Onaylı Yorumlar

1960-1990 yılları arasında Türkiye'de yaşanan siyasi gerilim, insan hakkı ihlalleri ve düşmanlaştırılan vatandaşların yaşadıkları anlatılıyor. İstanbul'a sabah akşam olmak üzere tek seferlik vapur yolculuğu yapılabilen izole bir ada (Körburun) ve oradaki halkın zamanla içlerindeki kötülüğü dışa vurumu akıcı, yalın bir dille aktarılmış.
Romanda iç sesini bastıramayan ve ağzına ne gelirse söyleyen Neriman karakterine çok güldüm. Deli olarak görülen ama Körburun'daki diğer insanlıktan çıkmış karakterlerden daha aklı başında ve iyiliğini yitirmemiş görünüyor.
İnsanlar hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam edebilirler ancak toplumsal hafızaya kazınan görüntüleri silemezler.

Zekadan önce sevgi ve kabul arayışının kalbi sarsan hikayesi...
Algernon'a Çiçekler, sadece psikoloji ve bilimkurgunun harika bir sentezi değil, insan ruhunun en savunmasız halini anlatan, gözyaşlarımı tutamadığım sarsıcı bir başyapıt. Yazarın narin ve derin dili, sizi Charlie’nin yalnızlığına tamamen ortak ediyor.
Bir özel eğitim öğretmeni olarak, akademik başarıdan veya zihinsel kalıplardan önce her zaman koşulsuz sevginin, şefkatin ve kabulün gelmesi gerektiğine inanıyorum. Charlie’nin zihni ne kadar değişirse değişsin, tüm süreç boyunca tek bir arzusu vardı: Sadece olduğu gibi sevilmek ve değer görmek. Bu kitap, insan ruhu için asıl gıdanın yüksek bir IQ değil, bağ kurmak ve sevilmek olduğunu yüzümüze çarpıyor.
Kesinlikle herkesin okuması, özellikle de kalbine şefkatle dokunmak isteyen her eğitimcinin kütüphanesinde yer alması gereken muazzam bir düşünce deneyi.

Bir zamanlar melek kartları vardı. Çekiyordunuz meleklerin mesajını okuyordunuz görünce aklıma ilk o geldi.
Yazmak isteyen fakat ne yazacağını bilmeyen yazar adayları yazı işçileri için ideal. Yazarın senelerce verdiği yazarlık seminerlerinden tecrübeyle damıtılmış bilgiler. Üzerinde özenle düşünülmüş emek harcanmış. Sizden ricam resmini çekip yazarlık gruplarına, arkadaşlarınıza göndermeyin. Hep yeni bir tane alınsın sizinle her yere gelen kankanız gibi hep yanınızda bulunsun her daim sohbet etmek dertleşmek dokunmak daha iyi değil mi kartlarınızla
Böylelikle emek hırsızlığı da yapmamış olursunuz. Bakarsınız bu antremanlar sayesinde bir Nobelimiz daha olur.
Ellerinize, yüreğinize, kaleminize sağlık.
Kelimelerin büyülü dünyasında buluşmak dileğiyle.

Peyami Safa' nın okumakta geç kaldığım ve fakat etkisinden hemen kurtulamadığım kitabı oldu benim için. Okuma grubumuzla okumuştuk. Okurken ilk bölüm zor gelse de ikinci kısmı daha kolaydı. Keşke o kısım biraz daha uzun olsaydı. İlk bölümdeki kişilerin çokluğu, her birinin ilginçliği, ana karakterin buhranları, kişisel ve toplumsal sorunlar ister istemez düşündürdü ve bir karşılaştırmaya yönlendirdi beni. Bütününde derinlikli bir kitaptı. Betimlemeler çoktu. Pek çok kavram ve bugün az kullanılan kelime öğrendim ki dipnot olarak verilmesi kolaylık sağlamıştı ama okuma açısından bu kelimeler açıkçası yordu. Altı çizili birçok cümleyi dönüp yeniden okurum. Henüz okumamış olanlar için zor ama ilginç bir okuma deneyimi olabilir.

“Gölgelerin Kralı”, “Cehennem Diskosu”ndan sonra benim için ciddi bir seviye atlama olmuş. İlk kitapta hissettiğim o dağınıklık ve tempo sorunları burada büyük ölçüde toparlanmış. Hikâye daha derli toplu ilerliyor ve olay örgüsü çok daha sağlam kurulmuş gibi hissettirdi.
Bu kez Grangé atmosferi kurmakla kalmamış, karakterlere de daha fazla derinlik katmış. Özellikle baş karakterin iç dünyasını daha net hissedebildim; ne yaptığını, neden yaptığını anlamak daha kolaydı. Bu da kitabın içine girmemi ciddi anlamda kolaylaştırdı.
Kurgu tarafında da daha dengeli bir iş var. Gerilim dozu daha iyi ayarlanmış, merak unsuru sonlara kadar diri kalıyor. Yer yer tahmin edilebilir anlar olsa da genel olarak sürükleyiciliğini koruyor ve “bir bölüm daha” dedirtiyor.
Benim için en büyük fark, bu kitapta Grangé’nin potansiyelini daha net göstermesi oldu. İlk kitaba göre daha olgun, daha oturmuş bir anlatım var. Kusursuz değil ama kesinlikle daha güçlü ve tatmin edici bir okuma deneyimi sundu.

Sturgeon, psikolojinin altın yıllarının (1945-65) etkisiyle olsa gerek ( hikâyede , ordu terapisti Dr. Outerbridge'in uyguladığı Rorschach, Wechsler Zeka Ölçeği,Tematik Değerlendirme Testi gibi psikolojik testler ve terapi seanslarının dökümü aracılığıyla bu etkiyi daha net anlıyoruz), vampirizmi, çocukluk çağı travmalarının etkisiyle gelişen bir psikopatoloji olarak işlediği, tekniği ile de sıradan öykü yazım tarzının dışına çıktığı etkileyici bir uzun öykü yazmış.
Daha hikâyenin başında okuru da hikâyeye dahil ederek sıradışılığını ortaya koymuş. Hikâyenin kahramanı( takma adıyla) George'un, Dr. Outerbridge'in yönlendirmesiyle hayat hikâyesini yazdığı bölüm özellikle etkileyiciydi. Toplumdan izole bir şekilde taşrada büyümüş, çocukluğu ormanlarda geçmiş, iyi bir eğitim alamamış, insan ilişkileri ve ifade becerileri kısıtlı ama zeki birinin profilini o hayat hikâyesi metnindeki ifade tarzına ustalıklı bir şekilde yansıtmış Sturgeon.

Kitap çok çarpıcı ve gizemli bir cinayet sahnesiyle merak uyandırıcı bir başlangıç yaptı. Klasik polisiye kalıplarının dışına çıkan, cadı kültü temasıyla karanlık ve tekinsiz bir hava yakalayan sürükleyici bir kitaptı. Hikayenin atmosferine dedektifin geçmişindeki travmalar, değişken ruh halleri, sigaralar, tütün sakızları, ter ve alkol kokusu bolca eşlik ediyordu. Karakterlerin tedbirsizce güvenlerinden kaynaklanan acele verilen ve yer yer yanlış kararları olayların seyrini oldukça etkiledi. Finlandiya'nın ve polisiyenin o soğuk ve kasvetli havasını okurken hissettim. Sonlara doğru kurgu biraz hızlansa ve mantık sınırlarını zorlasa da kendisini bir çırpıda okutturdu. İskandinav polisiyesi arayanlar şans verebilirler.

Kusurlu Mukaddes, sadece bir hikâye anlatmıyor; töre, mülk hırsı, kadınların maruz kaldığı baskılar ve özgürlük arayışı üzerine düşündüren güçlü bir roman. Yazarın dili akıcı, betimlemeleri etkileyici ve karakterlerin duyguları oldukça sahici. Özellikle Sözdar’ın iç dünyası ve yaşadığı dönüşüm hikâyenin içine çekiyor. Yer yer sarsıcı olsa da merak duygusunu canlı tutan, toplumsal meseleleri edebî bir üslupla işleyen başarılı bir eser. Benim için etkileyici bir okuma deneyimiydi; bu tür romanları sevenlere tavsiye ederim.

“Cehennem Diskosu” bende ne tam bir hayranlık ne de büyük bir hayal kırıklığı bıraktı; daha çok ortada bir yerde kaldım. Grangé’nin o karanlık, sert atmosfer kurma konusundaki becerisi yine kendini gösteriyor ama bu kez hikâyenin temposu yer yer düşüyor. Özellikle bazı bölümlerde gereksiz uzatmalar hissettirdi, olayların daha derli toplu ilerlemesini isterdim.
Konu aslında ilgi çekici; suç, müzik ve yeraltı dünyasının iç içe geçtiği bir yapı var. Ama bu iyi fikir tam anlamıyla parlayamamış gibi geldi bana. Karakterler de derinlik kazanmak yerine biraz yüzeyde kalıyor, bu yüzden onlarla güçlü bir bağ kuramadım. Baş karakterin motivasyonları bazı yerlerde havada kalıyor gibi hissettirdi.
Yine de tamamen kötü diyemem. Grangé’nin dili akıcı, merak unsuru belli bir seviyeye kadar diri kalıyor ve bazı sahnelerde gerçekten sürükleyici olabiliyor. Ama genel olarak baktığımda, yazarın daha güçlü kitaplarının yanında biraz sönük kalmış bir iş olmuş.

Son yıllarda okuduğum en ilginç kitaplardan bir tanesi. Çünkü kitapta bir olay yoktur. Çünkü kahramanımız artık neden sorusuna kafayı yormaktadır ve insanın devam etmeme nedenlerini sorgulamaktadır. Bu kitapta aslında bir kahraman da yoktur. ”Kız” bir kişi değildir. onun fiziki olarak bir görünüşü bir bedeni yoktur sadece bir buluşmaya davet şeklinde var olmaktadır ama aslında o buluşmaya gidilmeyecektir. Bu kitapta en saf haliyle acı var aman normal karşılanıyor, bağımlılık var ama gözünüze gözünüze sokmuyor, kitap ve kahramanı sizden ona acımanızı beklemiyor. Kitabı okuyup bitirdikten sonra öyle sert gerçekliklerle karşılaşıyorsunuz ki adeta duvara çarpmış gibi hissediyorsunuz