Onaylı Yorumlar

Kemal Tahir edebiyatımızın en cesur yazarlarından birisi hiç şüphesiz. Eleştirel düşünmekten asla kaçınmamış, bir teorisyen edasıyla fikirlerini romanlarında işlemiş ve herhangi bir cenaha da asla yaranmaya çalışmamıştır. Bu açıdan Kurt Kanunu, yazarın belki de en cesur ve tartışmalı eserlerinden birisi. Çoğu kimsenin üzerinde konuşmaya hâlâ da çekindiği Atatürk'e suikast girişimini cesurca ele alan bu eser için karşılaştırmalı, yan metinlerle zenginleştirilmiş bu özel baskı hazırlanmış. Kaliteli ve başarılı bulduğumu belirtmek isterim. Kemal Tahir'in hatırasına yaraşır bir çalışma olmuş bu baskı.

Farklı din ve kültürlerde görülen bir olayın ayrı bir cezbediciliği söz konusudur. Birbirinden uzak coğrafyalardaki insan topluluklarını bir paydada birleştirmenin güçlüğü düşünüldüğünde ortaklıkların daha manidar olduğu gerçektir.Tufan Olayı da insanlık üzerindeki bir cezanın hikayesidir.Ama günümüze kadar-her sözlü kültür ürününde olduğu gibi-mezkur anlatının da değişim yaşayacağı açıktır.Bu yüzden ortak kodlar üzerinden yeni ve rasyonel bir tarihi bilginin oluşturulması elzemdir.Engin Eroğlu tarihi kayıtları komparatif bir şekilde yansıtarak gerçeklere ulaşmanın yolunu açar. Evet,yüksek olasılıkla Tufan Olayı gerçekleşti ama neden,nasıl,ne şekilde meydana geldi sonuç olarak nasıl bir tablo oluştu gibi soruların yanıtlarının da bulunması gerekir.Mitlerin gerçeklerle kesiştiği noktaların sadece Tufan Olayı’nda değil,başka mevzularda da ortaya çıkarılması gerekir.Böylelikle hem mitolojinin hem de tarih disiplinin itibarı artar.Bilimsel değeri olan kıymetli bir çalışmadır.

Bu kitap; kağıt-kalem kullanımından zaman yönetimine, doğru kaynak seçmekten verimli okumaya kadar öğrenme sürecini sistematik bir şekilde ele alıyor. Sadece “bilgi edinmek” değil, bilgiyi nasıl edinmemiz gerektiği üzerine düşündürüyor.

Özellikle şu tespitler dikkat çekiciydi:

“Diploma size X mesleğini yapmanız yasak değildir belgesi vermeye odaklanır.”

“Boş vakitlerinizde ne yaparsınız? – Kitap okurum.”
Bu diyalog çoğu zaman “Ben de cahil değilim.” deme çabasına dönüşür.
Kitap okumak bir boş vakit faaliyeti değildir.

Kitap, öğrenmeyi romantize etmiyor; disiplin, yöntem ve bilinç gerektiren bir süreç olarak ele alıyor.
Kendi öğrenme alışkanlıklarımızı sorgulamak için iyi bir başlangıç.

Öğrenmek isteyenler için değil, öğrenme biçimini dönüştürmek isteyenler için.

Biomortem hepimiz için muğlak olan ölüm kavramının ne olduğunu ve ne olmadığını bize bilimsel, ama aynı zamanda şaşırtıcı bir şekilde akıcı bir dille anlatmış.

Ölümü bildiğimiz anlamda spiritüel veya soyut bir ölümden ziyade, tamamen biyolojik ve hücresel boyuttaki bir ölüm süreci olarak anlatmış.

Mesela biz öldüğümüzde aslında bir çok hücremizin yaşamaya devam ediyor oluşu şaşırtıcı bir bilgiydi. Yani bedenen ölmüş olsak da hücresel olarak yaşamaya devam ediyorduk aslında.

Aslında bilmediğimiz bir son olarak görüyoruz ölümü. Ölümden sonraki yaşama inansak bile neyle karşılaşacağımızı bilmemenin verdiği tedirginlik, ölümden korkmamıza neden oluyor.

Ölümün bir "son" değil, biyolojik bir "süreç" veya bir "dönüşüm" olarak ele alınması oldukça ufuk açıcı.

"Biz ölsek bile organ ve dokularımız yaşamaya devam edecektir... İnsanlar üzerini toprakla örtüp hüzün içinde mezarını terk ettiğinde hücrelerinin hâlâ canlı olması gerçekten ironiktir."

Altı Harfli Bir Tatlı’yı alırken kitabın yorumlarına bakmadan aldım. Hangi hikâyelerle, hangi karakterlerle karşılaşacağımı bilmiyordum. Ama içinden çıkamadığım bir günde, iç seslerimin arttığı, kalabalığın içinde yalnızlığımın tavan yaptığı bir dönemde elime aldım ve bir günde bitiriverdim.

Bu anlattığım duygular aslında her insanın hayatında yaşadığı buhranlardan biri.İşte asıl önemli olan da buydu;bu kitapta tam da kendi duygularımla karşılaştım.Meltem ve Selime Teyze ile birebir aynı hayatlara sahip değildim belki fakat anlatılan hayatlardan küçücük bir duygu kırıntısından bile insan nasibini alıyor.

Kendi hayatlarının hüznünde sıkışmış,ne kadar güçlü olduklarını zor da olsa aldıkları kararlarla fark eden ve şanslarının ince ipine tutunarak ilerleyen iki karakter:Meltem ve Selime Teyze. Bu iki karakterin karşılaşması, birbirlerinin hayatına olumlu bir dokunuş oluyor.

Altı harfli tatlı… Güllaç, sütlaç, künefe, keşkül… Ama asıl tat, birinin gözünde hâlâ değerli olabilmekti.

Öncelikle kitabın ilk adı olan Alafranga daha uygun bir isimmiş fakat baş karakter Meftun da Şıpsevdi adını güzel taşıyor. Meftun eğitim için Fransa’ya gönderilmiş ama orada sözde Batı kültürünü benimsemiş bir züppe olarak geri dönmüş; ailesine de bunları anlatmak gayretine düşmüş bir adam. Özellikle romanın bu kısımlarında kahkahalarla gülmekten kendinizi alamayacaksınız. Hüseyin Rahmi yanlış batılılaşmanın gülünçlüğü üzerine çok nitelikli karakterler inşa etmiş, okur her karaktere karşı ayrı ayrı bir duygu geliştirebiliyor. Roman yalnızca yanlış batılılaşma eleştirisi değil modernleşme çalışan bir toplumun çektiği doğum sancılarını da anlatıyor. Modernleşme konuştuğun dile sırtını dönmek, şık kıyafetler giyip balolara gitmek, konuşurken araya Fransızca kelimeler sıkıştırmak değil; bilgiyi, eleştirel düşünce ile harmanlayarak kendi kültürüne entegre edebilmektir. Ve bunun yanlış örneklerini bugün de yaşadığımız toplumda görebilmekteyiz… Tavsiyedir.

Okuduğum en güzel kitaplardandı. Ferrante, yoksulluğun yalnız maddi bir eksiklik değil, insan zihnini, ufkunu da kuşatan bir sınır gibi işlediğini nefis anlatıyor. Okumaya tutunmanın bazen bir sözlüğe, bazen basit bir kitaba ulaşmak için bile ne kadar ağır bedeller gerektirdiği, küçük yaşta okumanın kıymetini bilmenin, insanın kaderini sessizce değiştiren bir tür erken uyanış olduğunu bu kitapta nefis tasvir etmiş. Bir yandan da dostluğun içine sızan kıskançlık, imrenme, hatta gizli fesat duygusunu insan doğasının inkâr edilemez bir parçası olarak önümüze koyuyor. Bu ikiliği, sevgiyle gölgenin aynı kalpte yan yana yaşayabildiğini, insan ilişkilerinin en çıplak gerçeği gibi okudum.

kitabı zamanında küçük bir kız çocuğu olan her kadına, şu anda bir kız çocuğu yetiştiren her anneye öneririm. kendi anneniz ve kızınız ile ilişkilerinizi sorgulamaya da yardımcı olacak bir kitap. kitapta zaman içinde susturulan/ susturduğumuz kendi sesimizi nasıl geri kazanırız, olduğumuz her halimizle pek çok şeyiz ve nasıl yeterliyiz, kendimizi nasıl her halimizle sevebiliriz sorularına yanıtlar bulacaksınız. son bölümde değindiği duygu düzenleme teknikleri ve sonsöz olarak
gelecekteki kızına yazdığı mektup da çok etkileyici ve iyileştirici güce sahip.

Bir tesadüf, iki yarım hayat ve içe doğru uzun bir yol…

Kitabı gerçekten beğendim. İshak ve Jülide’nin, aslında birbirlerini pek de tanımadan çıktıkları bir yol var. Nereye gideceklerini, ne yapacaklarını bilmeden başlıyorlar ama kısa bir zaman geçirmelerine rağmen ikisi de kendi iç yolculuğuna çıkıyor. Geç kalınmışlıklarına, arayışlarına ve eksik yanlarına farkında olmadan merhem oluyorlar.
Hikâye hüzünlü ama çok sahici.
Bir yolculuk gibi ilerliyor roman; sadece gidilen yerler değil, insanın kendi içine yaptığı yol da anlatılıyor. Bitirdiğimde içimde garip bir boşluk ve uzun süre aklımdan çıkmayan bir hüzün kaldı. Sade ama güçlü anlatımıyla, insanın kendi eksiklerine ve geç kalmışlıklarına dönüp bakmasını sağlayan, etkisi kolay geçmeyen bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Çok uzun zamandır, Belki de yıllardır okunmayı bekleyen bir kitaptı. Doğru zaman bu zamanmış. Yaş 37 olmalı, hayatta bazı olumsuz durumlarda karşılaşılmalı, bazı günler bir diğerini aratmalıymış.

Aslında prensipte bir çocuk kitabı olsa da, bence çoğu çocuk kitabında olduğu gibi, burada da hedef kitle içindeki çocuğu arayan yetişkinler bence. O kadar çok cümlenin altını çizdim ve bazı yerlerde o kadar gözlerim doldu ki. Bazen okumaya ara verip uzaklara daldım. Kitaptaki cümleleri içselleştirmeye çalıştım.

Tüm hücrelerimle özümsemek istedim cümleleri. Beynime, kalbime kazınsın istedim.

Sanırım her yaşta farklı hislerle dolar insan bu kitapta.