Onaylı Yorumlar

Daha önce hiç duymadığım bir isimdi Şemseddin Yusuf, Ateşbaz-ı Veli. Özgen ÖZ’ü bu kitabı ile girdim ve diğer kitaplarından sonra bu kitabını okudum. Yazarın dilini çok sevdim.
Ateşbaz büyük bir emeği ürünü olduğu kaynakçalardan ve anlatım içinde Şemseddin Yusuf’tan başlayıp tam bir tasavvuf romanı olarak Sultanü’l ulema ‘’ Bahaeddin Veled ‘’ ile başlayıp onun rüzgarı ile manevi aleme dalan ve bir Aşçı’nın hayatı anlatılıyor. Yusuf sonrasında ninesi, babası ve Sultanü’l ulema’nın ailesi Celaleddin ( Mevlana ) ile ilişkileri çok güzel anlatılmış. Anlatım sırasındaki tasavvufi edeni anlatım ara ara çok duygusallaşmanıza sebeb olabiliyor. Ölümler vuslat olarak çok çarpıcı ve duygu yüklü anlatılmış ve yas durumlarında kişilerin ilişkileri güzel anlatılmış. Ellerin dert görmesin, kalemin edebi ve daim olsun Özgen ÖZ. Çok teşekkür ediyorum. Gönül rahatlığı ile herkese tavsiye ediyorum.

Gri Arılar cephe gerisi bir savaş romanı, Rusya’nın Ukrayna’yı 2022 yılında işgal ettiği halen devam eden savaş değil, 2014 sonrasında Rus yanlısı ayrılıkçılarla Ukrayna ordusu arasında Donbas’ta başlayan savaşta geçiyor. “Gri bölge” denen ne Ukrayna’ya ne de Donetsk Halk Cumhuriyeti’ne ait olan, terk edilmiş topraklardır.

Bu bölgede bir köyde yaşayan, çocukluklarından bu yana hiç geçinemeyen iki kişi, Sergeyiç’le Paşka, savaşan taraflarla farklı bağlantı içindedirler. Arıcı Sergeyiç arılarını savaştan korumak için kovanlarını Kırım’a götürür. Bu yolculukta yaşananlar Sergeyiç’le Paşka arasındaki düşmanlığı zamanla azaltır ve birbirlerini arar hale gelirler. Sergeyiç Kırımlı müslüman Tatarlar’ın askere alınma ve savaşa gönderilme şeklindeki Rusların baskısını görür.

Gri ile renk vurgusu, arı vızıltısı ile ses vurgusu bu anlamsız savaşı anlatmaktadır. Arıları insanlara benzetir. Farklı kişilikler, farklı hikaye, farklı bir akıcılıkla oldukça iyi bir roman, öneririm.

Öz kültürümüzün bir ananesi bu roman. İmece roman. Çok güzel düşünülmüş ve çok başarılı, edebi ve ebedi bir eser ortaya çıkarılmış. Alp Aras’ın olgunlaşması, Kurtlar ile efsaneler ve onlarla olan sarsılmaz duygusal bağlar çok güzel anlatılmış. Çizimleri karakalem ve duygu yüklü olmuş. Çizimler konuya çok güzel eşlik etmiş. Alp Aras’ın ihanetlere karşı yılmaz azmi ile bunların üstesinden gelerek destanlaşarak Alp Er Tunga’ ya dönüşümü çarpıcı ve edebi olarak çok güzel anlatılmış. Tüm 11 yazarlara da içten teşekkürlerimi sunuyorum. Elleriniz dert görmesin kaleminiz sağlam, ebedi ve edebi olsun. Herkese tavsiye ediyorum.

Bilimkurgu ve Fantazi nedir, sınırlarını nereden başlar nasıl çizilir? İnsan nedir; gotik edebiyat, mit, yeniden doğuş, bilişsel olarak algıladığımız olmuş bitmiş bir anlamda kanıtları olanın edebiyatı ile hayal gücü ve sınırları belli olmayan bir dünyanın (Olan veya olmayan; zihinde tasarlanan bir evren) anlatısı…

Hangisi daha elde edilebilir veya kanıtlanabilir? Ya da algılanabilir? Mit ve yeniden doğuşun etkisini edebiyatta nasıl yaşarız?

Benim için farklı bir okuma deneyimi ve ufuk açan yönleri oldu kitabın ve hemen bilmediğim bir tarzda okuma ihtiyacı hissettim.

Ursula K. Le Guin penceresi ayrı H.G. Wells ayrı Yüzüklerin Efendisi ve Harry Potter apayrı… Hepsinden izler anekdotlar var.

Alın okuyun özellikle bilimkurgu ve Fantazi edebiyat seviyorsanız.

Bir Çocuk Kitabı Değil, Bir Uyanış Rehberi!

Bu kitabı okumayı neden bu yaşıma kadar ertelediğimi gerçekten bilmiyorum. Okurken o kadar çok etkilendim ki, neredeyse tüm kitabın altını çizdim, sayfa kenarlarına uzun uzun notlar aldım. Çoğu kişi ismine aldanıp bunu bir masal ya da çocuk kitabı sanabilir ama kesinlikle bir çocuk kitabı değil. Bu eser, bataklıklar içindeki yoksul bir ülkenin, bir avuç aydının önderliğinde halkla omuz omuza vererek küllerinden doğup nasıl bir anka kuşuna dönüştüğünün muazzam bir destanı.

Eğitimin, dayanışmanın ve idealizmin bir toplumu nasıl kökünden değiştirebileceğini o kadar çarpıcı anlatıyor ki, bu kitap okullarda kesinlikle zorunlu ders kitabı olarak okutulmalı. Ancak iş sadece çocuklara öğretmekle bitmiyor. Öncelikle biz yetişkinler bu satırları okumalı, derinlemesine özümsemeli ve kendi hayatımıza, toplumsal bilincimize geçirmeyi başarmalıyız.

Psikolojik gerilim sevenler için ilginç bir deneme olsa da anlatım tarzı oldukça bölünmüş ve fasılalı. Olaylar parçalı bir yapıda sunulduğu için de akışı takip ederken heyecanınız azalıyor, bağlantıları kurmak için bir merak içine giremiyorsunuz ve bu da kitaptan aldığınız keyfi kaçırıyor. Eğer akıcı ve hızlı tempolu gerilim romanlarını tercih ediyorsanız bu kitap sizi sıkabilir; sabırlı ve bulmaca gibi çözülen, yavaş yayılan hikâyelerden hoşlananlar ise sonlara doğru tatmin olabilir. Beklentiyi “parçalı ve ağır tempolu psikolojik gerilim” seviyesine ayarlayarak okumak en iyisi.

Mehmet Rauf’un bir aşk üçgenini anlattığı başka bir romanı. Avrupalılaşma gibi sosyal birçok konuya değinirken insan psikolojisini de kitabında konu edinmiş. Kitabın adı da yine diğer kitaplarında olduğu gibi bir teşbih içermekte. Eylül kitabının ismi; orta yaşlarda olan bir kadının hayatının “eylül”ünde aşkı bulabilme ihtimalinden gelmekteydi. Böğürtlen kitabında ise kitabının baş kadın karakterini dağın zirvesinde yetişen asil bir meyve olan böğürtlene benzetmişti. Bu kitapta ise iki kadın arasında kalan Samim’in düştüğü psikolojik durumu anlatırken; yazar bu iki kadını karanfil ve yasemine benzetmiş. Gizemli ve tehlikeli fakat cezbedici karanfil; saflığı ve masumiyeti temsili ile yasemin…

Bazı hikayeler vardır; yalnızca okunmaz, insan içinde dolaşır. Hamnet benim için böyle bir kitaptı.
Bu romanın en güçlü tarafı bence yalnızca bir kaybı anlatması değil. Bir çocuğun dünyasını, çocuklukla yetişkinlik arasındaki o görünmez bağı ve aile içinde dolaşan duyguları çok derin bir sezgiyle anlatması.
Kitabın içindeki o küçük gibi görünen hikayeye takıldım ben.
Miço, pire ve kedi hikayesine…
Ve sonra vebanın gelip Judith’i bulmasına.
Hayatta her şeyi kontrol edemezsin.
Agnes “benim suçum” diyor.
Judith “benim suçum” diyor.
Oysa bazen hayat, ardı ardına gelen sayısız küçük rastlantının içinden akar. Bir pire, bir kumaş, bir yolculuk, bir temas… Ve binlerce küçük neden birleşip bir sonuca dönüşür.
İnsan ise geriye dönüp mutlaka bir suçlu arar.
Bazen hayatın akışını durduramazsın. Ama o acının içinden anlam üretmeye çalışırsın.
Belki de sanat tam olarak böyle doğuyor.

Enis Batur, edebiyatımızın devlerinden. Şairliğiyle, denemeciliğiyle ve yayıncılıktaki yapıp ettikleriyle. Bu dev adam, şimdilik belki Türkiye'de, Türk edebiyatında herkes tarafından böyle kabul edilmiş değildir. Ama öldükten sonra bu gerçek herkesçe bilinip kabul edilecektir. Çoğu yazarın başına gelen, onun da başına gelecek: ölümünden sonra değeri anlaşılacak. Tıpkı bu kitapta hakkında yazdığı Tanpınar gibi. Tanpınar şimdi edebiyatımızda ne kadar büyük ve çok okunuyorsa, Batur da seneler sonra Türk edebiyatının zirve noktalarında bir yere yerleştirilecek ve kitapları çok okunacak... Memnu Mıntıka'ya gelecek olursam: Batur'un klasik denemelerinden biri: Okunması keyifli, bilgilendirici ve yönlendirici. Tanpınar hakkında kısa bir çalışma. Ama bu metinler 1980'lerden 2016'ya kadar uzanan ayrı zamanlarda yazılmışlar. Yani Enis Batur'un uzun yıllar Tanpınar hakkında düşünüp, okuyup yazdığını gösteriyor. EB ve Tanpınar hakkında önemli bir yere sahip bu kitap.

Uçurum bence gerçekten bir başyapıt. Hikayenin akışı, derinliği, kurgusu, olayların örgüsü beni çok etkiledi. Bazen bir hikaye bizim hayatımızı anlatmaz ama insan olmanın mesela yalnızlık, kırılganlık, çaresizlik, umut gibi.. ortak duygularını hissettirir, yaşatır. Kitapta ki Mateo karakteri sanki benim yakınım gibi bazen kızıp söylendim, bazen onunla hüzünlendim. Kitabı okumakla kalmayıp içinde yaşadım. Dili oldukça sade ama çok etkili. Kitaptan çıkardığım, bazı insanlar gerçekten hayatın kenarında yaşıyor, sorunlar tam çözülmüyor. Bu arada Serhat Kaya'nın romanda bahsettiği ülkelerin kültürüne, olaylara hakimiyeti olağanüstü bir emeği ve araştırmayı gösteriyor. Benim son zamanlarda Türk edebiyatı adına okuduğum en nitelikli kitaplardan birisi. Tüm okurseverlere tavsiye ediyorummmm. Okuyun ama mutlaka okuyun. Çok seveceksiniz ️