Onaylı Yorumlar

Müslüman sufi bir adamla, yalnızlığa itilmiş Yahudi bir çocuğun dostluk hikayesi diye özetleyebilirim, bu Kısacık ama Sıcacık, samimi kitabı. Kısa bir sure önce okuduğum Onca Yoksulluk Varken kitabını anımsattı okurken.

Dinsel dogmaların çok ötesinde, insanlığın ön planda tutulduğu, karşılıklı anlayış, sevgi ve hoşgörüyle birinin hayatına dokunabilmenin nahif hikayesi... ve hangi dinden olursan ol insan olmanın gereği olan o anlamlı alıntıyı paylaşmak istiyorum:) "Verdiğin sonsuza dek senindir. Sakladığın ise ebediyen yitmiştir.”

ilk sayfasından itibaren insanın içini titreten bir seri katil hikâyesi. Ölümcül bir hastalığından dolayı zaten bir kaç haftalık ömrü kalan bir savcının korkunç şekilde öldürülmesi anlamsız geliyor herkese. Başta dedektif Hunter olmak üzere. Savcıdan sonra iki kişi yine aynı şekilde öldürülüyor. Cinayetlerden sonra en şaşırtıcı ve korkunç olan ise katilin geride bıraktığı imza
Katilin bıraktığı imza hem ürpertici hem de zekice her ipucunun, bir adım ileri götürürken iki adım geri düşürmesi de kitabın sürükleyiciliğini arttırıyor. Her ipucu yeni bir çıkmaz, her çıkmaz yeni bir ters köşe. Katilin sanatsal yaklaşımı ise hikâyeyi ürpertici bir boyuta taşıyor.
Tüyleri diken diken eden atmosferi, zekice örülmüş kurgusu ve nefes kesen temposuyla "Ölüm Sanatçısı" Carter sevenler için kesinlikle kaçırılmayacak bir kitap. Sonuna kadar merak, bol ters köşe ve gerçek bir akıl oyunu...
Çok iyiydi.

İki yakın arkadaşın mektuplaşmaları sonucu pek çok ailede karşılaşabileceğimiz kesitlere şahitlik ediyoruz. Mizahla ironiyi titizlikle harmanlayan Aziz Nesin’in çok güzel hikâyelerini okuduğum için bunun dili biraz vasat geldi. Tabii yetişkin bağlamında değerlendirdiğimde vasat diyorum yoksa ortaokul öğrencilerinin severek okuyacağını düşünüyorum. Böyle diyorum ama bir yandan da ben doksanların çocuğu olduğumdan belki bu kesitler bana çok tanıdık gelmiş de olabilir, diye düşünüyorum. Alfa, Beta diye tanımladığımız bu yeni nesle gerçekten hitap eder mi onu da okutup fikir aldıktan sonra netleştirebiliriz. Bu arada bazı hikâyeleri okurken Hababam Sınıfı izliyormuş gibi oldum. Bir şans verebilirsiniz. Kitapla kalın.

Normalde bir kitabı tavsiye ederken “yaş”ı çok göz önünde bulundurmam. Neticede herkesin okuma kültürü farklı olabilir. Bu kitap için 7. sınıf ve üstü diyorum. Üstü diyorum bakın; tüm yetişkinler, kendini güçsüz hisseden tüm kadınlar okusun, okuttursun. Toplumsal konular; üstelik, bu kadar da güzel edebî bir dille nasıl anlatılır, okuyun da görün. Monologlarla zenginleştirilmiş bir ortaokul kitabından bahsediyorum. Üstelik, kadına şiddetin vurgusunu yapan bu kitabın anlatıcısı da bir kadının doğurduğu “Erkek Çocuğu!” Tesadüf değildir, diyorum. Kelimelerime heyecan çığlıklarım yansıyor mu bilmiyorum ama yansımıyorsa açın, okuyun. Aynı çığlıkları siz de atabilirsiniz! Konu çok hüzünlü bu arada. Küçük yaşta evlendirilmek zorunda bırakılan KIZ ÇOCUKLARI, şiddet gören kadınlar, yoksulluk ve o yoksulluğun içinde kaybolmaya yüz tutmuş yaratıcı zihinler… Kitapta işlenen bir diğer konu da “Umut!” Kitabı alıp sürükleyip göklere çıkaran belki de o umut!.. Daha fazla okuyun demeden kitapla kalın

Kitap, edebiyat ve spor tarihimizin mühim bir şahsiyetini ele almaktadır. Bir biyografi çalışması olmasının yanı sıra kültürel hafızamıza bir katkı sunmaktadır. Emin Bülent'in değeri toplumda yeterince bilinmiyordu. Bu eser sayesinde Emin Bülent'in hak ettiği değer verilmiş diyebiliriz. Şairliği ve sporcu kişiliği dışında savaşlara katılmış bir muhariptir. Bu yönlerinin yanında şahsiyeti ile de örnek birisidir. Kitapta, Emin Bülent'in mektuplarının yer alması hem dönemin atmosferini hem de Emin Bülent'in iç dünyasını bizlere yansıtıyor. Emin Bülent hakkında akademik bir çalışma da kitapta yer alıyor. Son kısımda fotoğraflara yer verilmiş. Bu alanda yapılacak başka çalışmalara da örnek teşkil edecektir. Kulüplerimizin kurucu isimlerinin bu minvalde incelenmesi ve tanıtılması birçok açıdan büyük bir kıymeti haizdir. Bu isimlerin çoğu sadece sporcu değil milletimizin önemli değerleridir. Büyük bir vatansever olan Emin Bülent'in hatırasına hürmeten bu eseri herkese öneririm.

Yazarın birçok eserini okudum. Sıradışı bir edebiyatçı, popülerlikten uzak bir edebiyat anlayışı hakim. Anne ve Kelime Müzesinin kurucusu. Bu iki müze için kendisine ne kadar teşekkür etsek az. İki müzeyi de ziyaret ettim. Bu eseri ise kısa ve öz hayata dair ferahlatıcı hikayelerden oluşuyor. Adını çok iyi taşıyan bir kitap. Kasvetli bir gününüzde eğer yanınızda bir sırdaşınız yoksa alın elinize sizi sihriyle eski güzel renginize boyasın. Yada biraz pusulanız mı şaştı bir başka hikaye ile kılavuzluk etsin size. Belki de zihin olarak çok yoğun bir dönem geçirdiniz ve zihninizi ferahlatmak için şekerleme niyetine okuma yapabilirsiniz. Tercih sizin.

John Edward Masefield, Çanakkale muharebelerine hastane personeli olarak iştirak etmiş, savaş sonrası Amerika'ya yaptığı seyahatte bu savaşa dair sorulan sorularla adeta sorguya çekildiğini belirterek bu kitabı kaleme aldığını belirtiyor. İtilaf kuvvetlerinin özellikle de İngilizler'in gözünden cehennem olarak nitelendirdiği harbi anlatmış. Tanık oldukları ile genele dair İtilaf kuvvetlerinin gerek ruhsal gerek fiziksel yaşadıklarını ve elbette başta İngiliz askerleri olmak üzere kahramanca savaştıklarını belirtmiş. Ali Kurtoğlu'nun güzel çevirisi sayesinde bir solukta okunan bu kitabı tavsiye ederim.

Jon Fosse bu kitapta zamanı adeta eğip büküyor; yalnızca bölümler arasında değil, aynı cümlenin içinde bile zamanın değiştiğini hissediyorsunuz. Kitapta noktalama işaretleri neredeyse hiç yok, yalnızca virgüller kullanılmış. Bu tercih anlatıyı zaman zaman zorlaştırsa da metne kendine özgü bir ritim kazandırıyor.

Alida ve Asle’nin hikâyesi ise oldukça dokunaklı. Biri ailesini tamamen kaybetmiş, diğeri hayatta olsa da ailesinden gerçek bir iyilik görmemiş iki gencin saf aşkını anlatıyor. Birbirlerini o kadar derinden seviyorlar ki sanki ruhları iç içe geçiyor.

Yoksulluk duygusu da oldukça güçlü verilmiş. Yağmur altında bekledikleri sahnelerde o çaresizliği hissediyorsunuz. Fosse aynı zamanda Norveç edebiyatına özgü o balıkçı kasabası atmosferini de çok iyi yansıtıyor.

Yazar bazı şeyleri özellikle muğlak bırakmayı tercih etmiş gibi; kimi olayların nedenini tam olarak bilemiyoruz. Rüya ile gerçeklik de zaman zaman iç içe geçiyor, bazen aynı cümlede bile birbirine karışıyor.

Her şehir bir gün hafızasını kaybeder. Leyla’nın Evi tam da bu ana şahit olmanın romanı. Sayfalar ilerledikçe yalıyla birlikte yaşanmışlıkların, bir hafızanın ve bir hayatın da yavaş yavaş söküldüğünü hissettim. Leyla Hanım, eski İstanbul’un zarafetini ve kırılgan gururunu taşıyan bir karakter. Sanki zamanın yanlış tarafında kalmış bir hatıra gibi. Onun dünyası çözülürken karşısına çıkan insanlar ise bambaşka hayatların içinden geliyor. Zaten romanın asıl gücü de burada başlıyor. Farklı hayatların görünmez bir merhamet köprüsünde buluşması. Zülfü Livaneli bu hikayede bir şehrin vicdanını, hatıralarını ve kaybolan inceliğini çok güzel anlatmış. Leyla Hanım sadece evini kaybetmedi, aslında geçmişinin tutunduğu son dalı kaybetti. O dal kırıldığında ise dünya bir anda biraz daha sessiz, biraz daha yabancı kaldı.

Zamanın içinden süzülen şeyler yalnızca hatıralar değildir. İnsanın kalbinde yankılanan o kaybolmuş zarafettir.

Sevgili yazarımız bu eserde dili gayet sade ,üslubu son derece akıcı ve çok çabuk ilerleyen bir eser sunmuş okuyucularına. Kısacık bir zamanda okunabilir. Kitapta yer almış 12 tane kadın kahramanımız var. Yazarımız elinden geldiğince araştırıp aktarmaya çalışmış çünkü bazı kahramanlar çok uzun yıllar önce yaşayıp ilham olmuşlar bizlere. Bu sebepten kısa kısa ama o zamanın şartlarına bakıldığında yaptıkları büyük işlerden bahsedilmiş ve yazar her bir kahramanımızla bizlere seslenip, önerilerde bulunmuş. Keyifli bir okumaydı emeği geçenlerin ellerine sağlık…