Onaylı Yorumlar

Çok zeki ve sanatçı isyanına sahip bir yazar ile karşı karşıyayız. Üslup sahibi... Kuvvetli bir retorik... Eleştirdiği ve hoşlanmadığı Necip Fazıl'ı andırıyor bazı renkleri ile... Ama analitik yeteneği üslubu kadar kuvvetli değil. Hatta her bir cümleye bir tespit sıkıştırabilen ve bunu büyük bir kolaylıkla icra eden o üslubun altında ezilmiş ve güdük kalmış bu yeteneği... Ad Hominem yapıyor sık sık. Sevdiğini, beğendiğini göklere çıkarırken, sevmediğini ve hoşlanmadığını ise yerin dibine geçiriyor. Analitik perspektifinin geniş olmamasından ve sanatçı ruhunun coşkunluğundan yapıyor bunu. Sahip olduğu kıvrak zeka, bu eksikliğini giderebildiğinde daha kıymetli eserler üretebilecektir kanaatindeyim. Ama kuvvetli ve şiddetli duygulanımı buna izin verir mi bilemiyorum. Takip edeceğim bir yazar olacak İsmail Şanal.

Öz olarak, bu yazılanların Gavroche üzerinden yalnızlık temasının iletiler, seslenme benzeri bir iletişimle işlendiğini söyleyebiliriz. Bu iletilerde taşınan yalnızlık, insanın içinde uluyan boşlukları da ihtiva etmektedir. Varlık ile yokluk arasındaki bir çelişme hali gibi gelgittedir. Bütün bu anlatım yol ve yöntemi aynı senkronik duygudaşlıkla yolunu almaktadır. Ayrıca bu denemeler, sanatsal bir ileti boyutundadır da. Yazar, gerek Gavroche gerekse de Lorca gibi farklı coğrafyaların gariplerine ve ezilmişlerine yer vermekte ve böylelikle göndermeler de bulunmaktadır. Aynı zamanda “şimdiki yazılanlar, önceki yazılanlara atıflarla yol alır” sözünün numune-i timsali boyutuyla da okudum kitabı. Bütün bu yazılanlar, konular dâhilinde felsefi ve hermenötik incelemeler taşımaktadır. Sonuçta zorluklar içerisindeki her yaşam, herkesin kendi rolünü oynadığı bir süreçte yol almaktadır. Alımlayanlar için bütün bunlar, bakış açılarına düşünsel bir zenginlik katmaktadır. İyi okumalar.

Bir hadım ağasının dilinden isim ve zamanı verilmeden anlatılan tarihsel olaylara dayalı bir kurgu. İçinde psikoloji, çıkar çatışmaları, iktidarın büyüleyici gücünün olduğu, sizi Osmanlı'nın garip yasakları, taht uğruna yapılan idamlar, cellatlar, padişahlar, sadrazamlar, valide sultanlarla ilgili araştırmalara sevk edecek, araştırdıkça sizi şaşırtarak daha da araştırma yapmayı isteyeceğiniz kısa ama etkili bir roman.
Ben öğrendiklerime çok şaşırdım, etkilendim, dehşete kapıldım. Haremin dışarıdan şaşalı görünen iç dünyası, dünya güzeli cariyelerin sönüp giden ömürleri, ölümle yaşam arasında en zirveden en dibe yaşamlarıyla saltanat dünyasının anlamına ulaşacağınız, bir çırpıda okuyacağınız çok güzel bir kitap.
Okuyacaklara keyifli okumalar..

yazarın okuduğum ilk kitabı. Laz damarımı tetikleyince almadan duramamıştım, iyi ki almışım. fantastik edebiyat benim için ara ara okunduğunda çok keyif veren bir tür. bu kitapta gizli kalmış ve çok gündeme gelmeyen değerlerimize vurgu yapılmış bu açıdan yazarı takdir ediyorum. yazma süreci ile ilgili bir röportajını dinledim emeğini tebrik ediyorum. ayaklarımızı yerden kesen bir hikayeyi anlatırken, ülkemiz için hep konuşulan fakat çözüme kavuşturulmakta çok geç kalınan problemlere de değiniyor yazar. kitabı tavsiye ediyorum. özellikle fantastik edebiyatı sevenler veya bu tarzla tanışmamış fakat okuma hazinesini baharatlandırmak isteyenler için güzel bir kitap.

ben Elif şafak'ın kitaplarının değerini okurken değil, okuduktan bir hayli zaman sonra daha iyi anlıyorum. çünkü başka çoğu kitap onun kitapları kadar tat vermiyor. Elif şafağın güçlü bir kurgu duygusu var. karakterleri çok yönlü besliyor ve onlarla tanışmışlık hissi vermeyi sağlıyor. yan karakterleri bile gözümüzde canlandırabiliyorsunuz. ayrıca uykunuzu genişletecek olaylara denk geliyorsunuz. Elif Şafak İngilizce ve Türkçe yazabilen bir yazar. bu kitabın da bazı cümlelerde anlatım bozukluğu diyemeyeceğim kadar küçük cümle düşüklüklerine rastladım ve açıkçası şaşırdım. bir de bazı konular sürekli düzenli olarak işleniyor Elif Şafak kitaplarında. artık onların rast gelmemesi insanı şaşırtıyor. dolayısıyla tekrara girdiği noktalarda belki de okuyucu şaşırtmak adına farklı yönler izleyebileceğini düşünüyorum. çok kıymetli bir yazar umarım bir gün Nobel edebiyat ödülünü alır.

"Özgürlük artık hiçbir yere kaçmak istememektir" cümlesinin tam anlamıyla yerini bulduğu, yazarın yaşadıklarına bizzat yakından şahit olma hissini yaşatan muazzam bir kitap. Anlatım dili ve sürükleyiciliğinin yanına yaşanmışlığı da eklediğimizde okuma zevkinin yanı sıra içimize yerleşen bir sancıyı da beraberinde getiriyor. Bu vesileyle öğrendiğimiz bir şey oluyor, insan düştüğü zaman kalabalık dağılıyor ve tek başına amansız bir mücadelenin içine giriyorsun. Ve adalet, onun zaten kötürüm bir kavram olduğunu net bir şekilde gözler önüne seriyor. Sevgili yazarın yolu açık olsun, çok iyi bir ilk kitap.

Edebiyatımızda Füruzan olayı.. Füruzan'ın adını ilk defa Sait Faik öykü ödülü tarihçesinde görmüştüm. O zamanlar öyküde menzilim, yol arkadaşım hep Sait Faik'ti. Füruzan'ı ilk defa okuduğum zamanı hatırlıyorum. Sait Faik'te olmayan o düzen, öykünün dört başı mâmur hali vardı Füruzan'da. Elbette iki yazarı kıyaslamak doğru olmaz ancak burada varmak istediğim; Füruzan'ın, öykünün ustaları seviyesinde ve yer yer onların hayal bile edemediği edebiyat sokaklarına girmiş, oraları gezmiş ve bize oralardan öyküler derlemiş olmasıdır.
47'liler ismi basit ama konuyla ilgili sağlam ipuçları verir bize. 68 öğrenci olaylarını, öğrencilerin belki de ilk defa Türkiye'de siyasi olaylara katılmasını anlatır. Bazı sahneler öyle gerçekçi çizilir ki, kendinizi o an orada yaşananları izliyor, konuşmaları dinliyor zannedersiniz. Bu tarz bir anlatımı Ahmet Hamdi'nin Mahur Beste'sinde görmüştüm en son.
Edebiyatımızda Füruzan olayı.. Modern edebiyatımızın en güzel olaylarından biridir.

Mahir Ünsal Eriş bu kitabında hepimizi, 1980’lerin özlediğimiz sıcak, sade ama anlamlı günlerine götürüyor. Hikâyeleri hep çok içten. Okurken hem gülümsetiyor hem de hüzünlendiriyor. Anlatım dili sade, karakterler tanıdık, neredeyse bizi anlatıyor. Duygular çok gerçek. Kitabı okurken kendi çocukluğumu, mahalle arkadaşlıklarını ve o dönemin samimiyetini hatırladım. Bu kitap geçmişi özleyenler, zaman yolculuğu konusuna ilgi duyanlar ve samimi insan hikâyelerini sevenler için çok keyifli gelecek. Mahir Ünsal Eriş'in diğer tüm kitapları gibi bunu da çok sevdim.

Van'lı hemşehrilerimden olup ömrünün büyük kısmında Bursa'da ikamet eden yazarı, yıllar önce yolum oralara düştüğünde bir kez ziyaret etmiştim. İktibas dergisinde de bir zamanlar yazıları çıkan Mescioğlu, bu yazılarından ve özellikle bir internet gazetesinde çıkan yazılarından bir kısmını bu kitapta toplamış. Ben özellikle duygu yüklü yazılarını çok beğendim. Fikri anlamda belli bir çizgi ve kalite olan kitapta, edebi yön o kadar baskın ki, özellikle "Beyaz Kardanadam, Bir Rüzgar Gibi, Muhasebe" gibi yazılar olmak üzere yazılarından çoğunda kelimeler özenle seçilmiş, kalbi hassasiyet öne çıkmış. Bu da kitabı daha rahat okunur hale getirmiş. O yüzden üç günde bitiverdi. Yazar duygu ve düşüncelerini kaleme almayı denemiş, birikimi ve yazımı konusunda fikir sahibi olmak isteyenler okusun derim.

Kısacık, bir çırpıda okunacak bir eser olmasının yanında, bu kadar kısa bir anlatıda, tesiri epey yüksek bir kitap. Bu kitabı tek bir cümleyle özetle deseler, “cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla örülüdür.” derdim. İyi ahlak timsali bir din görevlisinin iyilikle tensel duygular arasında kaybolan benlik algısı…Bir tarafta ailesi ve içinde bulunduğu topluluğun ona atfettiği imaj; diğer tarafta içinde istemsizce gelişen ve büyüyen duygular. Yazar belli ki bu çelişkileri seviyor. İnsanın kendi iç dünyasındaki karmaşıklığı, iyiliği, kötülüğü, zaafları… Ancak yazarın dönemine ilişkin pek çok başka eserde de gördüğümüz üzere kitabın kadın karakteri daha büyük bir yıkım yaşıyor. Viktoryen ahlak bu kitapta da kendini bir küçük hissettiriyor. kesinlikle okunmaya değer.