Onaylı Yorumlar

İçinden geçenleri açık açık yazmasını seviyorum. Kitabı okurken onu bu yüzden okumayı sevdiğimi anladım. Okuduğum ikinci kitabı olsa da diğer kitaplarını da okuma isteği doğdu yazım tarzını daha çok deneyimleyebilmek için. Bu türde bende diğer kitaplarını da okuma isteği uyandıran ilk yazar.
Kitabın içeriğine gelince haklı eleştirileri var mesela bir kadının kendinden yaşça fazlaca büyük bir erkekle ilişkisi olmasının yadırganmaması ama tersinin kendi yaşadığı durumdakilerin yargılanması şeklinde toplum, cinsiyet eleştirileri var. Kitapta neden böyle bir deneyim yaşamayı seçtiğini de anlatıyor. Zaten içini böyle samimiyetle anlatabilmesi, cesareti ve farkındalığı etkileyici.

Kitabı okurken o kafede olduğumu hissettim yani kitap beni içine çekti. Kafedeki ortamın iç ısıtan hissiyatını verdi.

Geçmişi değiştiremeyeceğinizi bilerek geçmişe neden bir süreliğine gidip "kahve soğumadan" dönmek isterdiniz? Okuduktan sonra hikayelerin amacının bu soru olduğunu düşündüm. Ve her hikayedeki karakterin farklı bir nedeni ortaya çıkıyor. Kitabı bitirdiğimde herkesin nedenlerini de düşündüm. Kısacası, okurken huzur veren ve karakterlerin niye geçmişe gitmek istediğine dair meraklandıran sonrasında da neyi umdukları ve ne buldukları açısından düşündüren bir kitaptı.

Kitap hoca efendi ile yapılan bir röportajın kitap haline getirilmesinden ibaret, 2 medrese ehlinin karşılıklı konuşması denilebilir. Kitap kanaatimce çok kısa olmuş ve sorulara verilen cevaplar yeterince doyurucu gelmedi bana. Ben kitabı hoca efendi'yi tanımak için almıştım fakat aradığımı tam olarak bulamadım. kitapta genel itibarıyla medrese geleneği ve medresede okutulan kitaplardan bahsedilmiş fakat maalesef medresede okutulan tüm kitapları listesi verilmemiş keşke verilseydi. Daha çok medresede okuyan öğrencilerin ilgi göstereceği bir tarzda yazılmış. Tabii kitabı okurken hoca efendinin kitap yazmayı pek sevmediğini talebe yetiştirmeyi ve ilim öğretmeyi daha çok sevdiğini ve bu sebeple kitaplarının olmadığını söyleyebilirim. Hoca efendiye hayırlı bereketli ömürler dilerim. Kendisiyle tanışmayı canı gönülden arzu ediyorum. Zira fikirlerinin yere basan bir tarafı ve hayattan kopuk olmayan hayatla barışık bir fıkıh anlayışı var.

Çok merak ederek başlamıştım bu kitaba. Farklı bir tadı var bence.120 sayfa olmasına rağmen beş günde bitirdim çünkü olaylar oldukça yavaş ilerliyor. Betimlemeler ve monologlar yoğun.

General Henrik ve çocukluk arkadaşı Konrad’ın yıllar sonra yeniden karşılaşmasını okuyoruz.Birbirlerine çok zıt karakterler. Henrik daha mantıkla hareket eden,varlıklı bir karakterken Konrad sanata, müziğe ve estetiğe daha yakın.Buna rağmen aralarındaki dostluk kardeşlik kadar güçlü.

Henrik’in vefat etmiş eşi de hikâyede önemli bir yere sahip.Bu yüzden sanki üç kişinin hikâyesini okuyormuşum gibiydi.Ölüm, yaşlanmak,geride kalmak ve “Biz neden hayatta kaldık?” sorusu yoğun.Geçmişin insanın peşini bırakmaması ve yıllarca içinde taşıdığı sessizliği dile getirme ihtiyacı da kitabın önemli taraflarından.Özellikle Konrad’ın konuşmasını çok bekledim.Henrik bütün kitap boyunca anlatıyor ama Konrad suskun.

Yavaş ilerleyen ama insanın hayata, geçmişine ve seçimlerine dair düşündüren, farklı bir kitap.

Yazar hekim bir meslektaşımdır. Kitabının gerçek bir olaydan yola çıkarak hazırladığı ve kurguladığı bir roman olduğunu belirtmişti. Aldım ve bir solukta okudum. Rahat okunan, akıcı, sürekleyici, heyecanlı, şaşırtıcı bir roman yazmış. İlk roman denemesine göre gayet başarılı bulduğumu belirteyim. Marifet iltifata tabidir derler, yazarı tebrik ediyorum, ilginç ve şaşırtıcı bir imkansız aşk hikayesi okumak, bu cesarete, emeğe değer vermek ve yazarı yeni çalışmalara teşvik etmek için alıp okumanızı öneriyorum. Zira hekimlik, cerrahlık gibi zor ve zahmetli bir mesleği icra ederken bir de emek ve yetenek isteyen edebi çalışmalara imza atmak herkesin harcı değildir. Sedat kanaatimce işte bunu başarmış.

Dünya çapında büyük başarı yakalayan psikolojik gerilim serisinin ikinci ve ilki kadar sürükleyici olan bir devam romanı. Yazarın kısa bölümlerden oluşan anlatım tarzı, kitabın bir oturuşta bitmesini sağlıyor. Merak unsuru sürekli canlı tutuluyor. Freida McFadden'in alametifarikası olan şaşırtıcı son ve karakterlerin göründüğü gibi çıkmaması durumu bu kitapta da mevcut. Başkarakterin bu kitapta aldığı bazı kararlar ve sergilediği saflıklar eleştirilebilir. Olay örgüsü ilk kitaba kıyasla biraz daha zorlama ve yapmacık hissettiriyor. Eğer serisinin ilk kitabı olan Hizmetçi'yi severek okuduysanız, Millie'nin maceralarına devam etmek ve hızlı akan bir gizemi çözmek için Hizmetçinin Sırrı'na da kesinlikle şans vermelisiniz. İlk kitap kadar kusursuz olmasa da pazar gününüzü keyifle dolduracak bir çerezlik gerilim romanı.

Nurdan Gürbilek’in metinlerarası okumalarını, o okumalarda belki hiç kuramayacağım bağlantılarla zihnimde yeni pencereler açılmasını çok seviyorum.
Virginia Woolf’un metnini, otoportrelerinde de çokça yer aldığı ‘örgü’süyle bağdaştırarak text’in textile’dan türemesine; kadın yazarların yapıtı da zarif elleriyle biçimlendirmesine hayran kalıyorsun mesela…
V.Woolf, Latife Tekin merkezli bu feminist okumada yer yer Bilge Karasu’nun kendine has Türkçesiyle de karşılaşıyorsun.
Ayrıca, Woolf’un psikanalizden çok önce Freudvari bağlantılarla yazması ve hatta kurduğu karakterlerle Oidipus kompleksini alaya alması da çok iyi hareket. :)

Dönen Tekerlekler Senfonisi, ismiyle müsemma bir öykü kitabı. Serebral palsinin tüm engellerini kalemiyle tek tek aşan bir yazar S. Sinan Özer. Öykülerinin kalitesini dergilerde yayımlanan ilk metinlerinden beri biliyordum. Bu kitaptaki öykülerine, kendi yaşamının gerçekliğiyle birlikte spekülatif gerçekliğin ve büyülü gerçekliğin olağandışı dünyasını da yansıtmış. Özellikle eserdeki ilk öykü olan "Döngü"yle "Küf"ü çok beğendim. Her ikisinin de ortak özelliği saf gerçekliğin vuruculuğu ve bununla birlikte anlatımın güzelliği. Öykülerde Borges'den Atay'a, Gringo'dan Fenerbahçe'ye uzanıyoruz. Belki de en önemlisi, bu metinlerde kapaktaki görselde olduğu gibi tekerleklerin senfonisini dinliyoruz.

Sessiz, kapalı, düşük yoğunluklu bir kitap...İnsan hatasını kabul ettiğinde gerçekten geçmişiyle yüzleşmiş olur mu yoksa hatasını kabul etme biçimi bile kendini korumanın bir yolu olabilir mi? çok az olay, karakterler açık konuşmuyor, anlatıcı sürekli geçmişe dönüyor, aynı meseleler küçük farklılıklarla tekrar ediliyor. Karakterlerin hikayesini değil, yeni bir düşünce alanı açılmasını, beni zorlamasını, farklı perspektiflerle bakmayı tercih etmemden dolayı psikolojik-kapalı olan bu kitabı severek okuduğumu söyleyemem. Sizin tercihlerinizle ya da beklentilerinizle alakalı......

Okurken sürekli içimde ağır bir melankoli dolaştı. Bazı kitaplar olay örgüsüyle sürükler, bazılarıysa insanın ruhuna yavaş yavaş sızar. Bu kitap ikinci grupta. Hatta öyle ki, çoğu zaman bir karakteri değil de doğrudan yazarın iç sesini okuyormuşum gibi hissettim. Çünkü Yu Dafu’nun metinlerinde kurgu ile gerçek hayat arasındaki çizgi oldukça silik.
Kitaptaki öyküler genel olarak yalnızlık, yabancılaşma, hayal kırıklıkları, aşkın insanda bıraktığı boşluk ve insanın kendi içindeki çatışmalar üzerine kurulmuş. Ama bunları dramatik olaylarla değil; daha çok duyguların ağırlığıyla anlatıyor. O yüzden bu kitabı okurken hızlı ilerlemek mümkün değil. Bazı cümlelerde durup düşünmek gerekiyor. Özellikle karakterlerin iç dünyası o kadar yoğun aktarılıyor ki, insan ister istemez kendi kırgınlıklarını da hatırlıyor.