Onaylı Yorumlar

Bir ilahiyatçı olarak meâl ve tefsir çalışmalarında en çok dikkat ettiğim husus, lafızların nüzul dönemi dil mantığıyla doğru tespit edilmesidir. Ötüken Neşriyat’ın matbuat hayatımıza kazandırdığı bu çalışma, Klasik Arapça kelimelerin anlamsal alanını daraltmadan, Kur’ân’ın iç bütünlüğü çerçevesinde kavramları ele alması bakımından son derece kıymetli bir boşluğu dolduruyor.
Eserdeki semantik analiz yöntemi; kök anlamları, Kur’ân içi anlam örgüsünü ve kelime nüanslarını titizlikle ortaya koymaktadır. Klasik tefsir birikimi ile modern dil bilim metodolojisinin bu denli ahenkli harmanlanması, okuyucuya yüzeysel bir tercümenin ötesinde kavramsal bir zemin sunuyor.
İlahi Kelam’ın derinliğine nüfuz etmek isteyenler için rehber niteliğinde bir başucu eseri olmuş. Emeği geçenleri ve Yayınevi’ni tebrik ederim.

Set; Platon, Cicero, Descartes, Machiavelli, Francis Bacon ve Freud gibi düşünce tarihinin köşe taşı isimlerinin en önemli eserlerini bir araya getiriyor. Devlet Üzerine, Prens, Güneş Ülkesi ve Yeni Atlantis gibi hem siyaset felsefesi hem de ütopya literatürünün başyapıtlarını tek bir sette bulabilmek büyük kolaylık. Kitapların ebatları, baskı kalitesi ve sayfa düzeni okuma keyfini artırıyor. Hem felsefe külliyatına sağlam bir başlangıç yapmak isteyenler hem de kütüphanesine temel klasikleri eklemek isteyenler için oldukça doyurucu bir set, kesinlikle tavsiye ederim.

Psikanalizle ilgilenen biri olarak Psikanalizin Güncel Semptomları & Psikanalitik Kliniğin Dünü, Bugünü, Yarını başlığıyla bile merak uyandıran bir kitap. Psikanalizi yalnızca Freud’un ortaya koyduğu kuramsal çerçeveyle sınırlı düşünmek yerine, değişen insan deneyimi ve günümüzün ruhsal sorunları üzerinden yeniden değerlendirmek gerektiğine inanıyorum. Bu açıdan kitabın ele aldığı temel mesele, benim için oldukça anlamlı: Değişen toplumsal koşullar karşısında semptomları nasıl anlamalı ve psikanalitik kliniğin imkânlarını nasıl yeniden düşünmeliyiz? Psikanalizin geçmişiyle bağını korurken bugünün ihtiyaçlarına cevap verebilmesi ve geleceğe ilişkin sorular üretebilmesi önemli. Bence bir kuramsal çalışmanın değeri, yalnızca bilgi aktarmasında değil, okurunu düşünmeye ve kendi kabullerini sorgulamaya yöneltmesinde de yatıyor. Bu kitap, psikanalizin güncel tartışmalarına ilgi duyanlar ve klinik düşünme biçimini derinleştirmek isteyenler için dikkat çekici bir başvuru niteliği taşıyor.

Bilimkurgu sinemasını seven biri olarak Eldar Bora’nın Bilimkurgu Sineması kitabını ilgiyle okudum. Bence bir sinema kitabını değerli kılan şey, yalnızca bilgi vermesi değil, okurun daha önce izlediği filmlere yeniden dönüp bakmasını sağlamasıdır. Bu kitap da bilimkurgu türünün sinema tarihindeki yerini düşünmek ve türün gelişimini daha geniş bir çerçevede değerlendirmek açısından güzel bir fırsat sunuyor. Filmler üzerinden ilerleyen anlatımın en önemli katkısı, bilimkurgunun yalnızca uzay yolculuklarından, sıra dışı teknolojilerden ve gelecek tasvirlerinden ibaret olmadığını hatırlatması. Bu tür, aynı zamanda yaşadığımız dönemin korkularını, insanın teknolojiyle kurduğu ilişkiyi ve geleceğe dair beklentilerini anlamak için de önemli bir alan. Kitabı okurken sinema tarihinin farklı dönemleri arasında bağ kurmanın ve filmleri kendi zamanlarının düşünsel iklimi içinde değerlendirmenin önemini bir kez daha düşündüm.

Büyük distopik romanları düşündüğümüzde en iyilerinden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Kitap, ne sizi 1984 kadar kabus dolu bir dünyaya sokuyor, ne Cesur Yeni Dünya kadar mükemmel bir dünyada yaşatıyor ne de Fahrenheit 451'de olduğu gibi tek konu üzerinden ilerliyor. Tasarlanan distopik dünyanın içerisine bir kadın anlatıcı üzerinden girmenizi sağlıyor. Kitapta son derece güzel betimlemeler ve harika bir edebi anlatım var -bu da diğer distopik eserlerden kendisini ayıran bir özellik. Romanda feminist bir bakış açısı yerine her iki cinsin de distopik dünyada yaşadığı zorluklara atıfta bulunan bir anlatımı sunuyor.

Anlatıcı, eşinin ve kız çocuğunun akıbetini bilemeyen bir anne profiliyle karşımıza çıkıyor. Buna rağmen anlatımda kendini bize asla acındırmıyor ve geçmişi hatırlarken de okuru keder içinde bırakmıyor. Kitapta tüm duygular kararında verilmiş: acı, yoksunluk, cinsel istek, özlem. Özellikle geçmiş ve günümüz geçişlerinde roman son derece başarılı.

Gereksiz örneklerle kabarık bir hacim tercih edilmemesi bence önemli. Bu gibi mevzuları yüzlerce sayfa okuyan insanlar genelde sıkılıp ortalarda bırakıyor. Böylece tartışılan mevzu da insanların zihninde havada kalıyor. O yüzden Altay beyin bu tercihini beğendim.
Muhteva olarak problemin pek çok cephesi ele alınmış. Özellikle problemin tartışmasından ziyade, hangi arızalar sebebiyle tartışılamayacağının tespiti çok değerli. Zira metodoloji sağlam zemine oturtulamamışsa, herhangi bir dini-felsefi-siyasi meseleyi tartışmak akıntıya kürek çekmek oluyor.

Hüseyin Rahmi Gürpınar eserinde, son dönem Osmanlı toplumunda batılılaşma sürecinde yaşanan kültürel değişim ve kişilerin kendilerini olduklarından farklı gösterme çabalarını ele almaktadır. Bunu da mizahi ve eleştirel bir dil ile yapmaktadır. Şatırzade Şöhret Bey'in başından geçen trajikomik olayların anlatıldığı kitapta içine düştüğü durumlara hem gülüyor hem de üzülüyorsunuz. Sonuç olarak akıllara şu soru geliyor, İnsan gerçekte olduğu kişi olarak mı yaşar, yoksa içinde bulunduğu sosyal çevrenin beğenisini kazanmak için oluşturduğu kişilikte asıl benliğini mi kaybeder? Sanırım en doğrusu sonuçları ne olacaksa olsun Mevlâna Celâleddîn-i Rûm'nin dediği gibi "Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol"

Lord Henry'nin mükemmel tespitleriyle dolu harika bir kitaptı. Bir insanın kötülük yapsa da acı çekmediği, yaşlanmadığı ve yüzünde kötülüklerden izler taşımadığını gördüğünde nasıl yozlaştığını okuyoruz aslında. Ve bir insanın başka bir insanı nasıl etkilediği ya da içindeki gerçekliği nasıl ortaya çıkardığı da diyebiliriz bu bence tam bir ikilemdi. Kitabını okuyarak başladığım bu seriye filmini izleyerek devam edeceğim. Yakın zamanda tiyatrosunu da yapıyorlar onu da izlemeyi istiyorum. Bu kurgunun nasıl sahneleneceğini merakla bekliyorum.

Benim için tam anlamıyla ismiyle müsemma; adını ve üzerindeki dikkat çekici insan portrelerini görür görmez alıp merakla okuduğum bit kitap oldu.
Edward Dutton, bir insanı görür görmez saniyeler içerisinde onun hakkında fikir yürütmemizin önyargı değil, aslında biyolojik ve evrimsel bir zorunluluk olduğunu; yüz simetrisinden parmak uzunluğuna, saç renginden vücut yapısına kadar pek çok fiziksel özelliğin aslında genetik kalitemiz, sağlığımız ve karakterimiz hakkında bilinçaltına sinyaller gönderdiğini bilimsel araştırmalarla anlatıyor. Günlük hayatta farkında olmadan düştüğümüz önyargılara dair altını çizdiğim çok iyi tespitler olsa da, bazı bölümlerde yazarla ciddi fikir ayrılıkları yaşadığım, yok artık dediğim yerler de çok oldu. Özellikle iş hayatı, mülakatlar ve kariyerle ilgili kısımlar benim ilgimi çekti.
Özetle, her fikrine katılmadığım, beni durup düşündüren, bakış açımı sorgulatan bir eser oldu. Önyargılarınızla yüzleşmek istiyorsanız şans verebilirsiniz.

Hikayenin merkezinde, ailelerini kaybetmiş üç çocuk ve geçmişleriyle birbirine bağlanan cinayetler var. Teddy'nin yaşadığı travma, onu korumaya çalışan Jane Rizzoli ve olayın adli boyutunda devreye giren Maura Isles ile birlikte hikaye giderek daha karmaşık bir hâl alıyor.
Çocukların geçmişleri, yaşadıkları kayıplar ve aralarındaki bağlantılar soruşturmanın duygusal tarafını da güçlendiriyor. Yazarın polisiye ile gerilimi harmanlama biçimi yine oldukça başarılı.
Jane ve Maura'nın birbirlerinden oldukça farklı yöntemleri olsa da aynı noktada buluşmaları. Bu kitapta da ikilinin olayları çözme biçimlerini takip etmek keyifliydi.
Hikaye ilerledikçe "Bu olayların arkasındaki bağlantı ne?" sorusu giderek daha fazla merak uyandırıyor. Gerritsen de parçaları hemen önümüze koymak yerine bizi biraz uğraştırmayı tercih ediyor.
Ve final...
Tam bir ters köşeydi! Kitabın sonunda "yok artık" dedirten o anlardan biri geldi ve final, benim için hikayenin etkisini kesinlikle artırdı.