Onaylı Yorumlar

Cihat E. Çiçek’in kaleminden çıkan bu 64 sayfalık tatlı öykü kitabı, alışılagelen finansal tavsiyelerin aksine çocukların dünyasına hitap eden renkli bir kurgu sunuyor. Sevimli kedi Frida ve arkadaşlarının maceraları üzerinden geri dönüşüm, imece usulü dayanışma ve çevre bilinci gibi hayati temalar, miniklerin kolayca özümseyebileceği ve keyif alacağı çok duru bir çocuk diliyle aktarılıyor.
Hikayeyi tamamlayan ve hayal gücünü besleyen dikkat çekici çizimlerin yanı sıra, kitabın sonunda yer alan interaktif etkinlikler ve mini testler de okuma deneyimini çok daha verimli bir hale getiriyor. Özellikle 8 yaş ve üzerindeki ilkokul ile ortaokul çağındaki çocukların severek okuyacağı, okurken de öğrendiklerini pekiştireceği bu eseri tüm minik okurlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

Her çocuk bir değerdir ve içinde keşfedilmeyi bekleyen bir değer taşır." Bizler ebeveyn olarak, öğretmen olarak onların gelişiminde elimizden gelenin en iyisini yapmak isteriz. Ama bazen doğru bildiklerimiz çok da doğru olmayabiliyor. Bir "Aferin, harikasın!" demekten ne çıkar değil mi? Hatta ne kadar da güzeldir bu sözler...Ama sandığımız kadar masum değil aslında bu övgüler. Biz o mutlu olsun diye onu överken onun iç dünyasında neler olup bitiyor, kitabı okuyunca çok şaşıracaksınız. Öz güveni yüksek çocuk mu yetiştirmek isteriz, narsist çocuk mu? Buradaki ayrımda bizim her tepkimizin o kadar fazla önemi var ki...Değerli hocamız bilinmeyenlerle ebeveynlere ve öğretmenlere yeni bir ufuk açıyor. Yapılan bilimsel araştırmalarla da destekliyor açıklamalarını ve bunları yaparken okuyucuyu sıkmayan akıcı bir dil kullanıyor. Tüm ebeveynlere ve öğretmen arkadaşlarıma tavsiyemdir.

Çehov'dan ilk ikisi tipik durum öyküsü olan üç öykü. Başarılı bir öyküde bence ya kahraman sıradışı olmalı, eğer sıradansa- başından geçen olay sıradışı olmalı ve mümkünse sürpriz sonla bitmeli. Çehov'un ilk iki öyküsünde bunların hiçbiri yok, konular ve olaylar gerçek hayatta karşılaşacağımız türden. Bu nedenle ilk öyküyü başarlı kılan sadece Çehov'un anlatımı. İkinci öyküdeki olay da olmaz böyle şey dedirtmiyor, sıradışı gibi gözükse de değil.

Son öykü Kara Keşiş ise çok ilginç bir konuya değiniyor: "Delilik belirtileri gösterdiğinin farkında olan ama mutlu bir dahi sıradan insanların insiyatifiyle ne olur?"

İlk öyküyü, anlatımı; üçüncü öyküyü konusu nedeniyle öneriyorum.

Diğer Büyük İskender biyografilerinden farklı olarak ilk defa bir kitapta Büyük İskender öncesi dönemin bu kadar detaylı ve güzel bir şekilde anlatıldığı bir kitaba denk geldim. Yazarı Adrian Goldsworthy zaten alanında çok başarılı ve benim de çok sevdiğim bir yazar. Kitap Philippos'un krallığına zemin hazırlayan dönemi, Philippos döneminde yapılan savaşlar, reformlar diplomatik ilişkiler, Argead hanedanı içerisindeki kavgaları çok güzel bir şekilde eksiksiz denebilecek detaylılıkta anlatıyor. Kitabın ikinci kısmı olan Büyük İskender bölümünde ise sanki bir yolculuğa çıkarmışçasına Büyük İskender'in Makedonya'dan İndus Vadisine oradan da Babil'e olan yolculuğu çok güzel bir şekilde anlatılıyor. Eğer Büyük İskender biyografisi alınacaksa kesinlikle diğer kitaplardan çok daha öne çıkan bir kitap. Umarım Adrian Goldsworthy'nin diğer kitapları da Türkçeye kazandırılır ve okuruz.

Jon Fosse'nin eserleriyle her buluşmam, kelimelerin ötesinde bir sessizliğe adım atmak gibi. Vaim de beni o melankolik ve puslu atmosferin içine çekti.

Fosse burada derin bir varoluşsal boşluğu, hafızanın, zamanın ve gerçekliğin birbirine karıştığı o tekinsiz alanda, kendine özgü sadeliğiyle anlatıyor. Sıradan bir iğne iplik arayışının bir hayatı nasıl usulca değiştirebildiğine tanık oluyoruz.

Roman, ölümün, hayaletlerin ve tesadüflerin aynı anda var olabildiği o muğlak alanda ilerliyor. Fosse’nin asıl ustalığı da burada; bu tuhaflığı olduğu yerde bırakıyor. Okurken olayların nereye varacağından çok zihnin arka planındaki o tekinsiz müziğe kulak vermek gerekiyor; geriye dalgaların sesi ve şu sarsıcı kabulleniş kalıyor: Her şey tuhaftı.

İlk bakışta takip edilmesi zor, parçalı ve birbirinden bağımsız görünen hikayelerden oluşuyor. Ancak roman ilerledikçe bu parçaların Ludo’nun hikayesi etrafında nasıl birleştiği ortaya çıkıyor. Bağımsızlık, iç savaş ve toplumsal dönüşümler arka planda ilerlerken, Ludo’nun kendisini bir duvarın ardına kapatması romanın en güçlü simgesine dönüşüyor.

Ludo dünyayı unutmak için kendisini dışarıdan soyutluyor. Fakat dünya onun peşini bırakmıyor. Bu açıdan roman, yalnızca bir kadının otuz yıllık yalnızlığını değil, geçmişinden kurtulmaya çalışan insanın ve hatta geçmişini unutmaya çalışan bir ülkenin hikayesini anlatıyor. Unutmak mümkün olsa bile geçmişin sonuçlarından kaçmak mümkün değil. Gerçekle hayalin, tarih ile kişisel hafızanın iç içe geçtiği, farklı ve üzerinde düşünmeye değer bir roman.

Bu kitabı okurken kendimi bazı bölümlerde fazlasıyla yakaladım. Özellikle bir ilişkide sürekli kendini açıklamak, karşı tarafın davranışları yüzünden suçlu hissetmek ve sınır koyduğunda “acaba ben mi abartıyorum?” diye düşünmek bana çok tanıdık geldi. Kitabın bende bıraktığı en önemli şey, bazı davranışların zamanla o kadar normalleşebildiğini fark etmek oldu. İnsan bazen yaşadığı şeyin sağlıksız olduğunu bilse bile alışkanlık, umut veya “belki düzelir” düşüncesiyle ilişkiden uzaklaşamıyor. Kitap bu noktada kendime dışarıdan bakmamı sağladı. Bazı yerlerde durup düşündüm, bazı yerlerde de “keşke bunu daha önce bilseydim” dedim. Dili oldukça sade ve akıcı olduğu için zorlanmadan okunuyor. Benim için sadece narsistik kişileri anlatan bir kitap olmadı; daha çok kendi sınırlarımı, ilişkilerde neleri kabullendiğimi ve kendime ne kadar alan bıraktığımı sorgulamama neden oldu. Bitirdiğimde aklımda tek bir şey kaldı: Bazen birinden uzaklaşmak kaybetmek değil, kendine yeniden dönmekmiş.

Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz; aynı zamanda bir dönemin acısını, insanların yüreğinde açılan yaraları ve unutulmaması gereken hatıraları da taşır. Okurken bir romanın sayfaları arasında dolaştığımı hissetsem de satırların altında gerçek hayatın bıraktığı izleri görmek mümkündü.
Kitabın merkezinde yer alan Cevdet karakteri beni en çok etkileyen unsurlardan biri oldu. Onun yaşadığı kırılmaları, hayata tutunma çabasını ve zamanla delilik olarak görülen ruh hâlini okurken sık sık durup düşündüm. Çünkü yazar deliliği sadece bir akıl kaybı olarak anlatmıyor; bazen insanın yaşadığı acılara karşı geliştirdiği bir savunma mekanizması, bazen de hayatta kalabilmenin son yolu olarak karşımıza çıkarıyor. Cevdet’in hikâyesi bu yönüyle oldukça dokunaklıydı. Onun yaşadıkları karşısında "aynı durumda ben olsaydım ne yapardım?" sorusunu kendime sormadan edemedim.

Rasulullahın hayatını kronolojik olarak ilgili ayetlerle anlatıldığı Kur'an merkezli bir siyer eseri. Kur'an siyer birlikteliğini ayrıntılara dalmadan gerektiği kadar klasik siyer ve hadis eserlerine yer verilerek kaleme alınmış ayet merkezli derli toplu ve sade bir dil ile kaleme alınan eser Rasülün hayatı Kuran'da nasıl yer almış, olaylar nasıl yaşanmış ve diğer inanç grupları ile ilişkiler nasıl gelişmiş sorularının cevapları Kur'an merkezli olarak verilmeye çalışılmış. Siyer Kur'an ilişkisine ilgi duyanların okumaları ve kütüphanelerinde bulundurmaları gereken eserlerden olduğu muhakkak.

Kitap üç bölümden oluşur: Faik İrfan Elverir'in Gece Yarısı Düşünmeleri, Melek'e Hücrede Gelenler ve Yalçın'ın Yazdıkları. Bu üç bölüm de kitabın ana karakterlerinin ağzından tamamen bilinç akışıyla yazılmış parçalardan oluşur. Faik İrfan Elverir'in bölümü noktalama işaretleri olan ama kısa cümlelerden oluşmuş ve sürekli tekrarı yapılan bir cümlenin yer aldığı bir bilinç akışı anlatımıyken, Melek'in bölümü, noktalama işaretlerinin hiç yer almadığı, şiveli bir konuşma diliyle bezenmiş, tıpkı Ulysses'in son bölümünde Leopold Bloom'un eşi Molly'nin anlatımına benzeyen doğallıkta cümlelerden oluşur. Yalçın'ın bölümüyse başlangıçta iç diyalog yöntemiyle giden fakat ilerleyen sayfalarda tıpkı Arap atı gibi sonradan açılıp koşturarak bilinç akışıyla yazılmış bir anlatım söz konusudur.

Eserde anlatılanlar iç acıtıcıdır ve ne yazık ki gerçektir. Maalesef bugün de cinsel tacizler, tecavüzler, kadınlara olan şiddet ve işkence eserdeki mahalle sakinlerinin yaptığı gibi görmezden gelinmektedir.