Onaylı Yorumlar

Günümüzde insanların birbirlerini yedikleri bir mecaz ve metafor olarak kullanılır. Oysaki kapitalizm insanları birbirinin kurbanı yaparken bunu sıradanlaştırmak için her türlü süslemeyi yapar. Hız ve haz zamanları öylesine sarhoşluk verir ki güçsüzlerin ezildiği ve insanların dilim dilim doğrandığı fark edilmez. Distopyaların iç tırmalayan yönleri olduğu bilinmesine karşın Arjantinli yazarın anlatısı hissiyatı balyoza çevirip, duygu zemininde derin yarıklar açar. İnsan doğasının çürümüş yönlerinin kokusunu okuruna hissettiren yazarın topluma ve onu yöneten sınıfa da eleştirileri vardır. Tüketim toplumu, insanı çiğneyip, bitirip ve sindirdikten sonra pişkincesine hazımsızlık bile hissetmez. Eriyen ve çürüyen insan, etinin bir başkasının mezesi olduğunun ayırdına bile varmaz. Bazterrica, tiksinilecek bir şeylerin olduğunu insana hatırlatarak, insan doğasının çirkin yönlerinden sıyrılması gerektiğini okuruna öğütler. Sonuçta geçmişte yamyamdık gelecekte insan olmamız zaruret...

Serinin ilk iki kitabı gibi bunu da bir solukta okudum.Efendimiz’in (s.a.v) hayatını metin ve çizim anlamında bu kadar güzel resmetmek gerçekten emek ve özen işi.Allah yazar ve çizerden binlerce kez razı olsun.Zira artık çocuklar manga okuyor ve bu seri sayesinde Peygamberimizin hayatının en önemli noktalarını sinematografik sahnelerle görüyorlar.Öğrenmekle kalmıyor, pedagojiye uygun tam kıvamında bu hisli anlatım çocukların zihninde ömür boyu kıymetli bir hazine gibi saklanacak.Bizden biri, bizden olan birinin mükemmel hâlleri…Bu seriyi okurken içim huzur doluyor.En büyük sebebi, insan olarak her birimizin yaşadığı duyguları en gerçek, en samimi, en yüce yerden yaşayan insanı (s.a.v) hissetmek bence.O ki her duyguyu en güzel hâliyle yaşadığı için biz O’nunla empati kurup o duygu hâline girdiğimizde yumuşacık oluyoruz ve ona hayranlığımız artıyor.Habibullah’ı sevmek ve ona hayran olmak; neslimizi kurtaracak, güzelleştirecek. Gönülden tavsiye ediyorum, bu seri büyük bir hizmet…

Her yaşa hitap eden bu eser; 3-6 yaş grubu çocuklara, vücudumuzun sadece dışarıdan görülen kısımlardan ibaret olmadığını, içimizde çeşitli organlar bulunduğunu ve bunların yaşamsal öneme sahip olduğunu anlatmak için çok güzel. 3 boyutlu tasarımı ile merak uyandırırken, gizli kapakçıklarıyla da süreci eğlenceli bir keşfe dönüştürüyor.​9 yaş ve üzeri için ise hem genel kültür kaynağı hem de derslere yardımcı bir kitap niteliğinde. Eser, çocuklara insan vücudunun çalışma şekliyle ilgili bilgi verirken onları da sürece dahil ediyor (örneğin; kalp atış ritminin nasıl bulunacağı vb.). Aynı zamanda "Vücudumuzdaki en küçük kemik hangisidir?" gibi merak edilen sorulara da yanıt veriyor. Kitap;​vitamin, mineral, protein, karbonhidrat, yağ ve su hakkında verilen bilgilerle her besin grubundan neden tüketilmesi gerektiğini net bir şekilde açıklıyor. Böylece çocukların "Bunu neden yemeliyim?" sorularına eğlenceli cevaplar sunuyor.

Kitap, yazarın on yıl süren psikiyatrist ziyaretlerinin bir kısmına ışık tutuyor. Yazarın amacına bakınca metni yetersiz buldum. Bu sürecin hangi kısmını okuduğumuzu anlamıyoruz. Yazarın gelişmelerini de görmek pek mümkün değil. Üstelik seansları ses kaydına alıyor olması ona avantaj sağlamışken bunu başaramaması üzücü. Yazarın kitaba bir giriş bölümü yazmış olması beni sevindirdi. Okuru yazara biraz daha yakınlaştırıyor ki kendi tecrübelerini anlatacağı için bu çok önemliydi. Zira tüm o sevilmeme korkusuna rağmen kendini bu denli kötü gösterecek tüm iç dünyasını cesurca paylaşabilmiş. Kitaba ve karaktere bayılmasam da onun kendini olduğu gibi sunma cesaretini takdir ediyorum. Belki de bu onun son denemesiydi, bilemiyorum. Belki de bu cesaret onun çaresizliğinden, artık seçeneksiz kalmaktan ileri geliyordu. Toplum olarak yaşadığımız için birbirimizden sorumlu olduğumuzu düşünmeden edemiyorum. Birbirimizi iyileştirmek ve daha sağlıklı bir atmosfer yaratmak durumundayız.

İncecik bir kitap ama küçümsenecek gibi değil. Beklediğimden daha dolu, değindiği pek çok noktaya da zaten katılıyorum. Özellikle çocuk edebiyatının politik bir alan olduğu fikri çok yerinde. “Çocuk edebiyatı sinsi bir düzen bozucudur” cümlesi kitabın omurgası gibi ve gerçekten de düşünmeye değer.

Çocukları “anlamaz” sanan, metinleri steril hâle getiren yaklaşımın ne kadar sorunlu olduğunu hatırlatması da güçlü taraflarından biri. Çocuk kitaplarının kaçış değil bulma alanı olduğu fikri ayrıca çok hoşuma gitti.

Ancak biraz romantik tonu var gibi de duruyor. Başlığı bu kadar iddialıyken daha kapsamlı, daha derin bir çalışma beklediğimi fark ettim. Eksik kalmış hissi yarattı. Akademik arka planı olan bir yazardan daha geniş bir çerçeve görmek isterdim.

Yine de küçük hacmine rağmen kritik yerlere dokunan, düşündüren bir okuma.

Kitabın yorumları çok iyiydi bende iyi bir şey okuyacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar iyisini uzun zamandır okumamıştım. Kesinlikle tavsiye ederim. Gerilim heyecan ters köşe ne ararsanız var. Anlatımı güzel konusu çok güzel meraktan bir sayfa bir sayfa daha okuyayım derken kitap bir günde bitti. Küçük bir İngiliz kasabasında işlenen cinayet, görevlendirilen BBC spikeri ve hedefteki dedektif. Geçmişten gelen sırlar olayları ise herkes kendi bakış açısından anlatıyor. Bir Jack, bir Anna sahnede araya serpiştirilen gizem ve müthiş final. Hemen yazarın ikinci kitabı taş kağıt makas'a başladım.

İlker Aslan'ın "Aykırı Seyir" dizisinden çıkan öykü kitabı İnsanlar ve İnsanlar, deneyselin anlatım imkânlarını kullanarak özellikle aile ilişkilerine değindiği on öyküden oluşuyor. Deneysel için yapılan, ne anlattığı belirsiz, eleştirisine ret niteliğinde bir kitap İnsanlar ve İnsanlar. Özellikle eserdeki ilk öykü, "Muazzam Döngüsünde" bunun güzel bir örneği. Yazarın öyküsünde belirttiği gibi, fotoğraf karesini andıran betimlemeler, ansiklopedik bilgiler, yarım kalan cümleler, tamamlanmamış paragraflardan oluşuyor metin. "Bu öyküyü babam yazsaydı herhalde böyle anlatırdı beni," cümlesiyle de deneyselliğin nedenini kurmacanın içinde açıklıyor. Kitaptaki öykülerin ağırlığı deneysel olsa da üstteki öyküde de belirttiğim üzere hep eleştirilenin aksine, buradaki metinlerde kullanılan biçimler "amaç" değil, hikâyeyi anlatabilmek için uygun "araç". Farklı öykülere sahip bir kitabı okumak isteyenlere muhakkak öneririm.

Sonlara doğru şiddeti giderek artan yoğun bir duygu seliyle yüreği olan herkesi derinden etkileyecek nitelikte bir eser. Hatta sadece bir eser değil, bir "magnum opus" bu kitap. Sadece kısaltılmış metinlerle yetinilmemeli, tam metni mutlaka okunmalı. Ben sayfaları kırpılarak hazırlanmış bu baskıyı bitirirken başka bir sefer tam metnini okuyacağıma dair kendi kendime söz verdim. Çünkü bazı olaylar arasında kopukluklar sezdim bu baskıyı okurken. Tam metin okunmayı bekliyor. Böylesine büyük bir yazarın, Fransa'nın gelmiş geçmiş en büyük aydınına bir vefa borcu olarak mutlaka tam metni okunmalı. Sonlarına doğru romantizmin ve coşkunun sular seller gibi aktığı bu roman edebiyatın zirvesinden okurları selamlıyor.

Agota Kristof, geçtiğimiz sene birkaç metnini okuduğum bir yazar. Zadie Smith gibi onu da yeni keşfettim. Öykü okumaya eğilen bir okur olarak Katherine Mansfield'in ardılları olarak görüyorum bu iki yazarı. Bu yazarları birbiri ile yazıdaki hünerleri için karşılaştırmakta sakınca görmedim. Agota Kristof, yazıda bütün hünerini gösterdiğini düşündüğüm biri ve 'Neredesin Mathias'da o kadar iyi metin toplamı. Oyun ve öyküsü onun için bir o kadar harika.

Yazarın okuduğum ikinci kitabı.
Kitabın da son sayfalarını gözyaşları içinde bitirdim. Bazı kitaplar vardır, sadece okunmaz; insanın içine dokunur, kalbinde bir yere yerleşir… Bu kitap benim için öyle oldu.
Yazarın kalemi gerçekten çok güçlü. Kurgunun akışı, olayların birbirine bağlanışı ve o derin, etkileyici dili insanı sayfaların içine çekiyor. Okurken sadece bir hikâye okumuyorsunuz; yaşıyor, hissediyor, hatta bazen içten içe sızlıyorsunuz.
Bosna’yı, Srebrenica’da yaşanan o büyük acıları anlatırken, bir yandan da insanın en özel yaralarına, ailesi içinde taşıdığı acılara öyle dokunuyor ki bazı satırlarda nefes alıp durma ihtiyacı hissettim.
Bu yüzden kitabı çabuk bitirmeye kıyamadım, yavaş yavaş okudum. Çünkü bazı hikâyeler hemen bitsin istemiyorsunuz; biraz daha sizinle kalsın, biraz daha içinize işlesin istiyorsunuz.
Gönülden tavsiye ediyorum… Hiç düşünmeden okuyun derim.