Onaylı Yorumlar

Hikayenin merkezinde, ailelerini kaybetmiş üç çocuk ve geçmişleriyle birbirine bağlanan cinayetler var. Teddy'nin yaşadığı travma, onu korumaya çalışan Jane Rizzoli ve olayın adli boyutunda devreye giren Maura Isles ile birlikte hikaye giderek daha karmaşık bir hâl alıyor.
Çocukların geçmişleri, yaşadıkları kayıplar ve aralarındaki bağlantılar soruşturmanın duygusal tarafını da güçlendiriyor. Yazarın polisiye ile gerilimi harmanlama biçimi yine oldukça başarılı.
Jane ve Maura'nın birbirlerinden oldukça farklı yöntemleri olsa da aynı noktada buluşmaları. Bu kitapta da ikilinin olayları çözme biçimlerini takip etmek keyifliydi.
Hikaye ilerledikçe "Bu olayların arkasındaki bağlantı ne?" sorusu giderek daha fazla merak uyandırıyor. Gerritsen de parçaları hemen önümüze koymak yerine bizi biraz uğraştırmayı tercih ediyor.
Ve final...
Tam bir ters köşeydi! Kitabın sonunda "yok artık" dedirten o anlardan biri geldi ve final, benim için hikayenin etkisini kesinlikle artırdı.

Ne geçmişini ne de ‘tercihlerinin sebeplerini’ bilmediğimiz bir insanın bir avukatlık bürosunda geçirdiği günlerin kısa ama bir o kadar da düşündürücü hikayesi anlatılıyor kitapta. Hikaye vurucu değil; ancak verilen mesaja odaklanmak gerekiyor. İnsanları, yaşam standartlarını ve düzenin sağladıklarını kaybetmemek için her gün kaç defa tercihlerimizi bir kenara bırakıp herkese ‘tamam’ diyoruz acaba? Bir oturuşta okuyabileceğiniz bu kitabı bitirdikten sonra üzerine düşüneceğiniz birden fazla konu olacak.

İlk başlarda kronolojik olmayan bir anlatım ve karakter çokluğu nedeniyle kitabın içine girmekte biraz zorlansam da olaylar netleşip sona doğru yaklaştıkça tempo muazzam bir şekilde arttı ve son 40 sayfa bir çırpıda bitti. Bu kitapta ‘’bu cinayeti kim işledi’’ sorusuyla değil ‘’neden kimse durdurmadı’’ gerilimiyle baş başa kalıyoruz. Kitabın en vurucu ve asıl can yakan yeri toplumsal ikiyüzlülük kavramı. Kasaba halkı ve yetkililer, cinayeti engellemek için parmaklarını bile oynatmazken vicdanlarını rahatlatmak için sorumluluk alıyormuş gibi davranıyorlar. Namus gelenek gibi kavramların arkasına saklanarak kendi eylemsizliklerini ve korkaklıklarını meşrulaştırma yoluna giriyorlar. Marquez bize bir cinayet hikayesi anlatmıyor, cinayet aparatını kullanarak toplumsal çürümeyi bir tiyatro oyunu gibi gözler önüne seriyor.

Unutkanlığa çare arayan bir doktorun geçmişin kokularından mimarisine kadar birçok hatırlatıcıdan faydalanarak hastalarına geçmiş klinikleri kurması ile başlıyor. Geçmişe sığınma fikri Avrupa kıtasını da sarıyor ve sağlıklı insanlar da geleceğin belirsizliğinden kaçarak geçmişteki güzel dönemlerine dönebilmek için ülkeler olarak referandum yapıyorlar. Hafıza, zaman, geçmişe sığınma arzusu üzerine yazılmış bir roman. Ancak olayların birbirini takip ettiği sebep-sonuç ilişkisiyle izlediği geleneksel bir roman değil. Kesik kesik, parçalı, sıçramalı bir anlatım şeklinde ilerliyor. Bu da okumayı çok zorlaştırıyor. Birçok kez başa dönüp tekrar başlamayı düşündüm veya kitabı bırakmayı düşündüm. Ama insan hafızasından bahseden bir kitabın, insan hafızasındaki gibi oradan oraya sıçrayarak bu konuyu anlatmayı seçmesi de yazarın yapmak istediği tam da bu olduğunu anladığımda sabırla bu düşünce labirentinden çıktım. Entelektüel bir kitap, o kısımlar daha anlaşılır ve keyifli.

Fahrenheit 451, benim için hikâyesinden çok ortaya koyduğu fikirle etkileyici bir roman oldu. Ray Bradbury’nin 1953 yılında, teknolojinin ve kitle iletişim araçlarının toplumları nasıl dönüştürebileceğini bu kadar isabetli öngörmesi, zekâsının ve gözlem yeteneğinin güçlü bir göstergesi.

Kitabın asıl çarpıcı tarafı, kitapların yasaklanması değil, insanların artık okumaya, düşünmeye ve sorgulamaya ihtiyaç duymadığı bir toplum tasvir etmesi. Bilgiye ulaşmanın kolaylaştığı ancak düşünsel derinliğin giderek kaybolduğu günümüz dünyasıyla kurduğu benzerlik oldukça düşündürücü.

Bence bu fikir çok daha uzun soluklu, karakterleri ve toplumsal yapısı daha derinlikli işlenmiş bir romanı hak ediyordu. Ancak Bradbury, fikrini kısa ve çarpıcı bir anlatıyla aktarmayı tercih etmiş. 1984 kadar güçlü bir edebî etki bırakmasa da yazıldığı dönem düşünüldüğünde oldukça ileri görüşlü, bugün bile üzerine düşünülmesi gereken değerli bir eser.

Yazarla Taş Kağıt Makas kitabı sayesinde tanışmıştım. Benzer kurgularla daha önce pek çok kez karşılaştığım için Kocamın Karısı kitabına biraz ön yargılı başladım. Ancak farklı konusu ve olay örgüsüyle beni şaşırtmayı başardı. Okurken sürekli tahminlerde bulundum, ihtimalleri değerlendirdim ama özellikle sonuyla yine yanıldığımı gördüm. Kitap boyunca aklımda kalan “Tesadüf diye bir şey yoktur” düşüncesi de hikayeye farklı bir gözle bakmamı sağladı. Bazen tesadüf sandığımız şeylerin ardında ne olduğunu, parçalar bir araya gelmeden anlayamıyoruz. Benzer kurgulara aşina olmama rağmen merakımı kaybetmeden okuduğum ve finaliyle beni şaşırtan bir kitap oldu. Bazen mesele hikayenin ne kadar tanıdık olduğu değil, sizi son sayfaya kadar ne kadar merakta tutabildiğidir. Psikolojik gerilim ve ters köşeleri sevenlere tavsiye ederim.

Bazı cinayetler yalnızca bir insanın hayatına son vermez, toplumun çürümüşlüğünü de gözler önüne serer. Ahmet Ümit, Roma’nın Beş Günü'nde suçun ardındaki karanlığı araştırırken insanlığın ahlakını, adalet anlayışını ve medeniyet dediğimiz kavramı da sorguluyor.
Roma'nın tarihi sokaklarında işlenen sıra dışı cinayetlerin peşine düşen Yıldız Karasu ve Tobias Becker, kendilerini yalnızca bir katilin değil, felsefi düşüncelerle beslenen bir suç anlayışının karşısında buluyor. Üstelik olayların Afrodisias'a kadar uzanması, hikâyeye tarihsel ve kültürel açıdan farklı bir derinlik katıyor.
Ahmet Ümit'in en sevdiğim özelliklerinden biri, polisiye romanlarında tarihî mekânları yalnızca dekor olarak kullanmaması. Arkeoloji, mitoloji, sanat ve felsefeyi cinayet soruşturmalarının içine yerleştirmeyi başarıyor. Bu kitapta da Roma'nın görkemli geçmişiyle günümüz insanının karanlık tarafı arasında kurulan bağlantıyı ilgi çekici buldum.

Çok farklı bir kitaptı diyemeyeceğim. Pek çok kez duyduğumuz, deneyimlediğimiz şeyleri tekrar ediyor. Okunabilir mi? Evet. Tekrar tekrar duymak isteyeceğimiz cümleler var elbette. Mesela "Zamanın döngüsüne sıkışıp kalmış sıradan birinin bir geleceği olamaz yalnızca tekrar tekrar kendini yineleyen geçmişi olur." " Dünya böyle çünkü sen böylesin." "Dışındaki dünyaya senden daha gerçek bir şeymiş gibi inanırsan yaptığın her işte başarısız olur, yok olur gidersin" "Kendini gözlemleme kendini düzeltmedir." " Yaşamda boşluklar yoktur. Eğer kendini yeni bir biçimde düşünmeye ve davranmaya zorlayarak bu boşlukları bilinçli olarak sen doldurmazsan bunu senin adına tüm zalimliğiyle dünya yapacaktır."

Yazarın "Nigahdar" kitabında anlattığı Hallacı Mansur ile başlayan hikayesi bu kez bu kitapta "Gülün Açtığı Gece" kitabında, Şemsi Tebrizi, Mevlana ve Alamut olayları ile devam ediyor. Son derece heyecanlı ve akıcı anlatım ve harikulade bir kurgu ve yaklaşım. Dönem romanlarını ve hepsinden önemlisi tarihi ve felsefeyi ve tasavvufu sevenlere şiddetle öneriyorum. Ancak yazarın sırasıyla önce "Nigahdar" sonra bu eserini yani "Gülün Açtığı Geceyi" okumaları çok daha iyi olacaktır. Çünkü her iki eser birbiri ile direkt bağlantılı. Yazara ve emeği geçenlere sonsuz teşekkürler...Okuyalım, okumak sağlıktır.

Gülten Dayıoğlu’nun samimi ve usta kalemiyle yazılmış, nesiller boyu etkisini yitirmeyen muazzam bir eser. Anne ve babalarını peş peşe kaybeden dört kardeşin bir köy ortamında hayata tutunma mücadelesini, aralarındaki sarsılmaz bağı, sevgiyi ve özveriyi duygusal bir dille anlatıyor. Bazen hüznü bazen de umudu içinizde hissediyorsunuz. Çocuklar kadar yetişkinlerin de bir solukta okuyabileceği, insan kalbine ve duygularına dokunan bir klasik. Hem çocuklara kitap sevgisini ve dayanışmayı aşılamak hem de kendi çocukluğuna dönmek isteyen herkese kesinlikle tavsiye ederim.