Onaylı Yorumlar

“O” nasıl bir sondu öyle! Bütün olaylar hayatın doğal ahengi içinde ağır ağır akarken, 539 sayfa boyunca sakin bir akışla okuduğum romanın son sayfasına geldiğimde karşıma çıkan o vedalaşma satırları beni darmadağın etti.

Şimdi o satırlar; geceleri rüyalarımda, gündüzleri ise zihnimin karanlık dehlizlerinde bir yağlı boya tablo gibi duruyor. Sanki silinmeyen bir iz bıraktılar.

Neden böylesiniz siz, büyük romancılar? Hangi duyguları yaşadınız, hangi yaraları taşıdınız da bize böyle derin acılar ve güzellikler okutuyorsunuz?

Yine de iyi ki varsınız. Çünkü bazı cümleler insanın kalbinde yıllarca yankılanacak kadar güçlü oluyor.

“Yazarın tarzını beğendim. Öykülerde hayvan temasının öne çıkması ve hayvanların gözünden öyküleri okumak oldukça keyifliydi. Kitapta 21 öykü var. Öyküler hızlıca okunuyor. Bazı öykülerde dramatik bir atmosfer öne çıkarken bazı öyküler fantastikle gerçekçiliğin arasında yer alıyor. Yazar dili de kullanırken jargonla desteklemesi güzel olmuş. Kitabın arka kapak yazısında dediği gibi insanın hayat karşısındaki kırılma anları, çocukluk dönemi öfkeleri aktarılmış. Favori öykülerim ise; “Reflektörlü Atlar” , “Altın Boğa” ve “Sabu”.

Genel olarak baktığımızda Türkistan topraklarının nasıl kaybedildiği sorusuna en güzel cevap niteliğinde olan bir eser. Dönemin koşullarına bakıldığında Türkistan coğrafyası Ortaçağ Avrupa milletleri misali geri kalmış, eğitim sıfır, askeri ve idari açıdan ilerleme kaydedilmemiş. Bir diğer taraf olan Ruslara baktığımızda amaçları ve idealleri uğruna çalışmış ilerlemiş ve amacına ulaşmıştır. Ve bunda en büyük pay ise "Mihail Dmitrieviç Skobelev'e" aittir.
Skobelev hem Türkistan topraklarında yapmış olduğu işgaller hem de Osmanlı Rus Savaşında göstermiş olduğu gayretler onu Rus halkının nezdinde ayrı bir konuma yükseltmiştir. Tabi bu Ruslar için milli kahraman ama biz Türkler için katliamcı bir askerdir. Çünkü Ahal Teke Türkmenlerine yapmış olduğu büyük katliam hiçbir zaman unutulmaz.Bu arada Kırgızların o dönem lideri olan Kurmancan Datka ile de barış antlaşması yapan yine Skobelev'dir.
Kitabı dili ise sade ve anlaşılır. Herkese tavsiye ederim.

Küçücük de olsa bir umut değil mi insanı hayata bağlayan. Ne kadar görmezden gelinirse gelinsin orada bir hayatın varlığı ve zorluğunu göz önüne sermiş İrfan Yalçın.

Genelevde yaşayan kadınların hayatını anlatırken kuş besleme , odasını süsleme gibi ayrıntılar ile oradaki hayatın insani yönünü ortaya koyarken bilmediğimiz bir hayatın kapılarını açıyor bize…

Merhamet, umut, direniş , ezme/ezilme, güçlü olanın güçsüze her şeyi yaptırması, insanın kendini birilerine/ bir yere güvenme ihtiyacı Yazarın ayrıca öne çıkardığı konular olarak göze çarpıyor.

Gerçekçi ama Anlatım açısından diğer kitaplarına istinaden daha zayıf.

Selametle…

Bazı kitaplar vardır…

Okumazsınız, hissedersiniz.

İşte bu kitap tam olarak öyle.

Ali’nin küçük yaşta sert rüzgârlara karşı verdiği mücadele, insanın içini sızlatıyor ama aynı zamanda umutla dolduruyor.

Kırılmaktan korkmayan bir kalbin büyürken nasıl güzelleştiğini görmek…

İnsanın kendi içindeki çocuğa dokunuyor.

Kelebek’le gelen o gençlik aşkı ise o kadar saf, o kadar içten ki…

Okurken ilk kalp çarpıntınızı yeniden hissediyorsunuz.

Aşkın sadece bir duygu değil, insanı yeniden kuran bir mucize olduğunu hatırlatıyor.

Serdar abi karakteri ise kitabın en güçlü yanlarından biri.

Dostluğun, aile olmanın, yol göstermenin ne demek olduğunu derinden hissettiriyor.

Bu roman;
Aşkı
Dramı
Azmi
Dostluğu
Fedakârlığı
bir arada sunuyor ama bunu yaparken asla abartıya kaçmıyor. Gerçek, sade ve dokunaklı…

Ve o son…

Gerçekten beklenmedik bir dönemeç.

Direksiyon kalbe kırılıyor ama geri dönüş yok.

Kötüyle iyinin savaşı hiç bitmeyecek. Roman sanki yıllar öncesinden değil de paralel bir evrenden yansımış gibi. Kötülüğün bilinçsiz de olsa hep organize olabildiğine şahit olacaksınız. Oysa iyilik biraz da iletişimsizlik nedeniyle sürekli tek başına kalıyor. Ya da tek başına kalmak zorunda bırakılıyor. Karakterleri ile yaşayan bir roman. Naciye ve Hacer karakterleri günümüz yapısına çok iyi örnekler olarak işlenmiş. Olduğunu gizleyip olmadığını yaşamaya çalışan ya da gösteren karakterler. İyinin çabası her zaman kötüyü alt edemiyor. Bir bakıyorsunuz Mazhar ilkeleriyle duruşuyla iyi biri olarak karşınıza çıkıyor. Sonra ilkel insan özellikleri ile kurduğunuz düşü paramparça ediyor. Kurgusu ve karakterleri ile çoğu okuyucuya "arabesk" etkisi vereceğini inkar edemem. Ama karakterleri ve kurguyu günümüze uyarlamaya çalışarak okuyunca etkiden hızla uzaklaşıyor ve kısa bir zaman yolculuğuna çıkıyorsunuz. Mendilleri hazır edip kemerlerinizi sıkıca bağlayın.

Edebi beklentilere girmeden magazin merakıyla okunabilecek bir kitap.

Akıcı ve merak uyandırıcı bir konusu var, magazinsel gerçeklik hissi veriyor, elit dünyayı ifşa ediyor ve şok edici olaylar zinciri üzerine kurulu fakat bunun yanında edebi derinlik yerine daha çok anlatı / ifşa tarzında kaleme alınmış ve karakter psikolojisi çok derin değil.

Sonuç olarak; eğer cemiyetteki skandallar, elitlerin karanlık dünyası ilgini çekiyorsa okunabilir, ama güçlü edebiyat beklentisiyle okunursa muhtemelen hayal kırıklığı olur.
Tercih sizin.

Yazardan okuduğum dördüncü kitaptı ve bu kez bitirdiğimde kendimi yazara mesafeli buldum. Eş olarak Fournier'e bir mesafeydi bu. Tanıdık bir erkek figürü çıktı bu kitapta karşıma, ilgi ve takdir bekleyen, düz ve kendisinin de belirttiği gibi egoist. Bunu "Telefonlar ve mektuplar çoğunlukla bana geliyordu ama asla sende bir kıskançlık görmedim. Tersi olsaydı muhtemelen ben senin kadar olgun davranamazdım." cümlesinden de anlıyoruz.

Yas ve anma kitabı olmasının yanı sıra suçluluk duygusuyla yazılmış bir nevi günah çıkarma da var(bence).

Dili ve anlatımı yine güzeldi. "Birlikte çok eğlendik biz." cümlesi ayrıca hoşuma gitti.

Huzur içinde ol Sylvie.

Ben Buradayım kitabında okumadığım ne olabilir merakıyla elime aldım kitabı. Temel farkı Murat Belge, romanı roman dışına çıkmadan ele alıyor. Özellikle metinlerarasılık tespitlerinden istifade ettim. Detaylı, sıkı bir roman tahlili diyebiliriz kitap için. Belge de Atay’ın geç anlaşılmasından ve yıllar sonra okurunu bulmasından dolayı burukluğunu sık sık ifade etmiş.

Oğuz Atay sevenler için iyi bir tahlil kitabı. Detaylı tahlillerden bahsediyorum. Mesela romandaki bir Alman restoranın adından hareketle Beyoğlunda öyle bir yerin olduğunu tespit etmek gibi. Tavsiye edilir.

Aslında kitaba büyük bir merakla başladım ve okurken merak duygusunu diri tutmayı başarıyor, bunu inkâr edemem. Ama okudukça beni en çok rahatsız eden şey evin içindeki o tuhaf düzen oldu. Bu kadar manipülasyon, istismar ve psikolojik baskı yaşanırken kimsenin gerçekten ciddi bir şekilde karşı çıkmaması bana fazlasıyla saçma geldi. Özellikle de ailedeki yetişkinlerin olan biteni görüp yine de sessiz kalması insanın sinirini bozuyor. Kitap kötü mü? Bence değil. Hikâye akıyor ve merak uyandırıyor. Ama okurken sürekli “Gerçekten kimse mi bir noktada dur demedi?” diye düşündüm. Belki de kitabın en rahatsız edici yanı tam olarak bu: Dünyada gerçekten böyle manipülasyonlara kapılan ve sessiz kalmayı seçen insanların var olabileceğini hatırlatması. Kitap bitince aklımda kalan şey gerilimden çok bu huzursuz düşünce oldu. Sanırım devamı da varmış onu da okumayı planlıyorum.