Onaylı Yorumlar

Aslında bu kitabı 2-3 yıl önce okumuştum. Yazık ki birileri kütüphanemden (ç)almış. Yazık ki diyorum çünkü yer yer notlarım vardı kitapta; dipnotları kendimce zenginleştirmiş, bilmediğim kimi Osmanlıca sözcüklerin Türkçesini falan yazmıştım vs vs. O yüzden yani. Ama tarihe meraklı olduğum, biyografi ve anı kitapları ağırlıklı bir kitaplığım olduğu için zaten bu kitap olmazsa olmazlar arasındaydı. Böylece ikinci kez okumuş oldum ve hiç de sıkılmadım. Çok bilgilendirici, doktorun kendine göre sade ve çarpıcı bir anlatımı var son derece keyifle okunacaktır. Dönem kitaplarını seviyorsanız, bu topraklarda bir zamanlar insanlar nelerle uğraşmış, hayat nasılmış bilmek beni zenginleştirir diyorsanız mutlaka okuyun. Tabi Cumhuriyetin kazanımlarını da çok daha net görüyorsunuz bu vesileyle. Sağlık sektöründe çalışan biriyseniz, doktorsanız zaten mutlaka okumalısınız derim, sizi zenginleştirir; etrafınızda doktor birileri varsa hediye etmek için de son derece uygun bir kitap.

Gençliğimden beri,Orhan Kemal okumamıştım.. Murtaza, öykü kitapları bundan 50 yıl önce okuduğum kitapları.Murtaza'ya bayıldığımı,öykülerinden çok keyif aldığımı hatırlıyorum.

Geçenlerde bir sohbette geçtiğinde bu romanı alıp okumak isteği doğdu içimde.60'lı yılların başı Türk toplumu ve İstanbul'unu yoksul bir ailenin genç kızını merkeze alarak anlatan akıcı bir roman.
Dialogları fazla,betimlemesi dozunda ve insanı sıkmayan rahat bir anlatım içeren eser, araştırmadım ama; muhtemelen tefrika olarak yayımlanıp sonra kitap olarak basılmış bir roman.O dönemin yaygın uygulamasının gereği olarak.Belki de bu nedenle,son bölümü alelacele toparlanıp bağlanmış izlenimi veriyor.
Romanın ilginç bir özelliği de;Orhan Kemal'in yaşamından izler taşıması.Sait Faik, Yaşar Kemal ve ismini vermediği bazı dostları da yerini almış anlatımda.Hatta, bu romanın yazılış öyküsü bile konu edilmiş.
27 Mayıs sonrası Türkiye'sini sosyalist bir yazarın gözünden okumak isteyenler için çok güzel bir eser..

Doğaya karşı verilen çetin bir mücadelede yeşeren umutların hikayesi..
Kitap sadece 100 sayfa. Fakat okumak hiç de kolay değil. Boğazınıza oturan yumruyu ve istemsizce başvurduğunuz gözyaşlarını da hesaba katarsak hacimce çok daha büyük kitaplardan daha etkili olduğunu da söyleyebiliriz.
Kitabı bitirdikten sonra bir süre ağladım. Yediğimiz yemeklerden sonra tabaklarımızda kalan her pirinç/nohut/fasülye/mısır tanesi için daha fazla dikkatli olmak gerektiğini düşündüm. Bir işi yapamayıp da pes ettiğimde 'gerçekten her yolu denemiş miydim' diye kendimi sorgulamaya karar verdim. İnsanın sadece kendi için değil, hiç görmese bile, hiç bilmeseler bile kendilerinden sonra gelenler için de fedakarane birşeyler yapması gerekliliğini bir kez daha idrak ettim.

Ne duru bir anlatımdı...
Ne keskin bir felsefeydi...
Ne garip bir hikayeydi...
Ne nefis bir kitaptı...

Kişisel tarihi Osmanlı'nın son dönemi ve cumhuriyetin ilk dönemiyle özdeşleşen yazarın anı türündeki bu eseri 1904-1914 yılları arasındaki dönemi anlatmaktadır. Kısmen yer yer deneme türüne kayan eserde o dönemki toplumun kültürel, sosyolojik ve ekonomik yapısıyla ilgili bilgiler verilirken, Osmanlı'nın batılılaşmaya direnmesi sert şekilde eleştirilmektedir. Aslında gayesi imparatorluğun neden yıkıldığını bulmaya çalışmaktır. Sarayın halktan, halkın dünyadan kopukluğunu net biçimde görebileceğiniz kitapta iyi niyetli ama vizyonsuz olduğunu düşündüğü ittihatçılara da -ki kendi de kısmen ittihatçı gelenekten gelir- yönelik eleştiriler vardır. Okumanızı tavsiye ederim.

Bir kitabın son sayfasını kapatıp bir süre öylece kalıyorsam, biliyorum ki içimde bir şeyler yerinden oynamıştır. Serenad tam da böyle bir etki bıraktı bende. Okudukça sadece karakterleri duymadım, tarihin de susturulmuş seslerini duydum. Bir aşkın kırıntılarında, bir milletin utancında, bir kadının iç çatışmalarını da duydum. Kurgu mu, gerçek mi diye sormadım bile, hissettirdikleri yeterince gerçekti. Serenad bir hikâye anlatmıyor, bir ağıt yakıyor. Ve ben, bu ağıta kulak vermekten kendimi alamadım. Müziğin, sevginin, kaybın ve tarihin aynı cümlede buluşabildiğini gösteren, kolay kolay akıldan silinmeyecek bir eser.

“Bir melodiydi: ne tam başladı, ne hiç bitti.”

Yunus Emre ne dedi, nasıl dedi, iletmek istediği aslı mesaj neydi gibi sorulara böyle cevaplar verdi Kenan Hoca. Ve Yunus’u ünvanında özetledi: MİSKİN. Sâkinlik ve sükûnet bildiren, ‘varlığa sevinmemek ve yokluğa üzülmemek’ meyanında arzunun dağıtıldığı bir bilgelik hâlidir miskinlik. Ve mesleklidir miskin, tembellikten ve pasifimizden uzaktır; sanıldığını tersine. Uysal sanılırlar. Oysa tüm fazlalıklara direnmektir kanaatkârlık. Kanaatkâr olmayanı harâmî olarak görür Yunus.

Yunusça baktığı ve Yunus gibi görmeyi gösterdiği için Kenan Bey’e müteşekkiriz. “Türk’ün İş Zihniyeti” kitabından sonra bu da ikinci bir devrim olmuş; bakış, görüş ve anlayış, anlamlandırış açısından. Küçük ebatlı kitaplarla toplumsal algılarımıza büyük darbeler vurmaya devam ediyor.

Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın kalemiyle tanışmak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.
Kuyruklu Yıldız Altında İzdivaç, bir aşk hikâyesi gibi başlıyor ama her sayfada dönemin toplumsal yapısını, batıl inançlarını ve kadın-erkek rollerini hicivle sorguluyor.
Yazarın zekice mizahı sayesinde hem güldüm hem düşündüm.
İçinde bilim var, aşk var, ironi var…
Dönemine göre ne kadar cesur ve ilerici olduğunu fark ettikçe bir kez daha hayran kaldım.
Kitap bittiğinde “Bu sadece bir roman değilmiş” dedim.
Gerçekten çok kıymetli bir eser.

İkinci Göktürk kağanı Bilge kağan, kardeşi Kül Tigin ve çinli danışman vezirleri Tonyukuk tarafından mermer taşlara çinli bir nakkaş tarafından hem çince hem de göktürkçe nakşettirilen ve bu yöneticinin yaptıkları işleri başarılarını ve geçmiş yöneticilerin hatalarının tekrarlanmaması için gelecek yöneticilere öğütlerini içeren kitabelerin orijinal dilde ve günümüz Türkçesiyle anlatımı bu kitabın içeriğini oluşturmaktadır. Kısa bir dönemi bile içerse bu döneme kadar yapılmayanı başarmış ve kendi tarihlerini kendi ağızlarından anlatan bu önemli tarihi kişilikleri saygıyla anmalı, yazdıklarını okumalı ve çocuklarımıza okutmak asli görevimiz olmalı.

Kitap her şeyiyle mükemmel bir kitaptı Ama özellikle iç tasarımı ilgimi çekti. En başlarda Dylan'ın olaydan sonra kendi yaşadıklarını değil Griff'in yaşadıklarını anlatması, Dee ve Owan'ın sadece gripe hediye almaları ve aynı şekilde diğer insanlarında sadece Griff'e ilgi göstermelerini garipsemiştim.İnsanların sadece Griff'e ilgi göstermelerinin sebebinin Dylan'ın Griff'ten daha büyük olması ve insanların Dylan'ın bu yükün altında tek başına kalkabilecek olduğunu düşündüklerini sanmıştım hatta kitabın sonlarına doğru Dylan'ın aslında ne kadar büyük bir sorumluluğa sahip olduğunu ve bu yükün altından tek başına kalkamadığını anlatacağını sanmıştım fakat kitabın sonunda gerçeği öğrendiğimde bende bu kitabı okuyan herkes gibi büyük bir şoka girdim. Dylan'ın geçmişteki anılarını anlattığı bölümlerde çok hoşuma gitti. Bu kitabı çok beğendiğim için yazarın başka kitaplarınıda okumak istedim ama maalesef yazarın Türkçe'ye çevrilmiş başka kitabını bulamadım.

Okuması edebi olarak kolay,akıcı,konuyu hazmetmek ve duygular açısından çok zordu.Özellikle savaş dönemi kitaplarında hep cephenin zorluklarını okudum.Şimdi geride kalanları okuduk,açlığın insanlara önce üzüntü,öfke,isyan getirdiğini sonra ise nasıl hissizleştirdiğini, hayattan kopardığını.. Ve aile birliğinde ana babanın ne denli önemli olduğunu, umudunu vicdanını çalışma hevesini yitirmeyen bir kişinin bile ne denli önemli olduğunu. Salt umutsuzluk, koyu bir hüzün kitabı gibi olsa da aradaki o hayal kurmalar, en zor anda yaparız cesareti, güveni, zalimlere karşı onurlu şekilde dik durma, hayatın minik güzelliklerini fark edip yaşanası dünya düşünceleri.. Minik umut sevinç araları ile ağır bir dram okuduk. Bu milletin devletin nasıl şimdiye gelebildiğini bir kez daha gördük. Allah yattıkları yerleri nur eylesin (sadece kitabın ilk iki sayfasını keşke içinde bir yerde geçirseydi dedim, çünkü başını öyle okuyunca ön yargılı davranıp bırakanlar oluyor, oysa kitap bambaşka)