Onaylı Yorumlar

Vücudumuzun enerji kaynağı olan yiyeceklerin, ağzımıza aldığımız andan itibaren vücudumuzdaki serüveni, okul öncesi çocukların dahi ilgilerini çekecek şekilde anlatılmış. Ağız, mide, bağırsak gibi organların işleyişleri çok güzel çizimlerle desteklenerek açıklanmış.
Proteinler, yağlar, vitaminlerin işlevlerinden, abur cubur denen sağlıksız yiyecekleri yemenin zararlarından, çocukların anlayacağı şekilde kısaca bahsedilmiş.

Her ne kadar 7+ yaş ibaresi olsa da, çizimlerinin de ilgi çekici olması sayesinde 6 yaşında ki kızımla birlikte eğlenerek okuduk. Daha büyükler de kendileri okuyabilir elbette..

Alışılagelmişin dışında bir Atatürk biyografisi olduğunu söylememe gerek. Bu farklılık ise 5 kitaplık seri boyunca Gazi'nin çocukluğundan itibaren nasıl bir karakter gelişim sürecinden geçtiğini ve bunda etki eden ve pek anlatılmayan olaylara dikkat çekmesiyle ortaya koyuyor. Onun kusursuz olarak çizilen bir lider profilinin arkasında hepimiz gibi bir insan olduğunu görüyoruz. Aslında tıpkı kendisinin de ifade ettiği üzere başarılarının anahtarının bu yolda kendisine ne kadar çok inandığına ve kendisini geliştirmek için ne kadar çalıştığına ve hedefine doğru sağlam adımlarla ilerlediğine şahit oluyoruz. Kesinlikle herkesin okumasını tavsiye ediyorum. Özellikle bu beşinci kitabın son kısmı insanı başka düşüncelere sevk ediyor, nispeten üzüyor...

hanımefendi bu nasıl bir kitap sonudur ya?

son 10 sayfaya gelene kadar gerçekten hayatımda okuduğum en uzun 50 sayfa olduğunu düşünüyordum. hayattaki imtihanım da kitapların isimlerinden etkilenip okumaya çalışmak zannediyordum ama sonuyla beni öyle bir tavladı ki...

bir insanın hayatının çocukluk, gençlik, yaşlılık evrelerini daha önce hiç şahit okumadığım bir tarzda incelemişti yazar. ama yalan yok gerçekten son sayfalara gelene kadar duygusal olarak hiç etkilenmemiştim.

kitaptaki ilk öyküde kendi anneliğini, ikinci öyküde ise annesinin anneliğini anlatıyor. ernaux gibi kendi hayatının kurmacasını yazıyor ama onun gibi bir ifşa hali yok. imgeler, küçük detaylar üzerinden kurdukları ya da daha doğrusu kuramadıkları bağları anlatmaya çalışıyor.

sanırım kitabın sonuna kadar bu kadar etkilenmemiş olmamın sebebi kendi annesinin anneliğini anlatırken engelli kardeşiyle kurduğu bağı öncelemesi.

insanı ve havası gibi edebiyatı da soğuk kuzey avrupa'nın. ama içerik gerçekten etkileyici. ana karakter gibi gerilip stres olup hayal kırıklığına uğrayıp üzülmek çok olası. kardeşler arasında dışlanmış hissetmek, sürekli kendini tetikte bekletmek ve hatalar üzerine bir hayat inşa etmek belki başkaları için daha kolay empati kurulan temalar olabilir. ben empati kuramasam da yazarın anlatmak istediklerini anlayabildiğimi düşünüyorum. sadece akışta başlangıç çok yavaş ve açıkçası benim için sıkıcı ilerlemişti ama devamı bence güzel gidiyor.

Son sayfayı az önce okudum ve vay vay vay diye şaşırdım, üzüldüm, rahatladım, biraz da sevindim tabi kitap cinayet soruşturması ile psikoterapi arasında gidip gelirken, gündelik hayat kısımları ve geçmiş hayat bilgileri dahil oluyor okumamıza. Tam anladım haa bundan ötürü derken, hop işler değişiyor. Ben enn son sonuçtan memnunum ama tabi biraz çileli ve hüzünlü oldu. Hem psikoloji bilgileri hem iç dünyalar çok başarılı aktarılmış hiç sıkmıyor, gerilim dozunda, merak unsuru hep taze. Gece 03.00 e kadar oturup bitirdiğime göre (üstelik yoğun bir gün idi) gayet akıcı ve başarılı bir kitaptı ️ (polisiye kitap olduğu için konu hakkında yazamıyorum)

Bir dönem İtalyanca Aşk Başkadır, Dostluk Ekmeği gibi kitaplar okumuştum. Bir kurs veya mekanda bir araya gelen insanlar ve hepsinin ortak bir noktada birleşen hayatlarını konu ederdi. Bu kitabı da o beklenti ile aldım ve çok beğendim. Her bir karakterin kitabevine gelme sebebi ve altında yatan asıl sebepler, kendini ve sistemi sorgulayan kısımlar beni tatmin etti. Ama uzun uzun, çok derin analizler, büyüleyici kurgu ile birleşen çok farklı hikayeler, bugün bir hikaye bekleyenleri mutlu edemez. Zira hem kısacık, hem öyle bir vaadi yok. Hakikaten bir kitap kafeye gitmişim gibi hissettirdi, sevdiğin işte çalış, hobini işe dönüştür önerilerinin altının doldurulması gerektiğini gösterdi tekrar. Çok toz pembe bir kitap değil aslında, öyle gibi görünüyor ama insanın içini dağıtıyor bende. Toz pembe değil de pembe olsa ne olur hem, biraz umut herkese iyi gelir.

Shogun,daha ilk sayfasından itibaren aksiyon ve heyecanın en üst safhalarda olduğu,yarattığı atmosferle beni her an hikayenin içinde tutan,her defasında bir sonraki sayfasını merakla çevirdiğim bir roman oldu.
Hikayemizde Japonya'dayız.Japonya, liderleri Taiko öldüğü için karışıklık içindedir.Daimyolar (derebeyler) arasında bir güç savaşı yaşanmaktadır.Bu tür iç kargaşalar yaşanırken,İngiliz bir kılavuz kaptan olan Blackthorne'un gemisiyle birlikte Japonya kıyılarına vurmasıyla hikayemiz başlar.
Japonlar kendi ülkeleri dışından olan insanlara ''Barbar'' demektedir.Uzun yıllardır ticaret yapılan ülkeler olan İspanya ve Portkez için Japonya iyi bir pazar haline gelmiştir. Ayrıca rahipler Hıristiyanlığı da yaymıştır.Yapılan birçok ticari ilişkide kilisenin etkisini,siyasetin gücünü görüyoruz
Kitabın kalın olması gözünüzü korkutmasın kendini hiç sıkmadan okutan çok akıcı bir romandı,neredeyse sıkıldığım tek bir an bile olmadı desem abartmış olmam sanırım.
Kesinlikle öneridir.

Vefatlarından sonra bile gizemleriyle dillerden, kalemlerden düşmeyen insanlara dair ilgi çekici ve herkesin bilmesi gereken detaylara değinmiş Talha Hocam. Mekan görselleri ve orijinal belgelerle zenginleştirilmiş. Genç- yetişkin herkese hitap edebilen bir eser ve samimi yazım dili ile okura her şeyi birebir yaşamış gibi hissettiriyor. Sıradan bir araştırma metninden oldukça farklı olarak bilinen belgeler ve halihazırda bulunan bilgilerle yetinmeyip her mekanda bulunarak, havasını soluyarak ortaya konulmuş. Devam kitaplarını merakla bekliyorum. Herkese iyi okumalar dilerim!

“Bir kitap ne kadar hüzünlü olursa olsun bir hayat kadar hüzünlü olamaz.”

Agota Kristof’un “Büyük Defter / Kanıt / Üçüncü Yalan” adlı üçlemesi, tek ciltte birleşen ama katman katman açılan sarsıcı bir anlatı. Basit gibi görünen cümlelerle yazılmış bu roman, savaşın, yoksunluğun ve insanın iç dünyasındaki bölünmenin en sert halini yansıtıyor bizlere. İkiz kardeşlerin hikâyesiyle başlayan anlatı, gerçeklik ve kurgu arasındaki çizgiyi her bölümde daha da belirsizleştiriyor. Neye inanacağınızı bilemeden, metnin içine sıkışıp kalıyorsunuz. Kitap ilerledikçe anlatıcılar, zamanlar ve olaylar sürekli yer değiştiriyor; her “hakikat” bir diğerinin yalanı oluyor. Bu eser, sadece savaşın değil, insanın kendiyle olan savaşının da romanı. Kristof’un dili tokat gibi: sade ama delip geçiyor. Son sayfalarda ise tek gerçek kalıyor: Hiçbir şey kesin değil. Ama acı gerçek gibi hissettiriyor.