Onaylı Yorumlar

Son zamanlarda, yazarın "Hayatın Kaynağı " adlı kitabıyla ilgili çokça bilgiyle karşılaşıyorum. 

Yazar ile ilgili yeterince bilgim olmadığı için, önce biraz bilgi toplamak istedim. Yazdığı kitapların içeriğini incelerken ilk olarak "ihtiyacımız olan felsefe" kitabını okumam gerektiğini düşündüm. Kitap yazarın 18 tane deneme yazısını içeriyor, felsefesinin bir özetini veriyor. Hatta diğer kitaplarında yazdığı bir çok paragrafta, ne anlatmak istediğini de anlatıyor. Artık kendimi Ayn Rand'ın diğer kitaplarını okumak için hazır hissediyorum. 

Bence, yazarın diğer kitaplarını okumadan önce okunması gereken bir referans kitap. Benim için faydalı bir okuma oldu. Tavsiye ederim.

farklı bir roman, sürükleyici, ardını merak ettiğiniz için okutuyor kendini.
Bir yazar girdiği bir kafede beğendiği antika eşyaları parasız alır. Evine getirir. bundan sonra hayatındaki tuhaflıklar hiç kesilmez. Bir gece evi havuz gibi su dolar, bir gece evinden tren geçer, komşular da şaşırır, şikayet üstüne şikayete gelir... tüm bunlara sebep olanın eşyalar olduğu çok sonra anlar... Ama bu eşyalar öyle sıradan değil... her birinin bir öyküsü, yaşanmışlığı vardır. Ben burada şunu dedim: yazar keşke kahramanımızın evine getirdiği o tüm eşyaların kısa da olsa öykülerini anlatsa idi; ne mükemmel olurdu. Kitap elbette bunlardan ibaret değil. Kahramanımız bu eşyalardan kurtulmak istiyor ama takdir edersiniz ki bu o kadar kolay olmamalı...

Öncelikle bu kitabı sırasıyla lise öğrencilerine, üniversite öğrencilerine ve tüm akademik çalışma yapan kitap severlere bir öğretmen olarak tavsiye ediyorum. Kendinizi daha dikkatli, odaklanmış bir şekilde çalışan, günlük rutinlerini düzene koymuş planlı sistemli bir insan haline geleceksiniz ufkunuzu bambaşka boyutlara taşıyacak.
Bir diğer önerim ise bu kitabı sindire sindire acele etmeden ve hatta kendinize notlar tutarak okumanızdır. Kitabı bitirdiğinizde ara sıra bölümlere tekrar dönüp okumalar yapacağınıza da eminim. Kütüphanelerinizde mutlaka olmalı. Keyifli okumalar dilerim.

Şermin Yaşar ile ilk tanıştığım kitap. Yorumuma dünyanın ilk olan kelime müzesinin -Ankara’da bulunan- kurucusunun Şermin Yaşar olduğunu öğrendiğim şaşkınlık ile başlamak isterim. Kitabın içeriğine gelirsek, ben Şermin Yaşar’ın dilini, akıcılığını çok beğendim. Gelirken Ekmek Al Eserinde yaklaşık 17-18 tane öyküler bulunuyor. Bu açıdan kitap elinize alınıp 2-3 günde bitirilecek romanlardan ziyade ara sıra açıp 1-2 öykü okunabilecek tatta. Ben genel olarak öyküleri çok beğendim. Yazarın diğer eserlerini de alıp okuyacağım.

Sultan Abdülhamit’in kişiliğini, izlediği siyaseti, yaşamış olduğu dönemin iç ve dış olaylarını bilmek açısından güzel bir eser.
Yıldız sarayındaki siyasi ve bürokratik yapılanmayı öğrenirken Tahsin Paşa'nın gözünden saray erkanının ahlaki davranışları hakkında da bilgi ediniyoruz. Meşhur Yıldız suikastı ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Bu kitap Sultan Abdülhamit’i tanımak açısından okunabilir ama Tahsin Paşa'nın değerlendirmeleri ve yorumları başka kaynaklarla teyit edilmeli. Hatıratı hazırlayan kişi dipnotlarda kişilere ve hadiselere dair açıklamalarda bulunuyor. Siyasi hatırat kitabı olduğu için özellikle siyaset okumaları ve tarih araştırmaları yapan kişilere tavsiye edilir.

Yeonnam-dong'un Neşeli Çamaşırhanesi içerisinde duygu yüklü hikayeler barındıran, insanı düşündüren bir kitap. Bir çamaşırhanedeki günlüğün insanları buluşturma hikayesi aslında. Hayatlarında farklı zorluklarla karşılaşan insanların o zorlukları birlikte aşmalarının, umudun hikayesi... Yer yer tebessüm ile yer yer de dolu gözlerle okuduğum bir kitap oldu. İnsan olarak paylaşmaya ne kadar muhtaç varlıklar olduğumuzu düşündüm sonra. Mutluluğumuzu, üzüntümüzü, dertlerimizi, sevgimizi paylaşmaya ihtiyacımız var. Belki bu yüzden günümüzde sürekli sosyal medya üzerinden paylaşım yapmaktan bu kadar tatmin oluyoruz. Etrafımızdaki insanların azlığı ya da sevdiklerimizden uzak kaldığımız için... Biraz kafa dağıtmalık tatlı bir kitap, ufak tefek sevmediğim yönleri olsa da genel olarak beğendim.

Kitap sever bir Kitap Kuryesinin insanların hayatına dokunuşunun hikayesi bu. Tatlı küçük kız Schascha ile birlikte kendi küçük mucizelerini oluşturmalarının hikayesi. Bana Şeker Portakalı'nı anımsattı bu kitap. Yer yer hüzünlendiren, yer yer tebessüm ettiren umut dolu bir romandı. Yalnız olduğum şu dönemde bana öyle iyi geldi ki, iyi ki yolum kesişmiş bu kitapla diyorum. Sanki bir Kitap Kuryesi kapımı çalmış da sizin için bu kitabı uygun gördüm okumalısınız demiş gibi... Sahi gerçekten böyle bir uygulama olsa ne güzel olurdu... Yüreğe iyi gelen kitaplar iyi ki varlar.

Sezai Karakoç'un dizelerinde aşk, kavuşamamayı onurlu bir şekilde taşımanın adı. Her kelimesi düşünülmüş, sessiz ancak derin. Monna Rosa sadece bir kadın ismi gibi görünse de aslında bir duruş, bir iç sükunetin temsili. Şiirlerde yer alan kelimeler sevdanın inceliğini ve insanın içindeki dirilişi anlatıyor. Şiirlerinde en çok hissettiğim şey kelimelerin duygudan çok bir inanç taşıması oldu. Aşk, burada dünyevi bir halden öte sanki ruhun kendine dönme biçimi. Sezai Karakoç'un şiirleri birine anlatılmaz, ancak hissedilir. Okurken sevdadan çok derinliğe tanık oluyorsunuz.
Bu eser, kalbini koruyarak şiir sevebilmenin ve inancı yitirmemenin mümkün olduğuna dair zarif bir hatırlatma.

Bir dize kadar kısa, bir ömür kadar derin..

Livaneli'nin otobiyografisini okuduğumuz kitapta dil, din, ırk ayırt etmeksizin insanı insan olduğu için, olduğu gibi seven, kitap okuyan iyi bir insanın geçimini sadece sanat yaparak sağlamak isteğiyle çıktığı yolda bunu yapamaması için önüne çıkarılan engeller, sıkıntılar, sürgünler, cezaevleri ve bütün bunlara karşı asla pes etmeyen savaşçı bir ruhun yaşadığı duygusal ve psikolojik yanlarını da okuyoruz, bu kadar inişten sonra önlenemez yükselişini de tabi ki. Sadece bir otobiyografi değil aslında tarihi olayları da yine belgeler ve kaynaklarla anlattığı bir kitap. Okurken hüzünlenip gözyaşlarımı tutamadığım kısa bir hayata büyük bir bilgi birikimi, çevre ve eşsiz dostluklar sığdıran bu güzel insanın hayat hikayesini su gibi okuduğum bir kitap oldu yine. Bir kitabını okuyunca artık sıkı bir Livaneli okuyucusu oluyorsunuz zaten.

Bir filmin, müziğin ve kitabın dönüştürücü bir yönü olduğu fark etmek için Güralp’ın eseri enfes bir örnek… Hayat boyu karşılaşılan güzel enstantaneleri bir sanat eseriyle bağdaştırarak sunmak ruhtaki kötü havayı dağıtmak için birebir. Buradan yola çıkan Güralp denemeleriyle düşüncelerinin samimi ortamına okuru çekiyor. Gerek aile yaşantısını gerekse de hayat yolunda karşısına çıkan insanları anlatan yazar kendi kabuğuna çekilmenin güzel yönlerine ilk satırdan itibaren okurunu adapte ediyor. Sanatın ruha dinginlik veren unsurlarını bir sanatçı olarak hayatın içinden çekip çıkarmakla birlikte, sanatın insanı nasıl yücelttiğine güzel değiniler sunuyor. Bir anlamda sanat- insan ilişkisinin teorikten pratiğe giden yolunu kendi anılarıyla çiziyor. Sevecen ve samimi anlatımın merkezinden bazen derde derman anekdotlar ve özdeyişler çıkıyor. Zaten önemli olan da okurun o kulağa küpe olması gereken bam telinin sesini duymasında yatıyor. Yazar hayat her şeye rağmen sanatla güzel diyor.