikten uzak, samimi bir rehber yaratmış. Kitap, yazarın da deyimiyle "bir ateş böceği ışığı" zarafetinde; küçük okurların hayal dünyasını aydınlatırken onlara doğayla uyum içinde yaşamanın mutluluğunu fısıldayan, umut dolu bir başucu eseri niteliğinde.

"Bir ölümü anlatmak, onu yaşamaktan daha kolay değil." s.68

Kitapta anlatılan benzer süreçleri şu an yaşamakta olan biri olarak çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Yazarın tümörle, kanserle ilgili söylediği her şey o kadar yerinde ki... Ölüm ve yas hakkındaki düşünceleri de keza öyle.

Gözünün önünde ebeveyninin her gün ne kadar daha fazla eridiğine şahit olmak ve hiçbir şey yapamamak... Bu konu hakkında bu satırları yazarken bile çoğu cümleyi insan tamamlayamıyor.
Sokağından bile geçmeyeceğini düşündüğü acıların, hastalıkların tam orta yerinde bulunca kendini, ne yapar insan? Ne hisseder?

Yazar bu durumları çok güzel, akıcı ve samimi bir iç dökme ile anlatmış. Kansere karşı isyan, kabulleniş ve bekleyiş süreçlerini çok iyi yansıtmış.

Kitap hakkında diyebileceğim pek fazla şey yok aslında. Ölüm ve yas konularında okuma yapmak isteyen okuyucular için tavsiye edilir. Kendinizden çok şey bulacaksınız.

Şifanur Özçelik, bu eserinde savaşın zorunlu kıldığı göçün acımasız yolculuğunu ve sığınma kamplarında, hayata tutunmaya çalışan öksüz çocukların eğitim mücadelesini güçlü bir betimleme diliyle anlatıyor. Yabancı bir coğrafyada, yoksunluk ve belirsizlik içinde büyüyen çocukların sessiz direnişi, çok hüzünlü. Bir okur olarak bana dokunan kesit ise yazarın romana ustalıkla yerleştirdiği bir şiir oldu. Bu şiir, anlatının sert gerçekçiliğini bir anlığına durduruyor adeta. Bu şiirle yapmayı ihmal ettiğim bir arzumu gerçekleştirdim.
Teşekkürler Şifanur ÖZÇELIK.

Uzun zamandır okuduğum en iyi romanlardan diyebilirim. Eski bir seri katilin kızını yaşadığı kentte kadınları öldürmeye başlayan başka bir seri katilden kurtarma çabasını ve bu süreçte Alzheimerla mücadelesini anlatıyor.
Konunun sıradışılığı, olay örgüsü muazzam. Alzheimer hastalığının bu kadar iyi işlenmesi, zihnin oyunlarının demans hastalarında nasıl kendini gösterdiği o kadar ustalıkla yansıtılmış ki. Kendimi bir Lolita'yı okurken bir de bu kitapta ahlaki ikilemde hissettim. Yazar bir heykeltraş gibi tüm fazlalıkları atarak yazmış kitabı. Çeviri de aynı ölçülülükte şu gibi akmış gitmiş çok net. Tekrar tekrar okunası.

Yazarın okuduğum 4. serinin de 4. kitabı. Ben seriyi çok beğendim. Okuduğum diğer polisiyelerden çok farklı alkolik depresif dedektif yok. Ön planda olan olaylar var ekibin özel hayatları çok geri planda. En önemlisi kurguları müthiş her kitapta ters köşe var. Merak edip son sayfayı okusam da tahmin edemedim. Seriyi farklı yapan bir özellikte gazetelerden ve sosyal medya yorumlarından araya serpiştirmesi özellikle sosyal medya yorumları olaylara insanların bilmeden ne kadar yanlış yorum yapabilecekleri gösteriyor. Sorgulamaların da yazı karakteri farklı uzun sayfalarda soruşturmadan kopmayı engelliyor. Farklı tarzı güzel kurgusu konu bütünlüğü müthiş anlatım sadeliği ile çok keyifli bir seri tavsiye ederim.

​Yaşar Kemal’in dört ciltlik bu dev eseri, sadece bir roman değil; Çukurova’nın toprağına, taşına, insanının çilesine yakılmış bir ağıt, söylenmiş bir türküdür. Toroslar'ın o çakırdikenli yollarında İnce Memed’le yürürken, kelimelerin nasıl ete kemiğe büründüğüne şahitlik ettim.
Yazarın kalemi o kadar kuvvetli ki, betimlemeleri okurken burnunuza ıslak toprak kokusu geliyor, yüzünüze Toroslar'ın sert rüzgârı çarpıyor. Yaşar Kemal, Anadolu insanının sıkışmışlığını, ağalık düzeninin ceberrut yapısını ve insanın içindeki o bitmek bilmez "umut" kırıntısını muazzam bir ustalıkla işlemiş.
Haksızlığın karşısında susmayan, "düzen böyle gelmiş böyle gider" demeyen bir vicdanın ayaklanmasıdır. Memed, mecbur kalmış bir ruhtur; inceciktir ama yükü dağlardan ağırdır.
​"İnsan soyu, ne de olsa çiğ süt emmiştir. İnsan soyuna güven olmaz, ama insanoğlundan da umut kesilmez."

Ne zaman bu adamın kitabını okumaya başlasam hayattan kopuyorum resmen. Başladığım zaman bitirmeden elimden bırakasım gelmiyor. Robert Hunter serisinin beşincisi olan olan bu kitapta, diğerleri gibi olağan üstü bir kurgu ile yazılmış. Ama bu kitabı diğerlerinden ayıran bir özellik var. Okuyucunun içinde bulunan saf öfkeyi dışarı vurması... Okurken resmen kasıldım, kanım çekildi ve öfkeyi iliklerime kadar hissettim. Kitabın sonuna yaklaştığınız da ise küçük bir detay size kitapta okuduğunuz hikayeleri bir yerden anımsatıyor ama nereden ?