Onaylı Yorumlar

İnsanın en büyük yalnızlığı, kimsenin bilmediği acıları değil, herkesin içinde saklamak zorunda kaldığı gerçekleridir belki de. Şermin Yaşar, insan ruhunun en kuytu köşelerine öyle ustalıkla dokunuyor ki okurken bazen bir karaktere kızıyor, birkaç sayfa sonra kendinizi onun suskunluğunu savunurken buluyorsunuz. Bu romanın en çarpıcı yanı, büyük trajedileri sıradan hayatların içine saklaması. Herkesin bir hikâyesi, her hikâyenin bir bahanesi, her bahanenin ardında da söylenmemiş bir hakikati var. Beni asıl sarsan, insanların birbirlerinden sakladıkları değil, zamanla kendilerinden bile gizlemeyi başardıkları gerçekler oldu. Kitap bittiğinde şunu düşündüm: Bazı sırlar ortaya çıktığında değil, yıllarca saklandığında mahveder insanı. Ve bazen bir aileyi bir arada tutan şey sevgi değil, kimsenin konuşmaya cesaret edemediği ortak bir sessizliktir.

Lal kitabını, ilkokulda çalışan ve otizmli öğrencileri olan bir rehber öğretmen olarak okudum. Kitap en başta bir "yatılı okula gönderme serüveni" olarak görünse de, aile içi çatışmalar, kuşaklar arasında yıllar süren bilinmezlikler, iletişimsizliğin insan ilişkilerine ne kadar darbe vuracağı gibi birçok konuyu ele almış. Yazarın iki evladının da otizmli olması kalemine geçmiş, benim için empati seviyemi zorlayan bir kitap oldu. Bazı bölümlerde dil biraz fazla argo kullanılmış geldi, onun dışında akıp gitti gerçekten.

Kitabı gerçekten çok beğendim. Hz. Yusuf’un kıssası öyle detaylı ve derinlemesine incelenmiş ki, daha önce okuyup geçtiğim, üzerinde hiç düşünmediğim pek çok ayrıntının anlamını fark ettim. Ben Yusuf Suresi’ni ve bu kıssayı yalnızca Hz. Yusuf’un hikâyesi olarak görürdüm. Oysa kitapta Hz. Yakup’un da neredeyse onun kadar geniş bir yer tuttuğunu görmek benim için çok kıymetliydi. Hz. Yusuf’un hilmi, Hz. Yakup’un sabrı ve bütün evlatlarına duyduğu şefkat ayrı ayrı üzerinde durulmayı hak ediyor. Neredeyse her bölümünden kendime bir ders çıkardım; aklıma gelen pek çok sorunun, iyi ya da kötü pek çok davranışın karşılığını bu kıssada buldum. Üstelik anlatımın kimseyi yargılamadan, herkese eşit mesafede durmasını da çok sevdim. İbretlerle ve derslerle dolu, açıklayıcılığı ve derinliği gerçekten güçlü bir kitaptı. Okuduğum için çok memnunum.

Ebeveynlere rehberlik eden kitaplarını kızım alıp okuyor yıllardır, çocuk kitaplarıyla da  torunum büyüyor.
Herkesin hayatının bazı dönemlerinde "Başka bir ailede büyüseydim nasıl olurdum ?"sorusunu sorduğu ve cevap aradığı olmuştur. Kitap bu sorulara cevap niteliğinde. Üniversitede Hocalarımızın önerdiği Prof. Dr. Atalay Yörükoğlu'nun eserlerinde bahsi geçen tutarsız aile, travmatik aile ve demokratik aile tutumlarının somut  halini Deniz ve ailesi üzerinden okuyoruz. Kendi ailemizi, çocukluğumuzu da sorgulayarak ilgi ve merakla okunuyor, sürükleyici aynı zamanda düşündüren bir kitap. Son bölümdeki analizler de oldukça aydınlatıcı.
İnsanın hayatının her döneminde annesine ihtiyaç duyduğunu, annelerine ebeveynlik yapmak zorunda kalan çocukların yetişkin olsa dahi süreci yönetmedeki duygusal yükünü de  aktarmış yazar.

Kitap on üç öyküden oluşuyor ve konuları birbirinden tamamen farklı. Tanrı Köle öyküsü destansı anlatımıyla soluksuz okuduğum mitolojik bir öyküydü, anlatımını çok başarılı buldum. Aile, çocukluk, ayrılık ve ölüm konuları ince ince işlenmiş. Felsefi yanıysa öyküleri akılda kalıcı hale getiriyor. Neysiz adlı öyküsü ise ruhani varlıkları işlemiş yazar. Belki öyküsü ise kurgusuyla şaşırttı beni, ince düşünülmüş bir detaydı. Genel olarak melankoliye kaçmadan ortak duyguları ustaca vermeyi başarmış. Tavsiye üzerine aldığım Mademki Mavi kitabını çok başarılı buldum.

Fatih Duman’ın daha önce de kitaplarını okumuştum. Anlatımına, üslubuna aşina olduğum için Bikes’i de severek okudum. Güzel bir öykü kitabıydı. Özellikle Bikes’in ailesine duyduğu bağlılığı, kendini yapayalnızdan öte kimsesiz hissettiği anları ve içinde taşıdığı eksikliği anlatışını çok sevdim. Babasıyla yaşayıp öğrencilerine eğitim vereceği günlerin hayalini kurması, bu hayali başka bir yolla da olsa gerçekleştirdiğinde bile içindeki sızının geçmemesi çok güzel aktarılmıştı. Hikâyede annesi, babası ve kardeşleriyle ilgili cevapsız kalan bazı noktalar vardı. Bu eksikler karakterlerin geçmişini ve aile ilişkilerini biraz havada bırakmış. Yine de okuma zevkimi bozacak kadar büyük sorunlar değildi.

Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, yalnızca hikâyenin ters köşeleri değil, insan zihninin karanlık tarafına bu kadar rahatsız edici bir şekilde yaklaşması oldu.
Benim için kitabın asıl gücü psikolojik alt metninde. Hafıza, kimlik, suçluluk, yaşlılık, zihnin kendini korumak için gerçekliği eğip bükmesi… İnsan bazen kendi zihninin bile güvenilir tanığı olmayabilir. Kitap, bu düşünceyi oldukça rahatsız edici ama bir o kadar da etkileyici biçimde işliyor.
En sevdiğim tarafı ise ters köşelerin yalnızca şaşırtmak için kullanılmaması. Sonradan düşündüğümde, anlatının içine yerleştirilmiş küçük ayrıntıların ve belirsizliklerin aslında ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Kitap bittikten sonra bile zihnimde dönmeye devam etti.

Ben bir sınıf öğretmeniyim. 2013 yılında Sevgi Evleri'nde görev almak için başvuruda bulunmuş biri olarak bu romanla kimsesiz çocukların dünyasına yeniden yolculuk ettim. Kimsesizliğin, aidiyet arayışının ve hayata tutunma mücadelesinin izlerini derinden hissettim. Bulut'un hikâyesinin beyaz perdeye aktarılması gerektiğini düşündüm.

Kertenkelenin hayatta kalabilmek için kuyruğunu geride bırakması üzerinden anlatılan insan hikâyesi oldukça etkileyici. Metni derinliğine büyütüyor. Peki, hayata tutunabilmek için çocuk yaşta kendinden parçalar kaybedenlerin eksik kalan yanlarını kim tamamlayacak? Bu gibi bir sürü soru doğuyor insanın zihninde.

Bir çocuğun en temel ihtiyacının sevgi, güven ve ait olabileceği bir yuva olduğunu hatırlatan, kalbe dokunan bir roman. Bitirdiğimde içimde bir sızı, zihnimde pek çok soru kaldı. İyi ki okumuşum.

Kitabı nihayete erdirdiğinizde kertenkele metaforunun esere kattığı derinliğin idrakine daha çok varıyorsunuz. Müellifin emeğine sağlık.

Duygular Sözlüğü ve Schadenfreude kitaplarını okuduğum Smith’in, kadın arkadaşlığı üzerine bu kitabı beni heyecanlandırmıştı. Edebi metinlerden, araştırmalardan ve kişisel deneyimlerden harmanlanan bu kitap, kadın arkadaşlığının geçmişten bugüne izlerini sürüyor.
“False friend” olarak yanlış yönlendiren arkadaştan, orta çağın cadı kazanlarına; feminist hareketlerden, beklentiler isteyen kadın dostluğuna… Kadın ilişkileri doğası gereği daha kırılgan, daha verici ve belki daha rekabetçi.
Ancak iletişim uzmanı Emily Langan’ın yürüttüğü araştırmada da ortaya koyduğu gibi bir arkadaşla “yakın ve bağlantıda kalmanın” üç unsuru var: ritüeller, güvence ve açıklık.

Başta söylediğim kitapları daha başarılı ve akıcı bulmuştum, burada yazar meramından fazla söz söylemiş; daha kısa ve öz olsa tadında olurdu.

Çok emek içeren bir çalışma. Tarih, arkeoloji, mitoloji, antropoloji ve daha nice bilim dalından yararlanılmış, dünyadaki kadim uygarlıklardan kalan bilgi kırıntıları arasında tevhidin izi sürülmüş. Pek çok kanıt ortaya konularak insanlığın monoteist temelli olduğu ortaya konmuş. Ben çok beğendim. Lakin akademik bir dille yazıldığı için her okur düzeyi için bir kitap değil. Tek eksiği dilinin sade olmaması.Bu kitabı beğendiyseniz yazarın Antik Mısırın Peygamberleri isimli kitabını okumanızı tavsiye ederim.