Onaylı Yorumlar

Her kitapta olduğu gibi, Bülbül’de de sona geldiğimde yazarın kurgusunun kaba taslağını çıkarıp irdelemek ilginçti. Başlangıç ve son aslında birbirine çok benziyor ama başlangıçta parçalar biraz daha dağınık verilmiş. Bir savaştan çıkan aile bireyleri farklı yönlere savrulmuşlar. İkinci bir savaşta kısmen bir araya gelmeleri, hiç abartmıyorum, duygulandırdı beni.

Bülbül, çok rahat okunan bir kitap oldu benim için. Olaylar, heyecan, gerilim ve bir umut ışığının peşinden sayfaları hızlıca çevirdim ve sona geldiğimi fark ettim.

İnsan ve güç kavramı, tarih sürekli tekerrür etse bile değişmiyor.

"...İkisi de ilk kez Zeyd'e sadece bir 'çocuk' olarak değil, kalbi olan bir 'insan' olarak bakıyorlardı."

Özelde çocukların onurunu, genelde de tüm insanların onurunu korumayı ve bunu hem yaşayıp hem de yaşatmak için gayret gösteren Tuğba Akbey İnan hocamın 'Dijital Vicdan' konusunu kuş ve taş metaforu üzerinden çok başka pencerelerden kaleme almış. Kitabı sadece çocukların değil, yetişkinlerin de okumasını hatta çocuklarla beraber okunmasını tavsiye ederim. Belki bu vesile ile "Dijital vicdana değil dijitalde de vicdana ihtiyacımız(ın) var. " olduğunu daha iyi hissetmiş oluruz.

Mitolojiye ilgi duyanları cezbedecektir. Benim gibi fantastik filmleri, dizileri ve hatta süper kahraman çizgi romanlarını filan sevenler için de adeta bir akademik altyapı oluşturma kitabı gibi. Ama şunu net koyalım, eğer bu konularla alakanız yoksa hem çok sıkılır hem de hiç bir şey anlamaz ve kitabı fırlatıp atabilirsiniz, ben bile bir ara atıyordum. Kitabın temel teziyse, bütün mitoloji, dinler, masallar, peygamberler ve efsanevi kahramanlar esasen tüm Dünyada birbirine çok benziyor ve muhtemelen tek kaynaktan çıkıp yayılma ihtimali var ya da coğrafik olarak bir yerden diğerine insanlarca taşınmış. Ki sadece semavi denilen dinleri ele alsanız Sümerden acaip etkilendiğini görürsünüz, bilhassa museviliğin, ki islam da musevilikten v.b. Dolu bir kitap ve yazarın derinliği hayranlık uyandırıcı ama konuya ilgisi olana hitap ediyor. Smallville dizisi var, dizide hem kitaptan bahsediliyor hem de kitaptan çok esinlenme var anladığım. İzlerken okumak epey keyifli oluyor benim için.

Bir insanı iyi yapan şey nedir?Size karşılıksız yaptıkları mı?Mesela paraya ihtiyacınız olduğunda cebinizde hiç yokken para olsa ya da kaybettiğiniz için üzüldüğünüz saatiniz elinizde oluverse tekrar?Şapkalı Adam bunları yapıyor ve tabi ki halkın kahramanı oluyor birden.Ama kimse onu tanımıyor,kendini herkesten gizliyor.Halk onu kahraman ilan edince bu olayın nasıl olabildiği, mümkün olup olmadığı konusunda bilim insanları, gazeteciler, alternatif tıpçılar bir araya geliyor ve tartışmalar sürüp gidiyor.İnsanlar kazanç kapısı olarak kullanmaya başlıyor bu ismi artık.En sonunda gerçek ortaya çıkıyor ve ortaya çıkan gerçeğe inanmak istemiyor kimse.Neydi acaba Şapkalı Adamın sırrı?O hakikaten bir kahraman mı?Okumayanların okumasını tavsiye ediyorum.Cehaletin bilimle mücadelesinde sorgulanacaklar ya da sorgulanması gerekenler basit durumlar değil aslında.Altını çizerek okuduğum,alıntılar üzerinde uzun uzun düşündüğüm bir okuma oldu.

Döneme ilgi duyduğum için zevkle okudum.Tarihçi taraflı olmaz demiyoruz fakat adil olmak zorundadır.Bu kitapta ise eleştirel bir bakış açısına neredeyse hiç rastlayamadım.

Kitabı okurken dönem hakkında pek çok şey öğrenmeniz mümkün.

Fakat aynı zamanda Menderes hayranı olarak da kitabı bitirebilirsiniz.Bizim amacımız Menderes'i sevmek ya da sevmemek değil, dönemi sevabıyla günahıyla öğrenmek.

Yazarın Menderes sempatisi hissediliyor.Eğer siz de aynı düşüncedeyseniz bazı bölümleri okurken duygulanmanız,hatta gözlerinizin dolması mümkün.

Fakat dönemi farklı yönleriyle anlamak isteyenler için eksik kalan taraf,karşı görüşlere ve eleştirilere yeterince yer verilmemesi.Bu kitabı tercih edecekseniz yazarın bakış açısını baştan dikkate almanızda fayda var.

Dönemi öğrenmek için okunabilir ama tek başına tarafsız bir tarih kaynağı olarak değerlendirilmemeli.

Tarihi anlamanın yolu,yalnızca bize yakın gelen görüşleri değil, rahatsız olduğumuz gerçekleri de okuyabilmek.

"Kehribar Zamanında Aşk" kitabıyla tanıştım Bige Güven Kızılay'ın kalemiyle.
O günden sonra müptelası olduğum yazarlar arasına girdi.
"Saklı Zaman Bahçeleri"  doğum günümde yayınlanınca kendime aldığım en anlamlı hediyeydi özlem duyduğumda okumak için beklettiğim.
Bige Hanım'ın kitaplarını özlüyorum çünkü umut dolu yazdıkları. Satırları sarıp sarmalıyor sizi, yüreğinizin aradığı sıcaklığı, ruhumuzun ihtiyacı olan samimiyeti, gündemden bunaldığınızda sığındığınız kitaplarda aradığınız huzuru buluyorsunuz kitaplarında .
İyilikleri ön plana çıkaran, merhameti, sevgiyi, saygıyı, adaleti merkeze alan bakış açısı tam da ihtiyacımız olan şeyler.

Merve Uygun’un Tasa Kuşları, yedi öyküsüyle okuru birbirinden farklı dünyalara davet ediyor. Fantastik, masalsı, alegorik ve fütüristik anlatımların buluştuğu kitapta aile ilişkileri, yalnızlık, kaygılar ve anlaşılma çabası öne çıkıyor.

Fantastik bir hastalıktan gündelik hayatın küçük travmalarına, Dubai çikolatasından kilim motifleriyle yapay zekâyı buluşturan bir kurguya uzanan öyküler, yazarın anlatım çeşitliliğini ortaya koyuyor. Özellikle Gül Ağacı Emir, geçmişle geleceği bir araya getiren kurgusuyla dikkat çekiyor. Kitaba adını veren öyküdeyse tasa kuşları, omuzlarımızda taşıdığımız kederlerin ve kaygıların simgesine dönüşüyor.

Bazı bölümlerde anlamın okura bırakılmak yerine doğrudan açıklanmasını tercih etmesem de kitap, farklı anlatım biçimleri ve insana dokunan hikâyeleriyle beni etkiledi. Merve Uygun’un öykücülüğünü bu kitabında da başarıyla sürdürdüğünü düşünüyorum.

Severek okudum. Okuru bol olsun.

Florya düzünde birbirinden farklı kuşlar… İstanbul’un semtlerinde “Azat buzat, bizi cennet kapısında gözet.” diyerek bu kuşları yakalayıp insanlara azatlık olarak satmaya çalışan çocuklar… Yüzyıllardır süregelen gelenek…
Ancak artık Hristiyanı, Musevisi, Müslümanı bu kuşları azat etmekle pek ilgilenmiyor. Hayallerinin gerçekleşmesini, sorunlarının çözülmesini kuşların özgürlüğüne kavuşmasına bağlayan çocuklar ise insanları insanlıktan çıkmakla suçluyor.
Kısa bir kitap olmasına rağmen betimlemeleri başarılı, diyalogları doğal. Ne var ki kitap boyunca kuşların yakalanması ve bir türlü azat edilmemesi üzerine kurulan kitap okuyucuya şu soruyu sorduruyor: Bu kitabın asıl amacı ne? Kuşların özgürlüğünü mü anlatmak, insanların duyarsızlığını mı eleştirmek, yoksa giderek anlamını yitiren bir geleneğin ardından kalan boşluğu mu göstermek? Kitap, bu soruların cevabını okurun yorumuna bıraksa da konunun sürekli aynı noktada dönüp durması kitabı durağanlaştırıyor.

Bosna Savaşı’nı farklı bir açıdan ele alan, kısa öykülerden oluşan bir kitap. Yazar, savaşın büyük yıkımından ziyade sıradan insanların gündelik yaşamlarına, küçük alışkanlıklarına ve savaşla birlikte değişen hayatlarına odaklanıyor. Ancak öykülerin oldukça kısa olması ve anlatımların yer yer karmaşık ilerlemesi, karakterlerle bağ kurmayı ve anlatılanların etkisini tam olarak hissetmeyi zorlaştırabiliyor. Savaşın acısını doğrudan ve çarpıcı sahnelerle anlatmak yerine ayrıntılar üzerinden hissettirmeyi tercih etmiş. Bu yaklaşım edebî açıdan değerli olsa da Bosna Savaşı’nın acılarını daha derinden hissettiren, okuru sarsan başka eserlerle karşılaştırıldığında aynı etkiyi bırakmayabiliyor. Kötü bir kitap değil ancak konusu ve ismi nedeniyle beklentiyi biraz yüksek tutmamak gerekiyor.

Bir insanı ne zaman ve nasıl kaybederiz; acısını unuttuğunda mı, yoksa merhametini yitirdiğinde mi? Acıyı illa ki unutmak gerekir mi, yoksa acıyı ve yası iliklerimize kadar yaşarken de nefes alıp vermek, hayata tutunmak mümkün müdür? Sezgin Kaymaz’ın kaleme aldığı Lucky, sayfaları çevirdikçe zihne ve kalbe işte bu sarsıcı soruları fısıldıyor.
Romanın merkezinde yer alan Lucky, sıradan bir köpekten çok öte; dokunduğu hayatların dönüm noktası, adeta "herkesin sevgilisi" olan özel bir ruh.
Kitabın sonlarına doğru ilerledikçe, olayların ve karakterlerin derinliğiyle birlikte gözyaşlarınızın sıklığı artabilir. Ancak bu gözyaşları bir çaresizlikten ziyade, modern dünyanın koşturmacasında unuttuğumuz o derin duyguları, vicdanı ve en önemlisi "daha çok insan" olduğumuzu bize yeniden anımsatan kıymetli birer hatırlatıcı. Okuması büyük bir keyif, bıraktığı iz ise uzun süre kalpte kalacak nitelikte bir roman.