Onaylı Yorumlar

Bekleme Odası'nı okurken kendimi bir tiyatro oyununda hissettim. Öyle ki okurken karakterler sanki ete kemiğe bürünüyor ve gözünüzün önünde canlanıyor. Kahramanlarımız Nathan ve Bay Cenavi'nin yaşları, nereli oldukları artık sizi ilgilendirmiyor. Keza Zülfü Livaneli gibi bir üstadın da romana dair yerellikten çok genel insan davranışlarının izini sürerek edebi bir panorama yaratması sözü romanı okumanız için yetiyor. Roman o kadar etkileyici ki kendinizi bu iki kahramanla trende yolculukta veya bir kafede rahat bir şekilde hayal edebiliyorsunuz. Üslubunun da sade anlaşılır ve akıcı olması cabası. Bir psikiyatriste gitmiş gibi oluyor ve ilaçsız bir tedaviye başlıyorsunuz. Kurmacanın sonu da bir hayli etkileyici. İç monolog, bilinç akışı, geriye dönüş tekniklerini başarıyla uygulayan yazarımızın diğer kitaplarını bir an önce alıp okumak gerek. Kitabın ismi bu romana konulabilecek en metaforik bir tercih olmuş. Okuyun okutturun.

Sanıyorum ilk kez bir Livaneli kitabından puan kırdım. Livaneli benim yazar listemin zirvesinde yer alır. Öyle ki yalnızca kitaplarını değil bir gazetede yer alan makalelerini bile okurum. Fakat itiraf etmek gerekirse bu kitapta tekrara düşmüş. Bir kere son sözde de paylaştığı gibi bu kitap kendinden, kendi hayatından kesitler sunuyor bize. İyi Livaneli okurları bilir ki bu işin zirvesini Sevdalım Hayat kitabıyla zaten yapmıştır (benim de favori kitabımdır Livaneli külliyatında). İkincisi ve daha önemlisi kitap birileri tarafından güncellenmiş gibi. Yazıldığı gibi bir metin okumadık bence çünkü yer yer kopmalar oldu hikayede. Boşluklar, atlanan yerler çıktı sanki.
Evet, bir nefeste okutuyor, sürükleyici, duygusal… Fakat gerçek bir Livaneli okuyucusunu tatmin edecek seviyede değil maalesef.

Başkomiser Nevzat’ın yeni hikâyesi, sadece bir cinayet soruşturması değil; geçmişle, adaletle ve vicdanla yüzleşme yolculuğu.

Kitap, Ağva’da bir heyelan sonrası ortaya çıkan bir iskeletle başlıyor. Bu iskelet, bizi yıllar öncesine, karanlık bir döneme götürüyor. Nevzat’ın kişisel acıları da bu soruşturmanın gölgesinde yeniden gün yüzüne çıkıyor. Yazar, yine klasik tarzında olayları sürükleyici bir dille anlatıyor.

Kitap, Başkomiser Nevzat serisinin özgün bir duruşu. Yazar, polisiye türünün ötesinde günümüz Türkiyesinin sosyal, politik ve ahlaki özetini bir cinayet soruşturması çerçevesinde ustaca kurgulayarak sunuyor. Evet, bazı detaylar beklendiği kadar şaşırtıcı olmayabilir; fakat eser yine de hem atmosferiyle hem de güncel malzemeyi içeren derinliğiyle dikkat çekiyor.

Okumayı düşünenlere önerim: Polisiye beklerken bir Türkiye panoramasıyla karşılaşacaksınız. Hazırsanız başlayın, çünkü bazı gerçeklerle yüzleşmek kolay olmayabilir.

Sadece çocuklara yazılmayan bir “çocuk kitabı” daha. Biz yetişkinlerin yaptığı hataların bedelini, neden günahsız çocuklar çeker ki? Belki de dünyayı çocuklara bırakmalıyız kardeşçe yaşayabilmek için.

Sadako’nun hikayesi hepimizin içini ısıtacak, gözlerini yaşartacak. Öleceğinin farkında olmasına rağmen başka hastalara olan desteği beni çok etkiledi.

Hâlâ savaşlarla, katliamlarla, soykırımlarla dolu bir dünyada yaşıyor olmamız, olan bitenden, çocukların ölmesinden kanımızın kıpırdamaması, etkilenmemiz çok acı.

* Kitabımızın ana karakteri yaşadığı bir kayıp üzerine kum saatini çevirir ve değiştirmek istediği zaman dilimine gider.
* İstediği zaman dilimine gider gitmesine fakat değiştirdiği olay sonucunda hayal ettiği sonuca ulaşamaz ve kısır bir döngüye düşer.
* Bana göre hayatımızda bir yaşam çizgimiz var ve bunu belirli ölçülerde değiştirebiliriz özgür irademiz var. İnancıma göre de bir olayı, duyguyu yaşıyoruz ve bir sonuca ulaşıyoruz. Bu sonuçtan biz memnun olmayabiliriz ama gerisinde bizim hayrımıza olacak şeyleri göremeyiz yada görmek istemeyiz. Sonuç olarak benim mottom :) kader çizgimizde ilerlemek, çaba harcamak, kararlar vermek elimizden gelen her şeyi yapıp tevekkülde kalmak. Bunları yaparken de unutmamalıyız ki ; en çok kendinizi sevin, en çok kendinize değer verin….
* Yazarın diğer kitaplarını da okumuş biri olarak şunu söyleyebilirim; kalemi akıcı, anlatımı şiirsel, okumak keyif verici ve yine sonu şaşırtıcı.

Bir zaman mutlu insanların yaşadığı kasaba artık mutsuzluğu bile isteye kalplerinde yer edinmiş insanlarındır. Çevremize baktığımızda da insanların çoğunun mutsuz olduğu bir zaman diliminde yaşıyoruz. Bu kasabadakiler mutsuzluk için and içmiş neredeyse. Öyle ki dışarıdan insanlara yardım eden mutlu birileri geldiğinde bile bunlar neden mutsuz değiller en kısa zamanda konuşmak lazım diyebiliyorlar. Şüphesiz Peygamberimizin hayatı insanlar için bir yol. Mutluluk için uzakta aramaya gerek yok. Hikâye belki 7-10 yaş için yazılmış olabilir. 40 yaşındaki bir okuyucu da okusa alabileceği çok şey var!

Suat Zamir karakterini içeren serinin ilk romanı. Romanı okuduğunuz anda bu karakterin birden fazla hikayesi olabileceğini tahmin ediyorsunuz çünkü karakteri gereği doğrucu davut olan ve bu hareketlerin sonuçlarına katlanmaktan sakınmayan bir tavra sahip.

Serinin diğer kitaplarını da okumuş birisi olarak bir polisin hem incelediği vakalara hem de kariyer yolculuğuna eşlik edecek olmanız bu kitap için güzel bir başlangıç sebebi. Ayrıca kurgu açısından da çok güzel detaylar barındıran, sizi diğer bölüme geçmek için hep diri tutan bir yazı diline sahip.

Elçin Poyrazlar'ın Suat Zamir karakterini içeren serisinin ikinci kitabı. Kayıp Yüz, serinin ilk kitabında olduğu gibi çok akıcı. İlk kitap ve ikinci kitap arasında süregelen bazı detaylar ve karakterin zaman için yaşadıkları hikayeyi daha anlamlı kılıyor.

Suat Zamir, Ahmet Ümit'in yarattığı Baş komiser Nevzat gibi kült bir karakter olma yolunda ilerliyor. Hem detayların güzel işlenişi hem de karakterin sivri fakat dikkat çekici özellikleri hikayeleri daha ilginç hale getiriyor. Ayrıca, ben Suat Zamir'in toplumda yara açan konulara (bu kitap için kadın cinayetleri) duyarlı bir karakter rolü çizmesini de çok pozitif buluyorum.

Okumadıysanız bu kitaptan önce hikayenin devamlılığı açısından Ecel Çiçekleri'ni okumalısınız.

Ayfer Tunç’un anlatım gücünü ve karakter derinliğini bir kez daha hayranlıkla deneyimlediğim bir roman oldu Kapak Kızı. Ankara’dan İstanbul’a giden bir trenin yemek vagonunda geçen bu hikâye, üç farklı karakterin iç dünyasına doğru sürükleyici bir yolculuk sunuyor. Bünyamin, Ersin ve Selda’nın geçmişleriyle yüzleşmeleri, bir dergi kapağındaki çıplak fotoğrafla tetikleniyor ve bu yüzleşme, okuru da kendi iç hesaplaşmalarına davet ediyor.
Romanın dili sade ama etkileyici; karakterlerin iç konuşmaları ve geri dönüşlerle örülen yapı, insan psikolojisini derinlemesine ele alıyor. Özellikle Şebnem’in varlığı, fiziksel olarak hikâyede yer almasa da, tüm karakterlerin hayatında iz bırakıyor. Bu yönüyle roman, görünmeyen ama hissedilen bir karakterin gücünü çok iyi yansıtıyor.
Aile, ahlak, kıskançlık, aşk ve toplumun ikiyüzlülüğü gibi temaları cesurca işleyen Kapak Kızı, sadece bir tren yolculuğu değil, aynı zamanda bir iç yolculuk. Şimdi bir sonra ki kitabına geçiyorum.

Kitabını elime aldığımda henüz ilk cümleden beni böylesine içine alacağını da ne yalan söyleyeyim beklemiyordum. Her bölümde ters köşe, bir şaşkınlık. Kim doğru, kim yalan diyor anlamak da imkansız. Bir ara son sayfaya bakma ihtiyacı da hissettim. Patladım meraktan. Bir kere kitapta hiç boşa yazılmış karakterler yok. Her karakterin kurguya bir katkısı var. Simon’un zekâsı ve kelime oyunları, Vicky’nin gizemli geçmişi, bir yanda eski aşk Lauren, diğer yanda Christian… Herkesin kendi hesabı, kendi gizli planı var. Kitap beklentimi aştı, anlatımı büyüledi. Keskin virajlar, okuru pençesine alan şeytani planlar, zekice kurulmuş oyunlar ve her sayfada şaşırtan ters köşeler var. Sayfaları çevirirken karakterlerin gizli hesaplarını, sinsice atılmış adımlarını görüp şaşırmamak mümkün değil. Eğer gizemli, bol sürprizli, zekice kurgulanmış bir roman arıyorsanız, kesinlikle bu kitabı tavsiye ederim.