Onaylı Yorumlar

Hayat Hanım, genel olarak beğendiğim bir kitap oldu, Altan'ın okuduğum ilk kitabı değil; lâkin bu kadar müstehcen bir hikâye beklemiyordum. İçerisinde birçok zıtlığı barındıran çarpıcı ve bir o kadar da yüzeysel bulduğum bi kitap oldu. Onun neşesini kıskandığımı söyleyebilirim...

Olumsuz olarak şunları eklemek isterim üniversiteli gençler hocalarından hanım ya da bey diye bahsetmez. Nermin hocadır o. Böyle bir dönemden geçerken redaksiyonla uğraşan bir dergi fazlaca yapay geldi. İşi düzgün yapmak tamam da zaten bir sıkıntı yaşanıyor ve elden ele dağıtılıp da yapılacak olacak bir iş gibi değildi sanki. İmlâ hataları noktalama işaretleri düzgün olmayınca olmuyor mu yani?

162. sayfada "insanların cehennem dediği şeye benziyordu bu hayat." diye başlayan paragraf sanırım en beğendiğim bölüm oldu.

Mel Robbins'in Bırak Yapsınlar Teorisi tam da ihtiyacım olan anda elime geçti. Motive olmakta zorlandığım, kendimi biraz tıkanmış hissettiğim bir dönemde bu kitap gerçekten yardımıma koştu diyebilirim. Yazarın samimi, sohbet eder gibi anlatan üslubu, kitabı bir kişisel gelişim kitabından çok, size akıl veren yakın bir arkadaşla konuşuyormuş hissi veriyor. Kitabın çekirdeğindeki "Bırak Yapsınlar" fikri aslında çok basit ama etkisi güçlü. Başkalarının düşüncelerini, tercihlerini ve davranışlarını kontrol etmeye çalışmayı bırakıp enerjimizi kendi hayatımıza yönlendirmek. Bu bakış açısı, hem ilişkilerde hem de kendi motivasyonumu yeniden bulma konusunda bana ferahlık sağladı.Okurken sürekli kendi hayatınızdan bir şeyler yakalıyorsunuz. Özellikle özgüvenini toparlamaya çalışan, başkalarının onayına fazla önem veren ya da motivasyonunu kaybettiğini hisseden herkese gönülden tavsiye ederim. Bana iyi geldi, umarım size de iyi gelir.

Toby E. Huff'ın Entelektüel Merak ve Bilim Devrimi adlı eseri, okurken gerçek bir keyif aldığım, düşündüren bir kitap oldu. Yazar, Avrupa'da Bilim Devrimi'nin ani bir kırılma değil, asırlara yayılan entelektüel bir birikimin doğal sonucu olduğunu anlatıyor. Bu yaklaşım, "neden Avrupa, neden bu dönemde?" sorusuna yüzeysel değil, çok katmanlı bir cevap sunuyor. Kitabın dikkat çekici yönlerinden biri, Huff'ın diğer büyük toplumları da karşılaştırmalı bir bakışla incelemesi. Yazar, bazı toplumların entelektüel gelişim konusunda geride kalışını, çoğunlukla dini ve kurumsal yapıların getirdiği kısıtlamalarla ilişkilendiriyor. Anlatım dili akıcı ve okuyucuyu sıkmayan bir üsluba sahip. Akademik bir konuyu ele almasına rağmen, sade bir dille aktarılması, kitabı bilim tarihiyle ilgilenen her okura hitap eder kılıyor. Bilim tarihine ve medeniyetler arası karşılaştırmalara merak duyan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

David Goggins, bu kitapta yaşadığı olayları, bu olaylara verdiği tepkileri ve çıkardığı dersleri anlatıyor. Anlattığı bölüm biter bitmez de okuyuculara tavsiye veriyor.

Bence kitabın baş kısımları ve son kısımları daha akıcıydı. Çünkü orta kısımlarında bence biraz fazla maraton anılarından bahsetmiş gibi. Kendisi genelde maraton koştuğu için anıları burada birikmiş doğal olarak ama dediğim gibi beni biraz sıktı. Ayrıca anlattığı ve yaşadığı bazı olaylar, bazı insanları rahatsız edebilir belki.

Sonuç olarak, ben merak ettiğim için almıştım. Maraton anısı çok olduğu için 1 Yıldız kırdım. Tabii ki bu benim düşüncem. Bu düşünceme katılmayan insanlarda olabilir. Açıkçası bu bir biyografi kitabı ve anlattığı her bölüm sonrası tavsiye veriyor. Alıp almamak size kalmış.

Selaaaaam bugün sizlere Cahit Kaya'nın kaleme aldığı bir şiir kitabıyla geldim.

Yetişkinlerin kalbinin derinliklerine girmeyi hedefleyen çok şiir kitabı gördüm ama çocukların ruhuna dokunmak, onların duygularına tercüman olmak isteyen şiir kitabıyla çok karşılaşmadım.

Çocuk kalbinde yolculuğa çıkmak isteyenleri bu güzel kitaba bekliyorum. Büyük kızım okurken, kardeşine sayfalardan resimleri gösterdi. Böylece iki kardeş kaliteli bir zaman geçirip şiirler üzerine güzel bir konuşma yaptılar.

Kaleminize sağlık.

Bir gerilim macera romanında içe işleyen bu kadar tespitin, kurgu içine serpiştirilmesi çok etkileyiciydi. Buna ek olarak, kitapta gerçekten en az dört-beş tane büyük ters köşe mevcuttu. İlk büyük ters köşeyle karşılaştığımda kalakaldım, daha kitabın bitmesine elli sayfa kadar vardı ve kendime şunu sordum: "Şu ana kadar benim bu kitapta okuduğum neydi?" Kitabın sonlarına doğru gelen ardı ardına gelen diğer ters köşelerle yazarın zekâsına ve yeteneğine hayran kaldım. Kitabın sonundaki teşekkür yazısında hâlâ okurlarına teşekkür etmesi ise yazarı daha çok sevmemi sağladı. Yazarın okuduğum ilk romanıydı ancak son olmayacağını biliyorum.

Sabahattin Ali'nin bu öykü kitabını 2024 yılında okumuştum, ancak müsait olunca bu hafta yeniden okudum, bu seferki okumamdan daha farklı lezzetler aldım, Sabahattin Ali bu kitaptaki hikayeleri yazalı yaklaşık yüzyıl olmuş. Kitaptaki hikayelerinde ormanların değerinden toplumsal eşitsizliklere, adalet sorunlarından sosyolojik problemlere, Anadolu'daki taşra kasabalarında günlük hayatın akışından hayata bakışa kadar geniş bir alana, kısa kısa öykülerle değinmiş, yıllar geçse de geçmeyen yaralara, çözülemeyen sorunlara değinmiş. Kalemi kuvvetli bu edebiyatçımızın kitabında yer alan 16 öykü arasında Değirmen, Viyolensel, Bir Orman Hikayesi, Kazlar ve Kanal adlı hikayeler en etkileyici olanlardı. Kelime hazinesi dağarcığı yüksek bir öykü kitabı. Tavsiye edilir.

Hüzünlü Kaplan, benim için okuması kolay olmayan ama etkisi çok büyük bir kitaptı. Neige Sinno bu kitapta, küçük bir kızın üvey babası tarafından yıllarca istismar edilmesini ve bu sessizliğin yıllar sonra nasıl bozulduğunu anlatıyor. Ama kitap sadece yaşanan korkunç olaylara odaklanmıyor; travmanın insanın içinde nasıl yer ettiğini, konuşmanın neden bu kadar zor olduğunu ve buna rağmen anlatmanın nasıl bir güç taşıdığını da gösteriyor. Ben en çok yazarın dilinden etkilendim; çünkü böyle ağır bir konuyu anlatırken ne ajitasyona kaçıyor ne de okuru duyguyla manipüle ediyor. Her şey çok çıplak, çok net ve bu yüzden de çok sarsıcı. Okurken bazı yerlerde durup nefes almak istedim ama yine de bırakamadım. Bence Hüzünlü Kaplan, sadece bir hayatta kalma hikâyesi değil; aynı zamanda suskunluğa, utanca ve karanlığa karşı sözünü geri alma hikâyesi. Zor ama çok güçlü, çok cesur ve unutulması kolay olmayan bir kitaptı benim için.

Momo, çocuk kitabı olduğu için biraz önyargıyla başladığım ama merak ettiğim bir kitaptı. İlk sayfalarda masalsı atmosferi beni içine çekti, hatta uzun zamandır ilk kez bu kadar sıcak bir başlangıç yapan bir kitap okudum. Ancak yaklaşık 60-70. sayfadan sonra, kitap akıcı olmasına rağmen beni aynı ölçüde taşımadı ve zaman zaman sıkıldım.
Kitabın yazıldığı dönem düşünüldüğünde verdiği mesajlar gerçekten etkileyici. Zamanın değeri, tüketim alışkanlıkları ve hayatın hızına dair yaptığı eleştiriler bugün bile güncelliğini koruyor. Bu yönüyle ileri görüşlü bir eser olduğunu düşünüyorum.
Buna rağmen kitabın yetişkin okurlar üzerinde oluşturduğu "hayatımı değiştirdi", "aydınlandım" etkisini ben yaşamadım. İçinde düşündüren, farkındalık yaratan birçok bölüm var; ancak benim için bunlar kitabı unutulmaz yapmaya yetmedi. Yine de hem çocukların hem de yetişkinlerin en az bir kez okuması gereken, önemli mesajlar taşıyan bir kitap olduğu kanaatindeyim.

İnternette tamamen tevafuken karşıma çıkan ve tasarımıyla beni ilk andan itibaren cezbeden bu kitap, DEHB (Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu) alanında okuduğum gerçekçi ve bilgilendirici bir eser oldu. Kitabın kapağını ve kapak tasarımını neden bu kadar çok beğendiğimi tam olarak kelimelere dökemesem de cidden insanı içine çeken, çok hoş bir görselliği var.
Alman uzmanların kolektif bir emekle ortaya koyduğu bu çalışma, bilimsel ağırlığından ödün vermeden herkesin rahatlıkla anlayabileceği, son derece hoş ve duru bir dille kaleme alınmış. Kitabın orijinali Almanca olmasına rağmen, yapılan çeviri o kadar başarılı ve akıcı ki eseri okumak tam anlamıyla çok kolay ve büyük bir keyif. Yazarlar anlatımı kuru bir metin olmaktan çıkarmak için tablo ve grafiklerden yararlanmışlar; bu görsel destekler kitabın anlatımını çok daha güçlü, somut ve anlaşılır kılmış.