Onaylı Yorumlar

İlber Ortaylı'nın kalemi, akademik bir dilden ziyade sanki onunla karşılıklı oturup sohbet ediyormuşsunuz gibi bir hissiyat yaratıyor. Böylece tarih öğrenmeyi eğlenceli kılıyor ve okudukça daha çok okuma isteği yaratıyor. Bu kitapta, Atatürk'ün kendisinden ziyade onu Atatürk yapan koşulları, çevreyi ele almış ki, bu biraz beklentimin tersi bir durum olsa da, bir lideri tanımanın en önemli yollarından birinin onu yaratan koşulları bilmek olduğu düşünülünce okumakla doğru bir karar verdiğim kanaatine vardım. Ayrıca siyasi tarihimize de güzel kaynakçalar belirterek kısa bir bakış atması kitabı zenginleştiren unsurlardan.
Gönül rahatlığıyla alınıp okunabilir.

Dan Brown’ın polisiye gizem kurmacalarını seviyorsanız, Tekvin kitabı da beklentilerinizi fazlasıyla karşılayacak bir kitap. İstanbul’un merkezinde adım adım gezerek komplo teorileri ve tarihin en gizli sırlarıyla soluk soluğa bir kovalamaca yaşayacaksınız. (Yazar yazım dili ile tam olarak bunu hissettiriyor)
Bir yaşanan bir de yazılan tarih olduğunu unutmadan okunması gereken bir kitap bu. Heyecan verici atmosferiyle paralel bir de tüm o gizemin üzerine çöken sis büyüleyiciydi. Yazar Kabala’dan illüminatiye, Sabetaycılıktan Medicine ailesine kadar çok geniş bir yelpazede temel bilgilerle hikayeyi yoğuruyor. Kolay kolay erişemeyeceğimiz ve doğruluğunu tekrar tekrar sorgulayacağımız bu dünya kadar bilgi aslında hikayenin temel taşları. Tüm hikaye birbirine bağlanmış ipler yumağı gibi. Son ana kadar gizemin gizli kalması heyecanı daha da arttırıyor.

Yazarın okuduğum ilk kitabı kır çiçeği tepesi idi ve o günden sonra takip ettiğim bir yazar oldu. Bu eserinde gerçek bir hayat hikayesini anlatmış. Zara ve Harry hikayesini okuyoruz bu eserde. Zara karakteri hoşuma gitti. Güçlü, hırslı ve bütün kırılganlığına rağmen kendi yoluna devam etti. Zara karakterinde hoşuma gitmeyen tek şey onu defalarca aldatan harry yi affetmesi ve bunu adına sevgi demesi. Bazen birini çok sevmek onun sana iyi geldiği anlamına gelmiyor sevgi var ama fedakarlık dengesi yok bu düşündürücü biraz tavsiye edilir.

Omelas'ı Bırakıp Gidenler, küçük hatta küçücük hacmine nazaran, son zamanlarda adalet, vicdan, erdem konularını düşünmeye zorlayan en kayda değer eserlerden biri oldu. Ursula K. Le Guin 40 sayfalık bu eserinde, çizimleri de bir tarafa ayırırsak net olarak 30 sayfadan bile daha küçük bir hacimde, saatlerce konuşulsa yetmeyecek derinlikte bir sorgulamaya adeta itiyor okuru. İddia ediyorum; bu kitabın düşündürdükleri kendi hacmini ve okuma süresini rahatlıkla gölgede bırakabilir...

Le Guin'in amacı belki de bir ahlâk dersi vermekten ziyade, vicdani rahatlığı bozmak.

"Bugün içinde yaşadığım düzen, hangi bedeller üzerine kurulmuş durumda? Kimlerin mağduriyetine varlığını borçlu ve ben bunların hangilerini görmezden geliyorum?"

Belki de öykünün sonu ve gerçek mesajı metinde değil, okurun bu sorulara vereceği cevaplarda saklı.

En baştan ismiyle mizahını okura bildiren bir eser. İlk satırından son satırına toplumsal eleştiri ve politik mizahla harmanlanmış, birinci şahıs anlatıcı kullanılan bir anlatıma sahip. Öldüğünü iddia eden ve geriye dönüş tekniğiyle neler yaşadığını bizlere anlatıyor ana karakter Aden. Sendikal bir eyleme katılan karakterimiz eylem sırasında öldüğünü iddia ediyor. Bu gerçek mi yoksa kafası karışık anlatıcımızın bir sanrısı mı, bunu finale kadar anlayamıyoruz.

Kitapta baştan sona kadar absürt bir anlatım var. Anlatıcının mizahi dili eğlenceli olsa da eleştirel dozun fazla geldiğini, bazı esprilerin üst üste bindiğini söyleyebilirim. Bir diğer konu da yine mizahın parçası olarak isimler yerine çoğunlukla ülke ya da bölge adlarının tercih edilmesi. Kendine Aden diyen karakterimiz, kız kardeşine Yemen, eşine Panama, kızınaysa Pasinler Ovası diyor. Novelladaki absürt dil zaten çok baskınken bir de üzerine bu şekilde yapılan isim oyunları, okumayı daha da zorlaştırıyor.

Kitap adeta ruhunuza dokunan, sakin ama derin bir yolculuk sunuyor. Uzm. Dr. Tugay Bilgen'in kalemi, insanın iç dünyasına ışık tutarken bir yandan da yıldızların altında, sıcacık bir kamp ateşinin başında dertleşiyormuş hissiyatı yaratıyor.
​
Sayfaları çevirdikçe kendi hayatınızdan, iç sesinizden ve saklı kalmış duygularınızdan çok şey bulacaksınız. Hem düşündüren hem de insana huzur veren nadir eserlerden biri. Kitaplığınızda mutlaka yer vermeniz gereken, okurken size iyi geleceğini bildiğim kıymetli bir çalışma. Emeği geçen herkese teşekkürler, keyifli okumalar dilerim !..

Vatanın Kalbi, Millî Mücadele’yi kuru bir tarih anlatımına dönüştürmeden, karakterlerin yaşadıkları üzerinden aktaran etkileyici eser. Hasan Kâmil’in işgal altındaki İstanbul’da başlayan hikâyesinin futbol sahalarından Anadolu’ya ve İstiklal Yolu’na uzanması, mücadelenin yalnızca cephede değil, hayatın farklı alanlarında ve farklı insanların omuzlarında sürdüğünü göstermesi etkileyici. Kitabı benim için özel kılan ise İnebolu’nun hikâyede yer almasıydı. İnebolulu olduğum için bu bölümleri okurken yakınlık hissettim. İnebolu’nun Millî Mücadele yıllarında Anadolu’ya silah ve cephane taşınmasında, İstiklal Yolu’nun önemli duraklarından biri olarak üstlendiği rolü bilmek, anlatılanları benim için daha anlamlı hâle getirdi. Yaşanan bu mücadelenin izlerini bugün bildiğim sokaklar, kıyılar ve yollarla birlikte düşünmek, kitabın etkisini artırdı. Vatan sevgisini cesaret, dayanışma ve fedakârlık üzerinden anlatması kitabı değerli kılıyor. Genç okurlar için akıcı, anlamlı bir eser.

İnsan gerçekten köşeye sıkıştığında ahlak dediğimiz şey ne kadar değişiyor? Çünkü kitap tam da bunun üzerine kurulmuş. İlk bakışta “profesyonel suç örgütü” gibi duran hikâyenin içinde aslında hayatla bağları kopmak üzere olan, sıradan ve çok tanıdık insanlar var. Belki de kitabın en vurucu tarafı bu olmuş.
Betül, Tuğrul, Çağlar ve Levent… Dört karakter de birbirinden tamamen farklı hayatlar yaşayan insanlar. Normal şartlarda aynı ortamda bulunmaları bile zor. Ama ölüm gerçeği hepsini aynı masada buluşturuyor. Üstelik önlerinde korkunç bir teklif var: Zaten sayılı gününüz kaldıysa, bunu toplumun pisliklerini temizleyerek geçirir misiniz? Karşılığında da aileniz maddi olarak kurtulacak…
İşte kitap tam burada insanın zihnini karıştırmaya başlıyor. Çünkü öldürülecek kişiler öyle rastgele seçilmiyor. Tacizciler, çocuk katilleri, suçtan sıyrılmış karanlık insanlar… Bir noktadan sonra okur olarak kendinizi “Peki ama gerçekten yanlış mı yapıyorlar?” diye düşünürken buluyorsunuz.

Bakmakla görmek,durmakla ilerlemek,sınırlarla özgürlük,hayalle gerçek,iyiyle kötü,gayretle ataletin ustaca kurguya yedirildiği, “Her şey, zıttıyla kaimdir.” cümlesini iliklerimize kadar hissedeceğimiz şahane bir eser.Zihinsel sınırları, sürü psikolojisini reddetmenin, modern dünyanın dayattığı “önüne bak,ekrana bak, tabağına bak”diktesine herkese rağmen başkaldırmanın, “anı yaşa, ezberci hiyerarşi kalıplarını kır,farkındalığını artır, kendi gökyüzünü yarat,kulağını tıka!” öğretilerinin varoluş öykümüzü yazmamızda ne kadar değerli olduğunu bizlere zarafetle sunan bir anlatı.Sahi en son ne zaman bir çocuk saflığıyla gökyüzüne baktık,ne zaman baktığımızı kalbimizle gördük?Cesur çocuk Cihan’ın ilham veren duruşu,hayatın içinde kaybolmuş biz yetişkinlere de rehber olabilecek bir öykü.Bütün güzel çocuklara ve çocuksu ruhunu kaybetmemek için direnen ve göğe bakmaktan imtina etmeyen tüm yetişkinlere sevgiyle tavsiye ediyorum:)
(2.sınıf ve üstü rahatlıkla okuyabilir.)

Her alim döneminin çocuğudur. Katip Çelebi de yaşadığı dönemin toplumunun, ilim dünyasının ve siyasetinin fotoğrafını çekmiştir. Döneminin tartışılan konularını toplumun alışkanlıklarını irdelemiş, akli ve nakli delilleri, tartışma mevzularını tartışırken usulünce kullanmıştır. Orta yolcu bir profil çizmeyi aşırılıklardan uzak durmayı benimsemiştir. Toplumda yerleşmiş uygulamaların ve örfün olduğu gibi bırakılmasının fitneyi önleyen bir prensip olduğunu vurgulamıştır. Tartışılan konuların bir kısmı bugün için de geçerliliğini korumakta ve tartışılmaya devam edilmektedir. Kitabın sonundaki çeşitli toplumsal gruplar için verdiği tavsiyeler kulaklara küpe mahiyetindedir. Tarihe topluma ve tartışmalara merakı olanların rahatlıkla okuyacağı sade bir dil ve anlatım tercih edilmiş olup sistematik bir üslup benimsenmiştir.